Alink&Plukaard
Happily ever after
Briljant gespeelde scènes uit ieders liefdesleven
Kester Freriks
11 januari 2019
Gezien op 10 januari 2019, Toneelschuur Haarlem

Het is de mooiste zin uit elk sprookje: ‘Ze leefden nog lang en gelukkig’. Ofwel: ‘Happily ever after’. Het theaterduo Alink&Plukaard maakt met deze magische woorden een ontroerende, humoristische en af en toe flink dramatische voorstelling. Het gaat over de Grote Romantische Liefde, maar dan wel díe liefde zoals zwijmelende Disney- en Hollywoodfilms ons voorschotelen. Ze spelen filmscènes na, er klinkt Disney-muziek en ander muzikaal snoepgoed. En om ook de heftigheid van liefde te benadrukken een intens rauwe versie van As tears go by van The Rolling Stones.

Op de achtergrond prijkt een prachtige wand, ontworpen door Marjolijn Brouwer. Hierin gloeien lichtjes op die nu eens kil blauw zijn, dan groenig en aan het slot vooral rood, als harten. De voorstelling begint aan een cafétafeltje waar Ilona (Yara Alink) en Walter (Sander Plukaard) een date hebben en elkaar bekennen intens verliefd te zijn.

Alink speelt perfect een verlegen meisje dat tegelijk welbewust en doortastend is, Plukaard bedient zich van doelmatige versiertrucs. Vanaf dat moment waaiert de voorstelling alle kanten op. Lidwien Roothaan regisseert Alink en Plukaard snel, flitsend en fantasievol. De tekst is van het theaterduo zelf, aangevuld met bijdragen van Rob de Graaf.

De voorstelling zou evengoed ‘scènes uit ieders liefdesleven’ kunnen heten, want werkelijk alle aspecten komen aan bod. Ilona wil op een gegeven moment alleen zijn, twintig pizza’s eten en in versleten pantoffels op de bank zitten. Juist dan komt Walter binnen en ontstaat een discussie vol ongemakkelijkheden. Waar was die liefde van toen gebleven? Het komt zelfs tot een gevecht, regelrecht ontleend aan een Amerikaanse tearjerker, waarin de acteurs overdreven Amerikaans spreken.

De conflicten zijn herkenbaar. Heel mooi is de scène waarin Ilona opeens uitvalt tegen Walter, opdat hij haar niet als een godin op een voetstuk plaatst en haar idealiseert, zij is ook een vrouw met lichamelijke zaken als puistjes uitknijpen, naar de wc gaan, soms kotsen. Het is ongelooflijk knap hoe briljant Yara Alink van mimiek weet te wisselen. Op perfecte wijze weet zij de inhoud van haar tekst en de subtekst van haar woorden in gezichtsexpressie te vertalen. Plukaard heeft een iets minder levendige mimiek maar weet evenzeer stemmingswisselingen met een enkele blikrichting of gebaar te vertolken. In dit rollenspel vullen ze elkaar prachtig aan.

Opvallend is dat kinderen of kinderwens in dit relatietoneel ontbreken, er is zelfs niet de minste suggestie in de richting. Hiermee blijft Happily ever after een voorstelling over jongvolwassenen die op de drempel van hun liefdesleven staan. De toon wordt geleidelijk aan grimmiger, vooral als het tweetal een relatietherapeut inschakelt om opnieuw een avontuurlijk liefdesleven te ontdekken: het sleets worden van hun verhouding, dat de gloed van vroeger voorbij is, weerklinkt als de droeve ondertoon. Aan het slot staan ze oud en wijs naast elkaar, ze zijn ondanks alles oud geworden, samen. Niet langer dan vijf kwartier duurt Happily ever after, maar voor je gevoel zijn er tal van liefdesperikelen én geluksmomenten gepasseerd.

Foto: Sanne Peper

Elders

Nog geen andere recensies

Reageer

Uw E-mail adres zal niet gepubliceerd worden.