Recensie

Superleuk, maar voortaan zonder mij
Wunderbaum
★★★★☆ Toneel
9 augustus 2017 - Theaterfestival Boulevard, Kaaihallen, Den Bosch - Speellijst
Westerse zelfgenoegzaamheid op zee
Door gepubliceerd 10 augustus 2017

Een geheel verzorgde cruise met tot in de puntjes georganiseerd amusement. Dat kan niet goed gaan. David Foster Wallace schreef er een boek over. Wunderbaum maakte er een voorstelling over.

Wunderbaum baseerde zich niet alleen op het boek van Wallace, A Supposedly Fun Thing I’ll Never Do Again, dat over een cruise in de Caraïben gaat. Zelf ging de groep een week mee met een luxe boottocht over de Noordzee. Videobeelden daarvan zijn te zien op een groot scherm op het toneel. Het zijn prachtige, vaak verstilde beelden van mensen die op een ligstoel naast het zwembad liggen, schoonmakers die de vloer dweilen, mensen die in een havengebied in de rij voor de bus staan voor een dagtrip en – als hoogtepunt dan wel dieptepunt – publiek dat weliswaar plichtmatig meedoet met een show maar zich niet lijkt te vermaken. Behalve een paar minuten video aan het begin waarin alle generaties door elkaar op de dansvloer op elk hun eigen manier dansen, lijkt verder niemand zich te amuseren.

Rondom de videobeelden laten de acteurs ons kennis maken met een aantal archetypische medereizigers. Wine Dierickx speelt het Filipijnse kamermeisje Petra dat tien maanden per jaar op zee, ver van haar familie, leeft. Bijzonder leuk is het wanneer de vijf acteurs, allen met plaksnor en zwarte pruik, een Griekse kapitein spelen. Een echte kapitein is niet meer nodig op het computergestuurde schip. Hun rol is met een ‘presidentiële’ uitstraling rond te lopen, af en toe een niet te moeilijk praatje met de passagiers te maken en uit te stralen dat alles onder controle is. Ze verdienen 500 euro per maand.

Videobeelden, sketches, het op- en aflopen van de acteurs in allerlei gedaanten, het verloopt allemaal bijzonder mooi door en over elkaar heen. Niet alleen het videoplan, ook het geluidsplan, heeft een vloeiende lijn die de aandacht geen moment doet verslappen. Bij het meerstemmig zingen zijn alle akkoorden zuiver. Wunderbaums uitgekiende dosering van ernst en luim, aangevuld met vaak poëtische beelden en teksten maakt moralisme amusant.

Hun theatrale middelen zijn stimulerend. Dit keer echter geen publieksparticipatie, behalve een mevrouw op rij 1 die met de kapiteins op de foto mag (prijs van de foto: 25 euro). Het naspelen van de langste zin uit het boek (echt een hele lange zin) met uitgebreide rolverdeling en achtergrondinformatie van wat eraan voorafging, is leuk en gedurfd. Het schiet wel voorbij aan de benauwdheid van de onderlinge relaties tussen de passagiers onderling die Wallace met deze meanderende, proustiaanse uitweiding heeft proberen weer te geven.

Het doorprikken van georganiseerde uiterlijkheid is natuurlijk de taak voor elk kritisch mens en vaak nog amusanter dan het gebodene. Een kijkje achter de schermen van de porno-industrie, de keizer die op de wc zit, en de mensen ín de poppen in Disneyland. Wie op zoek gaat naar de ‘echte’ wereld neemt ook de cruise-branche met een grote zak zout. Wunderbaum weet daar moraliserende opmerkingen bij te maken over overconsumentisme, westerse zelfgenoegzaamheid en de slechte arbeidsomstandigheden in de entertainmentindustrie. Die opmerkingen moeten zeker gemaakt worden. En dan graag door Wunderbaum.

Foto: Kerstin Behrendt

3 Reacties

  1. Niek van Zon
    Geplaatst op 18 september 2017 om 20:00 | Permalink

    Ik ben niet echt thuis in het theater maar ik ga altijd naar alles kijken dat wunderbaum maakt. Hun voorstellingen zijn altijd hilarisch, ze maken een punt en laten me altijd nadenken.

    Dit kan ik helaas niet zeggen over “superleuk, maar voortaan zonder mij”. Het lijkt alsof ze het boek van david foster wallace gelezen hebben en dachten “Superleuk, hier moeten we iets mee doen” Maar omdat ze niet wisten wat ze er in godsnaam mee moesten doen, hebben ze het boek een soort hoofdrol gegeven. Alsof dat de voorstelling zou redden. Nee, op mij kwam het over als stelen en er heel openlijk voor uit komen. Dat blijft stelen en binnen de kunst kun je wat mij betreft bijna niets ergers doen. Ze bouwen niet voort op het boek, ze geven niet echt een mening over het boek of de inhoud. Het is totaal onduidelijk wat ze willen zeggen. Ze reduceren een slap essay van een man die 200 paginas kan lullen over niets tot een voorstelling van anderhalf uur die nog minder inhoud heeft. Praten over niets is niet beter dan niets.

