Met Apocalyps straks geeft De Theatertroep met haar gebruikelijke houtje-touwtje stijl vorm aan haar eindtijdgevoel. Met veel spelplezier vermaken de zes spelers van het collectief het publiek met een bonte parade van korte scènes, die slechts zijdelings hinten naar wereldproblematiek. (meer…)
Voor de Theatertroep brak er in 2024 een periode aan waarin het collectief voor vier jaar subsidie kreeg én tegelijkertijd de mogelijkheid om een heus theater te runnen. Met een hun kenmerkende voortvarendheid betrokken ze het voormalig Betty Asfalt Complex, doopten het om tot de Richel en gingen van start. Inmiddels zijn we een jaar verder. Hoe staat het met de Troepers en hun huis?
‘U gaat, ik blijf achter’, constateert Hamlet, de uit oorlogsgebied ontvluchte hotelbediende, die ooit zelf degene was die vertrok, noodgedwongen, maar in zijn nieuwe hoedanigheid gedoemd is om altijd weer achter te blijven. Gelaten voorziet hij zijn gasten van koffies en cocktails, hij slaapt met ze of voert vriendelijke conversaties. (meer…)
De spelers van De Theatertroep vertellen het publiek over hun nieuwe productie Blauwe Lucht. ‘Het is de theaterbewerking van een boek’, legt een van hen uit. ‘Van een roman in een roman’, vult de ander aan. ‘Maar het is géén voorstelling’, zegt de derde. ‘Nee, het is meer een voorstel voor een voorstelling.’ Ook dat relativeren de anderen: ‘Het is eigenlijk een póging om tot een voorstel voor een voorstelling te komen.’ Daar zijn ze het over eens: ‘De vijfde poging!’ (meer…)
Het Betty Asfalt Complex wordt Theater De Richel. Dat maakt het theater vandaag bekend. De Theatertroep neemt de exploitatie van het theater aan de Nieuwezijds Voorburgwal in Amsterdam over van Paul Haenen en Dammie Van Geest. Met de naamswijziging zet het collectief de naam voort van het door hen 10 jaar lang uitgebate theatercafé De Richel in de Nes. (meer…)
In Wie de fuck is Alice volgen we een jonge vrouw die zich diep in de schulden heeft gestoken, en in één nacht een bedrag van tienduizenden euro’s bij elkaar probeert te bedelen bij vrienden en familie. De kluchtige stijl van De Theatertroep levert hilarische scènes op, maar zit ook het dramatische potentieel in de weg. (meer…)
Keizer zonder kleren, de tweede voorstelling van het toneelspelerscollectief dat zich hard maakt voor meer humor in de grote zalen, heeft een aardige inzet en er is zo nu en dan best wat te lachen, maar het eenzijdige archetypische spel verzandt al snel in volhardende koddigheid. De voorstelling duurt met anderhalf uur bovendien wel erg lang voor een sprookjeshertaling die per saldo, tja, niet veel om het lijf heeft. (meer…)
Eén ding staat meteen vast als je de theatertent betreedt: het gaat hier verschrikkelijk gezellig worden. De toneelspelers van De Theatertroep zetten vanaf de inloop de toon, door het publiek op passief-agressieve, dwingende wijze bij dit buurtfeest te betrekken: dansen zullen we, verdomme, en leuk zal het worden. (meer…)
‘Ook gij, Brutus!’ Ehh nee, het is in dit geval niét Brutus die zijn dolk in het lichaam van Julius Caesar plant; hij durft op het laatste moment niet. In deze kolderieke mash-up van Romeinse tragedie, Griekse mythes en actualiteitensatire, neemt De Spelersfederatie wel vaker een loopje met de verwachtingen van het publiek. (meer…)
Terwijl verschillende Theatertroepers van achter hun spatschermen bestellingen opnemen bij het publiek dat aan de kleine houten tafeltjes in Frascati 4 plaatsneemt, heten Patrick Duijtshoff, Rosa Asbreuk en Jordi Möllering iedereen knullig hakkelend welkom terug in het theater: het mag weer, wat fijn, ook een beetje onwennig wel en sjongejongejonge, wat een rare tijden dit zeg, wat een rare tijden, nou nou, sjongejongejonge. (meer…)
