Achter de gordijnen is er steeds die schaduw, een duister bewegend iets. Een jonge vrouw bij het grote, ronde bed bibbert van angst. En dan springt daar ineens haar partner tevoorschijn, in een vampiercape, klaar voor wat spannende seks. Een bevrijdende lach golft door de ruimte. Maar die schaduw zal toch nooit helemaal weg zijn in The Elephant van Toni Blackwell bij Frascati Producties. (meer…)
Jazzhands, R&B-musicalnummers, komedie, maar ook huiselijk geweld en… femicide. Op het eerste gezicht lijken deze elementen moeilijk te combineren en misschien zelfs riskant, zeker wanneer een cis-man een voorstelling maakt over vrouwenmoord. (meer…)
Ze vormen steeds verschillende bondjes: een slungelachtige jongen, een oudere man, een vrouw met een Grieks profiel, en de flegmatieke spring-in-het-veld die de voorstelling opent met een act met een voetbal die nooit de grond raakt – maar dan opeens toch bijna heel hard het hoofd van een van de drie anderen. Agressie ligt op de loer in Tatjana van Fran Vozila bij Frascati Producties. (meer…)
Is ‘t het uur van de wanhoop? Van obscuriteit, angstvisioenen, insomnia? Of Happy Hour, juist? Een tijd van welkome luciditeit? Het naamloze personage uit 4.48 Psychosis van de Britse toneelschrijfster Sarah Kane werpt gaandeweg verschillende opties op. Maar Erasmus Mackenna laat in diens nieuwe enscenering op dat gebied wat minder ruimte voor dubbelzinnigheid: dat ontwaken om 4 uur 48 voelt vaak wel echt als een ware marteling. (meer…)
Is het theater te conventioneel geworden? Durft het nog wel oncomfortabel te zijn en risico’s te nemen? En wat als we teruggaan naar de oorsprong? De vragen zijn het uitgangspunt van het programma What if theatre refused to be safe, georganiseerd door Frascati in samenwerking met makers Flavia Pinheiro en Simomo Bouj op 30 januari in Frascati 4 (het oude Theatercafé de Richel). (meer…)
Wat heb ik net gezien? Sterker dan anders, resoneert deze vraag in mijn hoofd als ik Frascati licht beduusd verlaat. becoming god, van de in Singapore opgegroeide Melyn Chow, voelde voor deze Nederlander als een mash-up van pogingen tot een onbekend ritueel. (meer…)
Sun Eaters van Jassem Hindi en Sina Seifee is een rituele volksdans over olie als mythische kracht: een dodelijke, verleidelijke substantie die onze wereld voedt én vergiftigt. Het concept, de scenografie en het geluid zijn volledig van Hindi & Seifee, wat een sterk eigen universum oplevert. (meer…)
In 1899 schrijft de Javaanse feministe en voorvechter van vrouwenrechten Raden Adjeng Kartini (1879-1904) in een brief aan haar Nederlandse penvriendin, Stella Zeehandelaar: ‘Mijne vrienden hier zeggen, dat wij verstandig zouden doen, door een jaar of honderd lang te slapen – als wij ontwaakten, dan zou dat net een goede tijd zijn voor ons.’ (meer…)
The Polish Project, een Frascati-productie die tijdens Julidans in première ging, begint veelbelovend met diep geluid en wonderbaarlijke werkeilandjes, die in het donker op handen en voeten worden binnengelaten. Als Nederlanders het over Polen hebben, dan bedoelen ze vaak werklui, mensen die je minder betaalt, maar wel hard werken. (meer…)
