Recensie

La bohème
Nationale Opera & Ballet
★★★☆☆ Opera
4 december 2014 - Nationale Opera & Ballet, Amsterdam - Speellijst
Een Bohème zonder spatjes
Door gepubliceerd 5 december 2014

Met Puccini’s La bohème haalde de Nationale Opera & Ballet weer eens een ijzeren klassieker uit de kast. Het is een fraaie enscenering, met een debuterend dirigent en een debuterende regisseur, maar bij de première in de Nationale Opera & Ballet, voorheen Het Muziektheater, liet deze Bohème wel een wat rommelige en onaffe indruk na.

Puccini’s Bohème is een van die opera’s waar alles draait om het grote sterven. Niet zelden komt Mimi in eindeloze hoestbuien (vanwege de TBC) aan haar eind. Bij Benedict Andrews gaat dat anders: Mimi piept er bijna onopvallend tussenuit. Ze sterft in een oogwenk. Haar dood is geen dramatisch hoogtepunt. Het is niet de climax, maar de anti-climax van zijn regieconcept.

Voor deze uit Australië afkomstige regisseur gaat de Bohème dan ook niet alleen over de dood en de liefde, maar vooral ook over het verstrijken van de tijd en de onvermijdelijkheid van een nieuwe levensfase. Daarom speelt de enscenering zich af tussen winter en lente en zien we de seizoenen verstrijken als metafoor van ouderdom en jeugd, van begin en eind.

Verder maakte Andrews eigenlijk een heel traditionele versie van Puccini’s bekendste opera. De kostumering is eigentijds, net als het toneelbeeld, maar verder voegde hij weinig modernistische toeters en bellen toe. En eigenlijk is dat weleens prettig: zo’n traditionele, bijna ouderwetse Bohème bij de Nationale Opera & Ballet. Een gezelschap waar het toch vaak om vernieuwing gaat. Kortom, de nieuwe Bohème is een publieksvriendelijke voorstelling: laagdrempelig en geschikt voor een breed publiek. Een voorstelling waar zelfs de liefhebbers van Opera Pietje zich nog prettig bij kunnen voelen. Het is een Bohème zonder spatjes.

Toch valt er ook nog wel het een en ander op af te dingen. De enscenering is nog wat rommelig. De grote koorscène in de tweede akte ziet er weliswaar oogstrelend mooi uit, maar koor en orkest bleken nog weinig op elkaar afgestemd. En het Nederlands Philharmonisch Orkest, dat zo mooi en kleurrijk kan spelen, klonk onder dirigent Renato Palumbo toch erg hard en kil. Palumbo is geen slecht dirigent, maar hij is het soort dat een wals dirigeert alsof het een mars is en dat is voor Puccini’s muziek funest.

Voeg daarbij een solistencast waar eigenlijk alleen de Rodolfo (Atalla Ayan) echt schitterde en de Mimi (Grazia Doronzio) weinig kwetsbaarheid toonde en je kunt niet, zoals zo vaak bij de Nationale Opera & Ballet, van een topproductie spreken. Maar misschien moet deze Bohème gewoon nog groeien en moeten dirigent en orkest elkaar nog vinden? Daar hebben ze tot 30 december de tijd voor.

Foto: Monika Rittershaus

Één Reactie

  1. frans smid
    Geplaatst op 13 december 2014 om 21:14 | Permalink

    Had op bepaalde momenten golven van ware geluk gevoelens, afwisselend met de weemoed van het vaak vluchtige hier van in het ware leven….. Ayan is een heerlijke zanger, mooie details,
    het orkest soms orgastisch, en Mimi gaat wel…. net als de rest….

Plaats een reactie

Uw e-mailadres zal nooit gepubliceerd of gedeeld worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

U kunt de volgende HTML tags en attributen gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

*
*

LET OP: op deze recensie rust auteursrecht. Voor geheel of gedeeltelijke overname, in welke vorm dan ook, is vooraf toestemming nodig van de uitgever.

