Recensie

Adèle Conny Jasperina – De grote drie
Dommelgraaf & Cornelissen Entertainment
★★★☆☆ Musical
13 februari 2017 - Stadsschouwburg, Utrecht - Speellijst
De mooiste liedjes en levensverhalen
Door gepubliceerd 14 februari 2017

Stel: Adèle Bloemendaal, Conny Stuart en Jasperina de Jong staan voor het eerst van hun leven samen op een podium. Eigenlijk willen ze niet, maar een buitenlandse Rotary-club geeft ze zoveel geld dat ze niet kunnen weigeren. Deze fictieve situatie is het uitgangspunt van de musical Adèle Conny Jasperina – De grote drie, waarin de levensverhalen van de grote drie naoorlogse vrouwelijke cabaretiers met elkaar verknoopt worden en het uitgangspunt vormen voor de vertolking van hun mooiste liedjes.

De ondertitel van de musical is natuurlijk een speelse verwijzing naar die andere grote drie: Toon Hermans, Wim Sonneveld en Wim Kan, de drie toonaangevende mannelijke cabaretiers uit de naoorlogse periode. De afgelopen jaren werden er, vooral door Albert Verlinde, veel musicals gemaakt over mannelijke Nederlandse cabaretiers en kleinkunstenaars, onder wie Wim Sonneveld en Ramses Shaffy. Terecht dus dat binnen dit groeiende genre nu deze drie vrouwen in de spotlights worden gezet.

Met dit type musical wordt in het beste geval een eerbetoon gebracht aan een groot artiest en wordt het repertoire van deze artiest levend gehouden. Maar het gevaar van dit soort musicals is dat ze – in hun streven om de artiesten levensecht op het toneel te zetten – het repertoire reduceren tot historisch document of, erger nog, een vlakke parodie opvoeren. Dit gebeurde bijvoorbeeld in Alex Klaasens uitvoering van Toon Hermans in TOON, de musical. Ook in Adèle Conny Jasperina ligt dit gevaar steeds op de loer.

Ellen Pieters (Adèle), Frédérique Sluyterman van Loo (Conny) en Hanneke Drenth (Jasperina) hebben geprobeerd om de drie artiesten zo goed mogelijk te imiteren. Daar zijn ze grotendeels in geslaagd. Vooral Pieters zet een zeer overtuigende Adèle Bloemendaal neer. Ze beheerst de stem en de karakteristieke lach van Adèle perfect en ook als ze liedjes van Adèle zingt, slaagt ze erin om de liedjes opnieuw tot leven te wekken door haar eigen interpretatie te geven, terwijl ze tegelijkertijd ook geloofwaardig blijft in haar rol. Ook Van Loo weet de dictie en maniertjes van Conny Stuart zeer goed te imiteren. Drenths vertolking is helaas minder geslaagd: hoewel ze een uitstekende musicalzangeres is, heeft ze geen overtuigende Jasperina in huis.

Verder hebben de actrices soms te lijden onder het script. In de musical worden Bloemendaal, Stuart en De Jong als drie grote ego’s neergezet, die eigenlijk het liefst solo wilden, maar zich toch laten verleiden tot een samenwerking. Adèle wordt getypeerd als een uitbundige, op seks beluste en onbetrouwbare vrouw, die iedereen beledigt, te veel drinkt en plotseling wegloopt als iets haar niet bevalt. Conny Stuart is eerder haar tegenpool, de beheerste en ietwat afstandelijke grande dame. Jasperina de Jong wordt vooral getypeerd als een kille, zeer onvriendelijke vrouw.

Hoewel de scriptschrijver (Lars Boom) een gedegen studie heeft gemaakt van de persoonlijke biografieën van de drie artiesten en de spanningen in hun persoonlijkheden en carrières gebruikt om het onderlinge conflict vorm te geven, hebben de drie personages maar weinig emotionele diepgang. Het blijven typetjes, die als Koefnoen-figuren zeer overtuigend zouden zijn, maar in een serieuze musical niet helemaal overeind blijven.

Foto: Roy Beusker

3 Reacties

  1. Jan de Jong
    Geplaatst op 14 februari 2017 om 18:17 | Permalink

    Beste Roy,
    Volgens mij heb ik een heel andere voorstelling gezien dan jij. Dat is ook altijd het moeilijke met recensies, vaak komt ook de persoonlijke smaak van de recensent om de hoek kijken. Ik vind dat de dames erg geslaagd zijn om ze zo goed mogelijk te evenaren. David van den Tempel die de rol van Gabriël speelt was een zeer prettige verbinding tussen de dames. Erg goed gespeeld van hem. Het waren absoluut geen typetjes, het waren drie uitstekend gespeelde persoonlijkheden, waar de 1 wellicht iets beter uit de verf kwam dan de ander, maar dat heeft wellicht ook met ervaring te maken. En de vergelijking met Koefnoen slaat kant nog wal. Die spelen inderdaad typetjes.

  2. Tineke Heetebrij
    Geplaatst op 18 maart 2017 om 08:18 | Permalink

    Ben het roerend met Roy Beusker eens. Weinig emotionele diepgang. Verder vond ik de humor in de conversaties erg flauw en in de manier waarop het verhaal verteld wordt, is inventiviteit ver te zoeken. De vertolking van de liedjes vond ik ook niet om over naar huis te schrijven. Om deze redenen vond ik mijn bezoek aan ‘De grote drie’ zonde van het geld. Mijn partner denkt er ook zo over. Na tien minuten hadden we allebei al door dat ‘De grote drie’ niet aan ons besteed waren. Omdat het kaartje best aan de prijs was, hebben we het toch helemaal uit gezeten. Mijn reactie is dus op de gehele voorstelling gebaseerd. Hopelijk zet Dommelgraaf & Cornelissen entertainment met ‘Liesbeth’ straks wel een waardige en indrukwekkende vertolking van een grande dame neer.