    Heel erg jammer, als je geen goed idee hebt denk dan wat langer na.

  2. Jelle
    Geplaatst op 22 september 2017 om 23:45 | Permalink

    De korte grappige momenten wogen helaas niet op tegen het overgrote slaapverwekkende deel van de voorstelling. Lange dialogen in monotome stem (omdat dat zo in het boek beschreven zijn) is absoluut geen vorm van kunst, zeker niet als de boodschap erachter vaag en niet doeltreffend is. Als het doel van de voorstelling is om de toeschouwer intens te vervelen is dat zeker gelukt. De voorstelling heeft geen opbouw, geen begin of einde, terwijl het einde van de voorstelling datgene is waar je zo vurig naar verlangt. De enige grappige stukken waren de voorgelezen stukken uit het boek en hier en daar een grappig typetje, die dan helaas zo lang uitgemolken moest worden tot op het punt dat het begint te irriteren. Het gebrek en inspiratie is datgene wat mij het meeste bijbleef. De muziek was wel erg sterk en grappig gedaan, om toch nog iets positiefs te noemen.

  3. tomas
    Geplaatst op 29 september 2017 om 21:41 | Permalink

    Wij hebben wel echt genoten van de voorstelling. Er was spektakel, plezier, liefde en verdriet. Slim gebruik van video, muziek en acteer. En vooral een hele dikke vette spiegel voor onszelf. Herken de negatieve commentaren hierboven dus ook helemaal niet. Mensen ga vooral zelf kijken en maak er zelf wèl een een mooie avond van!

Plaats een reactie

Uw e-mailadres zal nooit gepubliceerd of gedeeld worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

U kunt de volgende HTML tags en attributen gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

*
*

LET OP: op deze recensie rust auteursrecht. Voor geheel of gedeeltelijke overname, in welke vorm dan ook, is vooraf toestemming nodig van de uitgever.

Elders

de Volkskrant
★★★★☆
'Opvallend is de sterke muziek van Jens Bouttery: hij bespeelt vooral slagwerk maar ook een modern soort pijporgel waaruit hij onheilspellende klanken tovert. Onder de hele voorstelling weeft hij een tapijt van suggestieve, sfeerbepalende muziek, met af en toe snoeiharde erupties van geluid.' Hein Janssen
NRC Handelsblad
★★☆☆☆
'Wunderbaum krijgt geen greep op de eigen voorstelling. Doelloos zwalken we van scène naar scène. Wine Dierickx speelt alsof ze elk moment in tranen kan uitbarsten, zonder dat je begrijpt waarom. En Walter Bart doet alsof hij er liever niet bij is. Er spreekt een merkwaardige verongelijktheid uit de voorstelling, alsof de eigen teleurstelling een vloek drukt op het cruisewezen.' Kester Freriks
Trouw
★★★★☆
' Superleuk, maar voortaan zonder mij is een bizarre voorstelling geworden, even saai, hilarisch, tenenkrommend en treurig als de cruise-ervaring geweest moet zijn. Ze spelen enkele personages uit Wallace's boekje. Het Filippijnse kamermeisje, de alles filmende man, het strontverwende en doodverveelde pubermeisje, de blije dienstbare kelner. Allemaal zeer serieus genomen, deerniswekkende personages, bijna te triest om grappig te zijn.' Sara van der Kooi

Speellijst

De eerstvolgende drie speelbeurten van deze voorstelling:

Verwante artikelen

Tags

, , , , , ,

  • Elders

    de Volkskrant
    ★★★★☆
    'Opvallend is de sterke muziek van Jens Bouttery: hij bespeelt vooral slagwerk maar ook een modern soort pijporgel waaruit hij onheilspellende klanken tovert. Onder de hele voorstelling weeft hij een tapijt van suggestieve, sfeerbepalende muziek, met af en toe snoeiharde erupties van geluid.' Hein Janssen
    NRC Handelsblad
    ★★☆☆☆
    'Wunderbaum krijgt geen greep op de eigen voorstelling. Doelloos zwalken we van scène naar scène. Wine Dierickx speelt alsof ze elk moment in tranen kan uitbarsten, zonder dat je begrijpt waarom. En Walter Bart doet alsof hij er liever niet bij is. Er spreekt een merkwaardige verongelijktheid uit de voorstelling, alsof de eigen teleurstelling een vloek drukt op het cruisewezen.' Kester Freriks
    Trouw
    ★★★★☆
    ' Superleuk, maar voortaan zonder mij is een bizarre voorstelling geworden, even saai, hilarisch, tenenkrommend en treurig als de cruise-ervaring geweest moet zijn. Ze spelen enkele personages uit Wallace's boekje. Het Filippijnse kamermeisje, de alles filmende man, het strontverwende en doodverveelde pubermeisje, de blije dienstbare kelner. Allemaal zeer serieus genomen, deerniswekkende personages, bijna te triest om grappig te zijn.' Sara van der Kooi