In haar solo’s richt theatermaker en speler Nastaran Razawi Khorasani zich bij voorkeur op onderbelichte verhalen, waarbij documentaire elementen zich mengen met krachtige beelden. In haar nieuwste werk Heartbeats staat de dood centraal. (meer…)
De nieuwste voorstelling van de Deense choreograaf Mette Ingvartsen ademt anarchie en vrijheid. Skateboarders, line-skaters, dansers en muzikanten van alle leeftijden nemen met veel respect voor elkaar de ruimte in beslag. Ook als grimmige clowning een donker licht werpt op de skatebaan, blijft de saamhorigheid overeind. Skatepark is een weergaloze voorstelling met een hoopvolle boodschap. (meer…)
Wie met enige regelmaat op een strand te vinden is ergens aan de Atlantische Oceaan, of dat nu bij IJmuiden is of in Lomé (West-Afrika), kan het niet ontgaan zijn. De zeeën verworden in rap tempo tot snelwegen voor reusachtige containerschepen die in onafzienbare files opdoemen aan de horizon, zo ver het oog reikt. (meer…)
Hoewel het goddelijke zich met onheilspellende en in nevelen gehulde violetten en vervaarlijke onweersschichten vanaf het eerste moment aankondigt, lukt het Rosas en het barokensemble Gli Incogniti niet om de zaal geheel en al in hemelse vervoering te brengen. (meer…)
Het publiek aan het dansen krijgen. Nergens is dat zo moeilijk als op een Nederlands dansfestival, lijkt het. In The Dancing Public danst en rapt choreograaf Mette Ingvartsen de sterren van de hemel, maar haar toeschouwers blijven in een toeschouwende mood, en durven zich pas na de voorstelling enigszins te laten gaan. (meer…)
Met behulp van negen teksten van (of geïnspireerd op) verschillende schrijvers, zang en alle mogelijke vormen van percussie bouwen Kate McIntosh en haar drie co-performers een ritueel voor ‘worlds that are ending and worlds that are coming’. Het plezier van het samen op zoek gaan naar nieuwe vormen en ideeën werkt aanstekelijk. (meer…)
Midden op het toneel staat een constructie van steigerbuizen, als het geraamte van een huis dat nog gebouwd moet worden. Op de vloer liggen donkergrijze rubberen tegels, hier daar gestapeld, want ook die vloer is niet af. Jefta van Dinthers The Quiet is een voorstelling over wording. Over wat het betekent iemand te worden, een vrouw te worden en over hoe dat worden ook altijd een reiken is naar het verleden. Zoals een boom twee kanten opgroeit, de stam richting de hemel, de wortels zich uitstrekkend in de aarde. (meer…)
Opnieuw neemt choreografe en theatermaker Nicole Beutler een aria van Purcell (1659-1695) als uitgangspunt. 8:Metamorphosis combineert diens Cold Song, waarin de winter weigert lente te worden (‘let me freeze again‘), met de transformatieve tekeningen van M.C. Escher als bron van inspiratie. (meer…)
In het werk van de Deense choreografe Mette Ingvartsen staat dikwijls het onderwerp seksualiteit centraal, dit keer onderzoekt ze het fenomeen pornografie. 21 pornographies, een solo door haar zelf uitgevoerd, is haar meest donkere … Lees verder
