Ton Lutz

Ze herinnert het zich goed: die keer dat er een vriendinnetje over de vloer was. Tijd voor ‘een toneelstukje tussen de suitedeuren, dus mamma ging er eens leuk voor zitten.’ Er kwam een theeserviesje op tafel: ‘Goedemiddag mevrouw, zei ik, wilt u thee?’ Nou, dat wilde ze wel. Toen hebben we dus vijf minuten thee zitten drinken. Zwijgend. Daarna was het toneelstuk uit – want er was geen tekst! Ik weet nog dat mamma zei: ‘En, hoe gaat het verder?’ Nou, niet dus! Kun je nagaan wat een briljante fantasie ik had…’

Ze vond van zichzelf zelden iets goed. Haar stem had een uniek geluid, een tikje hees. Annet Nieuwenhuijzen was ‘een sopraan die over de tekstnoten scheert.’