Laika

Voor aanvang van de voorstelling Hypersenses wordt het publiek onthaald zoals in de eeuwen vóór de Franse Revolutie, toen de bourgeoisie de macht nog niet overgenomen had, en de adel dagenlange banketten kon houden waarbij alle zintuigen verwend werden. De avond ontvouwt zich als een ware ode aan de zintuigen.  (meer…)

Na Zeemaal en Landmaal voor volwassenen heeft culinair theatermaakster Sien Vanmaele zich gewaagd aan een nieuw klimaattheaterstuk over eten, en nu voor kinderen. (meer…)

Meegezogen worden in een verhaal, hoe zalig is dat. Zeker als het live verteld wordt door iemand die je uitnodigt, meeneemt in de woorden, in het ritme, en die de muzikaliteit nog laat versterken door klanken uit bijzondere instrumenten. (meer…)

Als we aanschuiven kijken twee grote houten koppen ons van boven nors aan. Hun puisten en hun scheve mond beloven niet veel goeds. Als we in de hangar zijn, komen we al snel tot de ontdekking dat zij de twee machtsgeile mannen zijn die oorlog voeren. De poppen van Theater FroeFroe zijn personages uit het verhaal dat zij samen met Laika vertellen. (meer…)

We verzamelen voor een muur waarop iemand slogans schrijft over ongelukkig en gelukkig zijn.We krijgen elk een trekkersvestje aan, want we zullen op avontuur gaan. In de vestzakjes zitten spulletjes, ik voel een bekertje en een lepeltje. Een vrouw vraagt of wij ook Jan zijn, zoals zij. Jan Bangerik wordt ze door de muurschilder genoemd. (meer…)

Buiten het zaaltje komen Sien Vanmaele en Tim Van der Linden het door het publiek meegebrachte oud ‘verloren’ brood ophalen. Daarna mogen we binnen, we ‘scrubben’ onze handen met koffiedrab, wassen ze, nemen plaats aan weerszijden van de houten loopplanken in het middenpad, en zien Van der Linden met een pizzaschep in de lucht en Vanmaele als een priesteres met een broodzak als mijter op het hoofd over de planken schrijden: twee stappen voorwaarts, één stap achterwaarts, als in een verkleinde Echternachprocessie. (meer…)

Een man ligt op het schuine dak van een houten hut. Hij roept een langgerekte ‘hey’ en ‘ho’. Zijn geschreeuw krijgt echo’s, galmt in de ruimte. In dat ene beginbeeld zit de volle eenzaamheid van het personage. Een gevoel van onmacht, van onbegrepen zijn door de omringende wereld, een existentiële eenzaamheid die door merg en been gaat. (meer…)

Wat is lucht? Iets of niets? En kun je lucht vangen? Jazeker, zo laten twee wezens op het toneel zien. Ze verschijnen uit het zwarte niets, verdwijnen daarin en hebben ondertussen lucht gevangen. Met onder andere een bladblazer wordt de lucht tot speelobject gemaakt. Fris en spannend. (meer…)

Wat is dat toch met die voorstellingen rond de klimaatcatastrofe? Ze lijken maar hun juiste vorm niet te kunnen vinden, ze missen systematisch hun doel  – dat doel dat ze, voorbij het nutteloze van elk kunstwerk, toch echt allemaal delen: ons wakker schudden, ons activeren, ons een geweten schoppen. (meer…)