Recensie

The Bodyguard
Stage Entertainment
★★★★☆ Musical
27 september 2015 - Beatrixtheater, Utrecht - Speellijst
Visueel vuurwerk in zinderende thriller
Door gepubliceerd 28 september 2015

Ruim twintig jaar na de filmrelease haalt Stage Entertainment de musical The Bodyguard naar Nederland. De hoofdrol is voor de 22-jarige Romy Monteiro, die haar rol als superster helemaal waarmaakt. Verder is er in deze gemoderniseerde versie van de filmklassieker uit 1992 een grote rol weggelegd voor het decor.

De verhaallijn uit de film bleef grotendeels intact. Omdat superster Rachel Marron wordt bedreigd, wordt ze bewaakt door bodyguard Frank Farmer. Aanvankelijk is hun relatie strikt zakelijk, maar langzaam beginnen er gevoelens te sluimeren. Ondertussen laat de stalker haar niet met rust. Scriptschrijver Alex Dinelaris plaatste het klassieke verhaal helemaal in het nu: Rachel ervaart de druk vanuit de sociale media, de stalker opereert voornamelijk digitaal.

De opening Queen of the night zet meteen de toon. In een spectaculair vuurwerk van licht, rook en neon komt Rachel letterlijk van boven naar beneden zakken. Het toneelbeeld van Carla Janssen Höfelt is indrukwekkend in zijn veelzijdigheid. Van abstracte, popconcert-achtige beelden met lichtshows tot uiterst realistische projecties op schuivende panelen.

Met name de vernuftige decorwisselingen intrigeren: doordat alles in-, uit- of langs elkaar heen schuift kon regisseur Carline Brouwer de scènes strak aan elkaar monteren. Dat geeft een filmisch effect, en zo blijft steeds de vaart erin. Bovendien kan de stalker op die manier steeds ineens, uit het niets opdoemen, wat deze productie voor een musical een bijzonder hoog thrillergehalte geeft.

Want ook dat was opvallend. De rol van de stalker (Bram Blankestijn) is eigenlijk een niet zo interessante: het lot van een stalker is nu eenmaal dat het vermoeden van zijn aanwezigheid spannender is dan zijn aanwezigheid zelf. Maar de momenten waarop hij ineens op het podium verschijnt zijn perfect getimed. Vaak heb je geen idee waar hij vandaan kwam als hij ineens in een huis, kleedkamer, of midden in een choreografie verschijnt.

Met The Bodyguard debuteert Monteiro als musicalactrice. En hoe. Met haar dragende rol neemt ze bijna alle nummers voor haar rekening. Ze is een buitengewoon krachtige soliste met een dijk van een stem, die zowel ingetogen als uitbundig diepe indruk sorteert.

Frank Farmer werd op de première gespeeld door Mark van Eeuwen (die zijn rol dubbelt met Dave Mantel). Van Eeuwens bodyguard is innemend, goedlachs, soms zelfs een beetje sullig. Echt ondoorgrondelijk kun je hem niet noemen, maar juist in zijn aardsheid lijkt hij Rachel voor zich te willen winnen. En dat is toch een geloofwaardige vondst.

Het spel is over het algemeen groot aangezet en over de top (met een hilarische rol voor Patrick Martens als Rachels pr-agent Sy Spector), maar dat past perfect bij het opgeblazen wereldje van de showbizz. Daarmee nemen ze zichzelf ook lekker op de hak. Ook de choreografieën van Kim Dubby zijn sensationeel. En als Rachels zoon Fletcher steelt de jonge Jonathan Flohr met spectaculaire dans ieders hart.

Eigenlijk is The Bodyguard niet echt een musical: het is een theaterthriller annex theaterpopconcert. Het publiek in het Beatrixtheater is vaak ook het publiek in de scène. Dans en spel beperken zich niet tot het podium, maar vaak ook daarvoor, tussen het publiek. The Bodyguard bekijk je, en beleef je. En dat is een knappe prestatie.

Eén minpuntje dan: na al dat groots uitgepakt spektakel is de eindscène met de stalker ineens bijzonder knullig. Even leek de inspiratie op, en in een chaotisch en vooral vliegensvlug moment, waar Brouwer totaal geen focus aanbrengt, voltrekt zich een warrige ontknoping. Het is een einde dat een dergelijke productie niet verdient.

