Theatermaker Lars Brinkman is bang voor mannen. Niet voor alle mannen, maar wel voor van die hoekige, onbeweeglijke, soms onbehouwen of intimiderende mannen. Als queer-man heeft hij de nodige agressie ervaren, is bespuugd, uitgescholden en zijn huis waar een regenboogvlaag hing werd beschoten. (meer…)
King Cobra, Funhouse of Horror heten de attracties op de kermis, maar er staan ook een suikerspinkraam en een nostalgische draaimolen. Hoewel: de paarden zijn niet van glimmend hout met spiegeltjes, maar van staal – staketsels van objecten zijn het, een deconstructie van het verleden. (meer…)
‘Architectuur is een kunstvorm. Moederschap is… een noodzakelijkheid’, zegt Sela. De succesvolle architect en selfmade woman vindt zichzelf beter in de ontwikkeling van gebouwen dan van kinderen. Er gloort een door diepe pijn geïnstalleerde zelfhaat achter deze woorden, die misschien deels haar harde, meedogenloze ambitie verklaart. (meer…)
In een leegstaand ziekenhuis in Den Haag onderzoekt Firma Mes hoe een wijk reageert op de komst van een opvanglocatie. Met scherpe observaties, bomvol typetjes en veel oog voor nuance in de tekst is Roomservice een indringend portret geworden van een samenleving onder spanning. (meer…)
De wereld backstage is altijd intrigerend. Dat zag cineast en acteur John Cassavetes goed met zijn film Opening Night uit 1977, een van de belangrijkste films over het theater. Theatergroep Huis Orlando uit Groningen brengt met Première een opmerkelijke versie vol rolverwisselingen, chaotische repetitiescènes, onderlinge wedijver en vooral veel identiteitscrisis. (meer…)
‘Ben ik in de verkeerde tijd geboren?’ vraagt Anna van Saksen zich aan het begin van Anna an Sich af. De tweede echtgenote van Willem van Oranje staat in ons collectief geheugen als opstandig, eigenwijs, onhandelbaar, krankzinnig (ze had een eigen mening). Op Festival Karavaan breekt ze uit dat narratief. Willem van Oranje de vader des vaderlands? Dan zij toch zeker wel de Mutti des vaderlands! (meer…)
Wees voorbereid, zingt Len Lucieer vanuit een krakkemikkige bouwkeet op een verlaten veldje. Daar heeft een angstig drietal zich verschanst, waakzaam voor onheil dat van alle kanten op hen af dreigt te komen. Pottenkijkers kunnen ze niet gebruiken: een nieuwsgierige toerist wordt bij aanvang direct met gifpijltjes en wildvallen verzwolgen. (meer…)
Uitgelaten stappen de vijf jonge spelers van collectief Absoluut. uit de rij dixi’s op het podium. Uit de boxen schalt een opzwepende remix van Forever Young van Alphaville. Binnen enkele tellen vliegen plastic bierbekers door de lucht, spuit het water van een kapot waterfonteintje alle kanten op, passeren Spice Girls-achtige dansjes de revue en duiken twee spelers samen een dixi in. (meer…)
In wat zij zelf het ‘voorlopige magnum opus’ noemen, herneemt Collectief Blauwdruk hun drie radicale Vondelbewerkingen. Het resultaat, dat dit weekend in première ging op Festival Karavaan, is een duikvlucht door de geschiedenis van de mensheid: van Adam en Eva tot het einde der tijden. (meer…)
