Recensie

La bohème
De Nationale Opera
★★★★☆ Opera
1 december 2017 - Natonale Opera & Ballet, Amsterdam - Speellijst
Innemende bohémiens met herkenbare karakters
Door gepubliceerd 2 december 2017

De kunstenaars hebben het koud, zo vlak voor kerst. De een wil zijn schilderij als brandhout verstoken, de dichter zijn toneelstuk. Dat laatste gebeurt: de vellen papier vatten vlam en er is warmte. Zo begint Puccini’s geliefde opera La bohème (1896), geïnspireerd door het feuilleton Scènes de la vie de bohème (1849-1851) van de Franse schrijver Henri Murger. Als de elegante diva Musetta en de melkmeisjes in het derde bedrijf zingen dat de echte liefde te vinden is ‘in een vurige mond’ en ‘in een jonge mond’, terwijl buiten de sneeuw valt, dan is het op prachtige manier duidelijk: La bohème gaat over koude en vuur, liefde en dood, winter en lente.

De Nationale Opera herneemt met La bohème de favoriet van december 2014 met slechts enkele veranderingen in de cast en de muzikale leiding. Ditmaal is Andrea Battistoni dirigent van het Residentie Orkest en niet Renato Palumbo van het Nederlands Philharmonisch Orkest. In de hoofdrollen vertolken Eleonora Buratto het ziekelijke meisje Mimì, Olga Kulchynska is Musetta en Sergey Romanovsky heeft de rol van dichter en Mimì’s geliefde Rodolfo. Thomas Oliemans is ook nu Schaunard, de musicus.

Destijds was het samenspel tussen orkest en dirigent niet helemaal optimaal en schreef Oswin Schneeweisz in zijn recensie zelfs van orkestbegeleiding die ‘hard en kil’ was. Ook Mischa Spel voor NRC Handelsblad noteerde over Palumbo’s ‘weinig fijnzinnig gemodelleerde orkestklank’. Daarin is met de komst van de uit Verona afkomstige Battistoni verandering gekomen: het Residentie Orkest is prachtig in het samenspel met koor en solisten en geeft Puccini’s opera juist de lyrische hartstocht en het gloedvolle temperament die in de eerste twee bedrijven de hete koortsachtige sfeer bepalen. Daarna moduleert de klank naar mineur, als de fatale tuberculose van Mimì zich begint te openbaren.

Wat nu nog meer opvalt is hoe herkenbaar regisseur Benedict Andrews de personages maakt. Het zijn dan wel kunstenaars onder elkaar, maar ze hebben ook iets gewoons. Vooral ook Mimì is een braaf, burgerlijk meisje met lage schoenen aan en kleurstellingen in haar kostuum (geel met paarsroze) die niet bepaald opwindend zijn. Sopraan Eleonora Buratto weet met haar krachtige stem die braafheid schitterend te overwinnen. Haar tegenspeelster is de diva par excellence Musetta, die in de vertolking door Olga Kulchynskka een meeslepende mengeling krijgt van furie en charme, vooral in de scène in het Café Momus waar ze in gouden glitterjurk de ultieme flirt speelt. Ook de kunstenaar-zangers zijn innemende bohémiens die eerder wanhopen aan kunst en leven dan aan de liefde, en desalniettemin een schijnbaar onbezorgd artiestenleven leiden. Duetten als ‘O soave fanciulla’ en ‘O Mimì, tu più non torni’ zijn indrukwekkend.

Het decor van Johannes Schütz toont volop symboliek: het ijskoude appartement in het begin, met wit besneeuwde ramen, en aan het slot de duistere donkerte waarin het sneeuwt. Zo gaan we van boven naar onderwereld. Als Mimì aan het slot sterft, is het lente geworden en zien we spelende kinderen op een grasveld met een schommel aan een boomtak. Dat sterven van Mimì gebeurt niet groots, maar juist aangrijpend klein: doodziek als ze is laat ze zich tegen de keukenmuur aan vallen, ze vraagt nog naar haar mof om warme handen te krijgen en onder een sleets slaapzakje sterft ze, nauwelijks zichtbaar, in een hoek van het decor. Pas te laat ontdekt minnaar Rodolofo haar dood. Dat minimale laat niet na een grote emotionele impact te hebben.

