Frascati Producties, Ariah Lester
White [Ariane]
Egotrip van een paradijsvogel die een meisje had moeten zijn
Dick van Teylingen
21 september 2018
Gezien op 20 september 2018, Theater Frascati, Amsterdam

Lester Arias vertrok op zijn vierentwintigste van Venezuela naar Nederland. Een paar jaar later kwam zijn moeder op bezoek. Ze verraste hem met het dagboek dat ze had geschreven toen hij nog een belofte in haar buik was. Alleen was ze er zeker van dat zij een meisje droeg. Ze had het al Ariane genoemd. Maar Ariane werd Lester. En Lester vertelt nu verhalen van vroeger en zingt teksten van blijde verwachting uit zijn moeders dagboeken.

Op het doek achter op het speelvlak, tegen een Nederlandse wolkenlucht, verschijnt de tekst die moeder Nancy Vicuña uitsprak kort nadat ze de oceaan was overgestoken. Amsterdam is voor haar een droom van fietsen en supermarkten met redelijk geprijsde overvloed. Stem en ondertitels lopen bepaald niet synchroon. Er mag nog wel wat gestroomlijnd worden aan de voorstelling.

Onder een kartonnen doos zit het middelpunt van de avond gewikkeld in transparant cellofaan. Het cadeautje aan de wereld pakt zich langzaam uit en ontpopt zich als een witgepleisterde paradijsvogel met geel haar, een schoudermantel met mouwen van honderd soorten stof, een korset en rode lakleren rijglaarzen tot ver boven de knie met plateauzolen. Lester Arias zingt met een stem die van een man en vrouw tegelijk kan zijn: bariton, tenor, alt en een mooie falset erbovenop. In het lied ‘Interior’ klinken de emoties die zijn moeder ervoer toen hij nog de vrucht van haar schoot was. Magic, zoals het tweede lied het noemt.

Tussendoor vertelt Arias verhalen van zijn niet zo blije jeugd. Moeder had alles gedaan om haar toekomstige kind, het eerste van zijn generatie, een warm welkom en een veilige entree in de wereld te bieden. In haar leven trok ze haar eigen plan en volgde ze het voor haar uitgestippelde pad niet. Zo werd ze het zwarte schaap van haar welgestelde familie. Lester moest op een kamertje slapen met pa en ma. Daar werd hij geconfronteerd met het verval van hun lichamen en wist hij al snel dat hij niet als hen wilde worden.

Arias fluistert en fleemt en barst dan weer uit in een harde schreeuw, geholpen door de techniek ‒ een wat goedkoop effect om zichzelf beurtelings als verleider en als monster neer te zetten. In drie platte dozen in de kleuren van de Venezolaanse vlag zitten woorden en witte elastische gelei die zijn vlees voorstelt. Arias serveert het uit alsof het om zijn eigen transsubstantiatie gaat. Hij doet het niet voor minder.

Arias heeft onmiskenbare kwaliteiten, maar spint alles wat hij doet en vertelt eindeloos uit, terwijl hij barokke poses aanneemt. Zijn manier van optreden lijkt voort te komen uit een onwrikbaar vertrouwen in zijn eigen onweerstaanbaarheid, maar het kan ook overschreeuwde verlegenheid zijn. Of een combinatie daarvan.

Een dagboek voor jezelf als meisje, een bloemrijke jeugd met wrede familieleden, een homo in een zwaar katholiek nest, een moeder die zich daar schuldig over voelt, een tropisch land dat op de rand van de afgrond balanceert… er zit fantastisch theatraal materiaal in het leven van Arias, maar hij doet te weinig met die schatkist. Dat komt voor een belangrijk deel door het tergend trage tempo. En dan dwaalt hij soms ook nog af en onderbreekt hij zichzelf. ‘Ach, wat zit ik nu toch weer gek te doen. Waar was ik gebleven?’

Bedenk wat je vertellen wilt en vind daar een overtuigende vorm voor. Blijf zo goed zingen als je kunt, maar concentreer ook je liedjes. Zeggingskracht, daar kan White nog wel wat van gebruiken.

Foto: Derk Stenvers

Elders

Nog geen andere recensies

5 Reacties op "White [Ariane]"

  1. Nina Aalders schreef:

    Oh, I strongly feel the need to react to this. Not to dispute this review, because I haven’t seen the work now, but because I have seen it at Something Raw and it touched me so deep that I think other voices should be heard.
    For me, Ariane is about dreams and expectations. How you are being designed by your surroundings and how you articulate your own respons. For me, this dialogue was so central to the piece. What I found so amazing is that the way he performs, a variation of presenting strong showy figures and gestures and destabilizing these figures, “Ach wat zit ik nu weer gek te doen”, also creates a similar dialogue with the audience. We are projecting our big expectations on him as a great artist and he breaks them down. He both dreams of becoming the next Björk ánd organises his home made video with faltering subtitles. He is a dreamer and makes us aware of our own desires. So go and watch this show!

  2. Peter Rombouts schreef:

    Vanavond heb ik de voorstelling gezien en ik was diep geraakt en ontroerd terwijl ik ook vreselijk heb gelachen . Een geweldig fenomeen die door zijn eigenheid een feeerieke uitstraling heeft en zich zo kwetsbaar tegelijk zich blootgeeft. Misschien is de show de 2e keer beter gegaan maar de hele anderhalf uur heb ik ademloos geluisterd en gekeken . Van mij krijgt hij 5 sterren Iedereen ga dit fenomeen zien .

  3. Jeroen schreef:

    Dit was prachtig. Recensent slaat de plank flink mis.

  4. Chantal Molleman schreef:

    Buitengewoon, prachtig, zal nog veel bereiken, een fenomeen of ja een rijzende ster… just amazing, so amazing…. Chantal molleman.

  5. Devry Mireille schreef:

    Ik zag ” White Ariane” op 22 september 2018 in Frascati en was verbaast, ontroerd, verrast, enthousiast en vooral van mijn stokken geblazen van zoveel fantasie. Ariah Lester zal ik zeker blijven volgen!

Reageer

Uw E-mail adres zal niet gepubliceerd worden.