Elders

NRC Handelsblad
★★★★☆
'Andrews’ Bohème is innemend fris. Hij laat zijn personages in hun eigentijdse setting tijdloos menselijk zijn, waardoor je je als nieuw realiseert: ze zijn inderdaad net als wij. Bij Puccini werkt dat uitstekend. De kostuums (veel zonnebrillen, kinderen op Uggs) overdrijven dat effect een beetje, en dat is jammer. Maar de gelaagde prachtdecors van Johannes Schütz vormen juist wel een vitaal onderdeel van de kracht van de voorstelling. Bij de desolate sterfscène van de aan tbc lijdende Mimi (rillend in een sleets slaapzakje) ligt er achter de ramen van de kale loft een speeltuintje tussen lentebomen. Een zinnebeeld van het leven als schurend visueel contrapunt. Klinkt kitsch, maar is pijnlijk, filmisch mooi.' Mischa Spel
Parool
★★★★☆
'In de nieuwe productie van De Nationale Opera klopt het allemaal. Alle zangers waren top, met de prachtig tenor Atalla Ayan als Rodolfo en de sensuele sopraan Joyce El-Khoury als de fraai met de brave, gedoemde Mimi contrasterende femme fatale Musetta als blikvangers, en Grazia Doronzio als Mimi als ontroerend middelpunt. (...) Het Nederlands Philharmonisch Orkest was geweldig in vorm onder leiding van de in Amsterdam debuterende Renato Palumbo, die vrijwel onverdund Puccinibloed door nogal Italiaanse aderen heeft stromen.' Roeland Hazendonk
de Volkskrant
★★★☆☆
'Met haar gouden glitterjurk valt Musetta op in de casual geklede menigte, maar er gebeurt te veel om haar heen om de broeierige spanning tussen haar en Rodolfo's vriend Marcello (mooie rol van de bariton Massimo Cavalletti) na te voelen. In de twee aktes die dan nog te gaan zijn, vloeit de spanning weg uit de voorstelling. Dat is niet alleen te wijten aan de regisseur. De toch ervaren operadirigent Renato Palumbo laat het tempo te vaak inzakken, zodat de karakters weinig smoel krijgen.' Biëlla Luttmer
Trouw
★★★★☆
'Bij De Nationale Opera komt het sterven van Mimì keihard aan. Vooral omdat het zo simpel en zo waarachtig is. Regisseur Benedict Andrews heeft gedurende de avond met meesterhand de verschillende personages uitgetekend, prachtig geholpen door een hecht team uitstekend acterende zangers. Het samenkomen van de vier vrienden en twee vriendinnen in de laatste akte, vlak voordat de dood alles in hun jonge levens verandert, is zo natuurlijk en overtuigend uitgeregisseerd dat je als toeschouwer waarachtig het idee hebt er zelf bij te zijn.' Peter van der Lint
Telegraaf
★★★☆☆
'Andrews laat intussen het echte leven langzaam binnensijpelen. De winter doet zich voelen door langdurige sneeuwval. Dan wordt het lente. De witte kalk op de ramen van de loft is verdwenen, op de achtergrond spelen kinderen in het zonnige park. Tegen die idyllische achtergrond glijdt de doodzieke Mimì zachtjes uit het leven. Dat schrijnt. De onbekommerde wereld van de jeugd is veranderd in een bittere werkelijkheid. Voor het eerst zijn er echte, door pure emoties gedreven omklemmingen.' Thiemo Wind

Speellijst

De eerstvolgende drie speelbeurten van deze voorstelling:

Verwante artikelen

Tags

, , , , , , ,

  • Elders

    [cf "quote1_krant"]
    ★★★★☆
    [cf "quote1_dequote"] [cf "quote1_auteur"]
    [cf "quote2_krant"]
    ★★★★☆
    [cf "quote2_dequote"] [cf "quote2_auteur"]
    [cf "quote3_krant"]
    ★★★☆☆
    [cf "quote3_dequote"] [cf "quote3_auteur"]
    [cf "quote4_krant"]
    ★★★★☆
    [cf "quote4_dequote"] [cf "quote4_auteur"]
    [cf "quote5_krant"]
    ★★★☆☆
    [cf "quote5_dequote"] [cf "quote5_auteur"]