Foto: Marco Borggreve

2 Reacties

  1. Geplaatst op 3 december 2017 om 19:31 | Permalink

    Het is een heel erg mooie productie met een weergaloos spelende Residentieorkest (wat een dirigent die Andrea Battistoni!) en zeer goede solisten.

    https://basiaconfuoco.com/2017/12/03/la-boheme-amsterdam-december-2017/

  2. Wim Nelis
    Geplaatst op 7 december 2017 om 16:24 | Permalink

    niet alleen wij (4 pers.), maar heel duidelijk de hele zaal hebben op 6 december volop genoten van de prachtige uitvoering van La Bohème. Dat de zaal het totaal oneens was met de zuinige recensie van De Volkskrant, maar vooral met de zure mening van de recensent van De Telegraaf (onmiddellijk ontslaan die man), werd al duidelijk met het enorme applaus met veel bravo roepen voor de pauze, maar helemaal met het slotapplaus. Prachtig ook de bezielende directie van de dirigent en het mooie zingen van de koren. Na de prachtige emotionele opbouw, rolden in de 4e akte de tranen over onze wangen.

Plaats een reactie

Uw e-mailadres zal nooit gepubliceerd of gedeeld worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

U kunt de volgende HTML tags en attributen gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

*
*

LET OP: op deze recensie rust auteursrecht. Voor geheel of gedeeltelijke overname, in welke vorm dan ook, is vooraf toestemming nodig van de uitgever.

Elders

de Volkskrant
★★★☆☆
'Aan Thomas Oliemans (muzikant Schaunard) en Gianluca Buratto (filosoof Colline) ligt het niet. Zij waren er in 2014 al bij en acteren misschien daarom het best. De nieuwkomers dwalen rond alsof de zin van de regie-instructies ze ontgaat. Sopraan Eleonora Buratto zingt Mimì met een warme, heldere hoogte. De stem van tenor Sergej Romanovski (Rodolfo) valt vooral op door breuklijnen in de registers..' Guido van Oorschot
Telegraaf
★★☆☆☆
'Zo’n tijdloze opera kan niet kapot, zou je denken. Toch komt deze versie van De Nationale Opera niet binnen. Regisseur Benedict Andrews plaatst de opera in een moderne setting: die van de punkscene uit de jaren zeventig. Deze sfeer is vertaald in een statisch decor dat nog het meest doet denken aan een Ikea-interieur. Zangers zijn gehesen in leren jasjes, bontjes van tijgerprint en zonnebrillen. De kostuums zouden zo uit een lokale kringloopwinkel kunnen komen. Moderne enscenering hoeft geen obstakel voor een sterke productie hoeft te zijn – integendeel – maar hier gaat ten koste van het invoelende drama dat La Bohème zo kenmerkt.' Louis Gauthier
NRC Handelsblad
★★★★☆
'Ware liefde, boezemvriendschap en een hartverscheurende sterfscène. La Bohème geldt al 120 jaar als een onweerstaanbare tranentrekker. Het geheim: een virtuoze mix van romantiek, realisme en sentimentaliteit van de lichtste soort. Regisseur Benedict Andrews voelt dat haarfijn aan. In zijn hernomen enscenering (ook in 2014 te zien in Amsterdam) houdt hij zich verre van conceptuele poespas. Wél mikt hij op een eigentijdse toets die Puccini’s personages ook anno 2017 meteen invoelbaar maakt.' Joep Christenhusz
Trouw
★★★★★
'Het hakt erin. Vooral ook omdat Mimi zo hartverscheurend ontwapenend wordt gezongen door Eleonora Buratto. Melodische lijn, Adem, legato, alles smelt perfect samen. Ze vormt met de Rodolfo van Sergei Romanovsky (slank en indrukwekkend open geluid) een prachtig paar.' Peter van der Lint
Het Parool
★★★★☆
'Zodra de onzin van het toneel verdwijnt, bloeit het op. De kaal en sfeervol duister vormgegeven derde akte treft als enige de sfeer van Kerstmis, sneeuw, kou en eenzaamheid die Puccini en zijn librettisten nadrukkelijk in het stuk verwerkten. Er wordt daar veel meer gewoon en klein gehouden - vanuit de muziek geacteerd - en dat is een verademing.' Roeland Hazendonk

Speellijst

De eerstvolgende drie speelbeurten van deze voorstelling:

Verwante artikelen

Tags

, , , , , , , , , ,

  • Elders

    [cf "quote1_krant"]
    ★★★☆☆
    [cf "quote1_dequote"] [cf "quote1_auteur"]
    [cf "quote2_krant"]
    ★★☆☆☆
    [cf "quote2_dequote"] [cf "quote2_auteur"]
    [cf "quote3_krant"]
    ★★★★☆
    [cf "quote3_dequote"] [cf "quote3_auteur"]
    [cf "quote4_krant"]
    ★★★★★
    [cf "quote4_dequote"] [cf "quote4_auteur"]
    [cf "quote5_krant"]
    ★★★★☆
    [cf "quote5_dequote"] [cf "quote5_auteur"]