Foto: Roy Beusker en Annemieke van der Togt

2 Reacties

  1. Dan Walthers
    Geplaatst op 29 september 2015 om 09:29 | Permalink

    Is dit de Telegraaf recensie?

  2. Guido
    Geplaatst op 24 november 2015 om 05:13 | Permalink

    Wij zijn afgelopen zondag naar de Bodygard geweest.Helaas moet ik zeggen dat het acteerwerk “kinderlijk“was.De muziek viel tegen en ik kan mij alleen maar aansluiten bij het nrc.Zijn in de pauze naar huis gegaan.

Plaats een reactie

Uw e-mailadres zal nooit gepubliceerd of gedeeld worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

U kunt de volgende HTML tags en attributen gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

*
*

LET OP: op deze recensie rust auteursrecht. Voor geheel of gedeeltelijke overname, in welke vorm dan ook, is vooraf toestemming nodig van de uitgever.

Elders

Telegraaf
★★★☆☆
'Met de komst van Romy Monteiro is er een nieuwe ster geboren. Wat een uitstraling. Wat een stem. Wat een bereik. (...) Met de vertolking van de hoofdrol (en de overige rollen) zit het dus wel goed en vocaal gezien overtreft het alle verwachtingen. Maar aan de musical zelf schort nog wel het een en ander. Het verhaal kent nogal wat inconsequenties en het vliegt dusdanig hink-stap-sprong door de ontwikkelingen heen dat de personages grotendeels bordkartonnen figuren blijven.' Esther Kleuver
NRC Handelsblad
★☆☆☆☆
'Een bespottelijk flutverzinsel is het, niet meer – druilerig gedoe zonder een greintje spanning, gemakzuchtig geconstrueerd rondom een handvol Houston-hits, die in de Nederlandse versie onvertaald konden blijven omdat ze in deze intrige geen enkele dramatische betekenis hebben gekregen. Er wordt alleen gezongen als de makers blijkbaar vonden dat het weer tijd werd voor een liedje.' Henk van Gelder
de Volkskrant
★★★★☆
'Ook Carolina Dijkhuizen, als het zusje van Rachel dat op het tweede familieplan terecht is gekomen, krijgt een paar momenten om haar grote talent uit te serveren. Mark van Eeuwen als de humorloze lijfwacht Frank Farmer zingt niet en moet het dus van acteren hebben. (...) Zijn overdreven stoere intonatie krijgt na een tijdje iets lachwekkends, waardoor de erotische sfeer bij voorbaat de nek om wordt gedraaid. Dat minpunt wordt door Jonathan Flohr als het 8-jarige zoontje van Rachel ruimschoots gecompenseerd. Dat gozertje danst en acteert en zingt zonder schroom met de groten mee en maakt het Bodyguard-feestje compleet.' Patrick van den Hanenberg
Trouw
★★★☆☆
'Toch is het niet de topmusical die het had kunnen worden. Dat komt door de combinatie van het vaak oppervlakkige spel (regie: Carline Brouwer) en het bewerkte script (Allard Blom vertaalde de Engelse musical). Wanneer bijvoorbeeld Rachels zus Nicki overlijdt is er een begrafenis van een have minuut en daarna gaat het verhaal verder alsof er bijna niets gebeurd is. Niemand lijkt echt aangelagen. En ook de afscheidsscène tussen Rachel en haar bodyguard (Mark van Eeuwen) is tamelijk gevoelloos.' Bianca Bartels

Speellijst

De eerstvolgende drie speelbeurten van deze voorstelling:

Verwante artikelen

Tags

, , , , , , , , ,

  • Elders

    [cf "quote1_krant"]
    ★★★☆☆
    [cf "quote1_dequote"] [cf "quote1_auteur"]
    [cf "quote2_krant"]
    ★☆☆☆☆
    [cf "quote2_dequote"] [cf "quote2_auteur"]
    [cf "quote3_krant"]
    ★★★★☆
    [cf "quote3_dequote"] [cf "quote3_auteur"]
    [cf "quote4_krant"]
    ★★★☆☆
    [cf "quote4_dequote"] [cf "quote4_auteur"]