OT rotterdam stopt. Het theaterinitiatief van artistiek leiders Mirjam Koen en Gerrit Timmers maakte twaalf jaar lang voorstellingen, zomerfestivals en projecten voor jonge makers, zonder structurele subsidie . ‘Theater maken drijft je nu eenmaal voort’, mailt Koen. ‘Maar nu is het moment gekomen om de stichting op te heffen. Niet met verdriet en weemoed, maar met een gevoel van voldaanheid.’ (meer…)
Caffè sospeso is razend energetisch theater met een aanstekelijke muzikale vertelling van Doris Hochscheid en Harald Austbø, twee multigetalenteerde performers. De titel verwijst naar een Neopolitaanse traditie van vooraf betaalde, gedoneerde koffie voor een toekomstige drinker die het goed kan gebruiken. (meer…)
Het zijn twee tegenpolen, de bedeesde vluchteling en de blinde paaldanseres in Zwartkijker: hij voelt zich bekeken, opgejaagd; zij wórdt bekeken en put daar kracht uit, autonomie. Hij vluchtte uit de woestijn, werkt nu als schoonmaker in De Blauwe Planeet, waar zij als danseres werkt. (meer…)
Mattijs van de Woerd vleit de cello in de armen van Doris Hochscheid. Een meisje reikt de strijkstok aan en positioneert zich achter haar. De bariton verwoordt de herinneringen van deze jonge vrouw, die les kreeg van Jacqueline du Pré (1945-1987) toen zij haar instrument al in geen jaren meer had bespeeld. (meer…)
OT rotterdam verlaat zijn ’tiny theater’ aan de Coolhaven. Het gezelschap gaat verder als ad-hoc organisatie zonder thuisbasis. ‘Na jaren van meebewegen en creatief omgaan met de tijd, ruimte en middelen, is onze grens bereikt’, schrijft het gezelschap. (meer…)
‘Sartre had een klankbord nodig, en ik Sartre’: mooier, bondiger en ook eerlijker kan de Franse schrijfster en feministe Simone de Beauvoir haar relatie met de Franse filosoof van het existentialisme niet verwoorden. In de voorstelling Leven zonder Sartre door OT Rotterdam vormt die liefdevolle aandacht de drijvende kracht achter De Beauvoir, toegewijd vertolkt door José Kuijpers. (meer…)
Bovenin de houten Theatertoren van de Parade bevindt zich een bijzondere verzameling spullen: van de straat geplukte huishoudelijke voorwerpen, instrumenten, kinderspeelgoed. Alles is met elkaar verbonden in een wirwar van touw en katrollen. Er lijkt op het eerste gezicht geen logica in te zitten, maar Ruta van Hoof heeft alles tot in de puntjes uitgedacht. Zo komt haar kinderdroom op de Parade tot leven. (meer…)
Waar heeft een oude danser die terugkijkt op zijn leven het meest aan? Gezelschap? Muziek? Woorden? Geluiden? Bewegingen? Piet Rogie vraagt het zich af in Still alive/Less kicking en staart zijn eigen schedel recht in … Lees verder