  3. Jeroen
    Geplaatst op 18 maart 2017 om 10:16 | Permalink

    Roy Beusker is de fotograaf.

Plaats een reactie

Uw e-mailadres zal nooit gepubliceerd of gedeeld worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

U kunt de volgende HTML tags en attributen gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

*
*

LET OP: op deze recensie rust auteursrecht. Voor geheel of gedeeltelijke overname, in welke vorm dan ook, is vooraf toestemming nodig van de uitgever.

Elders

NRC Handelsblad
★★★☆☆
'Met zichtbare zorg is repertoire verzameld dat vaak verrast omdat het zelden meer te horen is. Terwijl het script (van Lars Boom) verraadt dat er veel research achter ligt en voorts een poging iets te beweren over de ambivalente houding die veel artiesten tegenover hun veeleisende vak innemen. Dat laatste is weliswaar niet geheel gelukt vanwege de fragmentarische aard van de speelscènetjes, maar het geeft Adèle, Conny, Jasperina – De Grote Drie, in de gesoigneerde regie van Paul van Ewijk, wel iets meer artistieke ambitie dan in dit genre gebruikelijk is.' Henk van Gelder
Telegraaf
★★★★☆
'Het is schrijver Lars Boom gelukt om al die liedjes op verrassend natuurlijke wijze in te bedden in een script dat bol staat van de puntige oneliners en verwijzingen naar de turbulente levens en carrières van Bloemendaal, Stuart en De Jong. En natuurlijk, Ellen Pieters, Frédérique Sluyterman van Loo en Hanneke Drenth zijn geen Adèle, Conny of Jasperina. Maar knijp je ogen een beetje dicht en Pieters komt griezelig dicht in de buurt.' Esther Kleuver
de Volkskrant
★★★★☆
'We krijgen het allermooiste voorgeschoteld van het Nederlandstalige amusementsrepertoire, vrijwel perfect begeleid door pianist Nico van der Linden - alleen bij het ingetogen Jaloezie gaat hij veel te barok te keer. Maar o wat mooi zijn 'De bokken en de schapen' (Adèle), ''t Is over' (Conny) en 'Je laat ze echt niet in de steek' (Jasperina). Drie vrouwen om te koesteren, een voorstelling om te koesteren.' Patrick van den Hanenberg
Trouw
★★★★☆
'Wat de voorstelling een mooie extra laag geeft is het onderliggende thema ouder worden: vergankelijkheid, lichamelijk verval en uiteindelijk sterven. Ingehaald worden door de tijd of door jong talent, dat is de pijn die deze vrouwen met zich meedragen. En dat voelen we naast de nodige luchtigheid in de korte dialogen en in de liederen.' Bianca Bartels

Speellijst

De eerstvolgende drie speelbeurten van deze voorstelling:

Verwante artikelen

Tags

, , , , , , , , ,

  • Elders

    NRC Handelsblad
    ★★★☆☆
    'Met zichtbare zorg is repertoire verzameld dat vaak verrast omdat het zelden meer te horen is. Terwijl het script (van Lars Boom) verraadt dat er veel research achter ligt en voorts een poging iets te beweren over de ambivalente houding die veel artiesten tegenover hun veeleisende vak innemen. Dat laatste is weliswaar niet geheel gelukt vanwege de fragmentarische aard van de speelscènetjes, maar het geeft Adèle, Conny, Jasperina – De Grote Drie, in de gesoigneerde regie van Paul van Ewijk, wel iets meer artistieke ambitie dan in dit genre gebruikelijk is.' Henk van Gelder
    Telegraaf
    ★★★★☆
    'Het is schrijver Lars Boom gelukt om al die liedjes op verrassend natuurlijke wijze in te bedden in een script dat bol staat van de puntige oneliners en verwijzingen naar de turbulente levens en carrières van Bloemendaal, Stuart en De Jong. En natuurlijk, Ellen Pieters, Frédérique Sluyterman van Loo en Hanneke Drenth zijn geen Adèle, Conny of Jasperina. Maar knijp je ogen een beetje dicht en Pieters komt griezelig dicht in de buurt.' Esther Kleuver
    de Volkskrant
    ★★★★☆
    'We krijgen het allermooiste voorgeschoteld van het Nederlandstalige amusementsrepertoire, vrijwel perfect begeleid door pianist Nico van der Linden - alleen bij het ingetogen Jaloezie gaat hij veel te barok te keer. Maar o wat mooi zijn 'De bokken en de schapen' (Adèle), ''t Is over' (Conny) en 'Je laat ze echt niet in de steek' (Jasperina). Drie vrouwen om te koesteren, een voorstelling om te koesteren.' Patrick van den Hanenberg
    Trouw
    ★★★★☆
    'Wat de voorstelling een mooie extra laag geeft is het onderliggende thema ouder worden: vergankelijkheid, lichamelijk verval en uiteindelijk sterven. Ingehaald worden door de tijd of door jong talent, dat is de pijn die deze vrouwen met zich meedragen. En dat voelen we naast de nodige luchtigheid in de korte dialogen en in de liederen.' Bianca Bartels