Recensie

De laatste zomer
Amsterdamse Bostheater
★★★☆☆ Toneel
17 juli 2014 - Openluchttheater Amsterdamse Bos - Speellijst
Laatste zomer vraagt om meer feest
Door gepubliceerd 19 juli 2014

In hoge stellages op het podium van het Openluchttheater in het Amsterdamse Bos zijn de kostuums, meubels en rekwisieten te zien uit dertig jaar Bos-theater. Het decor is als het ware de verkleedkist voor de Goldoni-voorstelling De laatste zomer, waarmee Frances Sanders afscheid neemt als artistiek leidster. Een mooi afscheid maar het mag nog veel uitbundiger.  

Een mix van de komedies van de achttiende-eeuwse schrijver Carlo Goldoni vráágt natuurlijk om intriges rond liefde en bedrog. Dat is dan ook wat de personages op het toneel doen: gokken, roddelen, elkaar ten huwelijk vragen maar toch vreemd gaan, om aan het slot allemaal door de mand te vallen. Zeven jonge acteurs – Yara Alink, Anne Lamsvelt, Jonas Leemans, Sander Plukaard, Eva van der Post, Jorrit Ruijs en David van Uuden – spelen een veelvoud van rollen en draven in wisselende kostuums voorbij.

Schrijver Erik Bindervoet vlocht maar liefst drie komedies in elkaar: Het koffiehuis, De knecht van twee meesters en de Trilogie van het zomerverblijf.  Met actueel taalgebruik en voor ieder personage een eigen woordenschat vertaalde hij Goldoni’s werk organisch naar de 21ste eeuw. De personages laten zich vervoeren in een nostalgische calèche en spreken tegelijkertijd in de terminologie van deze tijd over ‘een bipolaire stoornis in het manische spectrum’.

In het eerste deel van de voorstelling, dat zich afspeelt in het Italiaanse Livorno, pakt een groep vrienden hun koffers om met vakantie te gaan. Ze zijn rijk, verveeld en draaien een beetje lusteloos om elkaar heen, terwijl de ene na de andere zachtroze of knalgroene Samsonite wordt binnengerold. Voor het publiek is het een hele klus om deze personages en hun gevatte dialogen over de onderlinge verhoudingen te plaatsen. We leren kennen Paolo, Leonardo, Filippo, Guillermo, Fulgenzio, Ferdinando, Cecco, Brigida, Vittoria, Giacinta en Sabina. Tegen de tijd dat we begrijpen wie de zus, broer, vader, vriendin, vijand, bediende of geliefde van wie is, zijn we al aangeland in het tweede deel van de voorstelling.

Dit deel speelt zich af in een luxueus hotel met casino in Montenero en daar komt de voorstelling pas echt op gang. Het spel krijgt meer emotionele diepgang en de grappen vallen beter op hun plek. De muziek van Alberto Klein Goldewijk, die met zijn instrumentarium in een van de stellages zit, krijgt kleur en de acteurs blijken over prachtige zangstemmen te beschikken. Daar had regisseur Frances Sanders nog meer ruimte voor mogen maken. Soms is het een teleurstelling als een sfeervol Italiaans gezongen lied abrupt weer overgaat in spreektaal.

Ook het bal masqué met een knipoog naar de commedia dell’arte mag uitbundiger en vraagt om meer muziek, meer dans, meer drank en meer feest. Dit is een scène om flink mee uit te pakken in deze laatste zomer. Aan het slot komt de menselijke moraal van Goldoni om de hoek kijken en zien we dat geld toch minder belangrijk is dan vriendschap. Als de maskers af gaan vallen de ware geliefden in elkaars armen en blazen de charlatans de aftocht. De laatste zomer moet nog groeien maar heeft nog alle tijd (tot en met 6 september) om te gaan spetteren.

Plaats een reactie

Uw e-mailadres zal nooit gepubliceerd of gedeeld worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

U kunt de volgende HTML tags en attributen gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

*
*

LET OP: op deze recensie rust auteursrecht. Voor geheel of gedeeltelijke overname, in welke vorm dan ook, is vooraf toestemming nodig van de uitgever.

Elders

NRC Handelsblad
★★★☆☆
'Toch is De laatste zomer niet de verwachte eclatante voorstelling. Het versnijden van Goldoni’s werk tot vele verwikkelingen en kleurrijke dubbelrollen zorgt voor briljante scènes, maar een hechte compositie ontbreekt. Wat bewondering afdwingt is de souplesse van de spelers telkens in een andere gedaante te voorschijn te komen. Maar dat maakt het lastig je met de personages te identificeren. Het is alsof ze zich steeds verschuilen achter uiterlijkheden. Hierdoor mist een diepere gevoelslaag.' Kester Freriks
Het Parool
★★★☆☆
'Het is jammer dat de verbale kant - het pingpongen van eloquente grapjes, dat de komedie naar een hoger plan kan tillen - nog niet op hetzelfde niveau is. Dat wordt gedurende de speelperiode vast beter, maar de muziek helpt niet. De liedjes die Alberto Klein Goldewijk speelt - popliedjes en Italiaanse klassiekers als "Volare" - zijn te sloom en halen het tempo uit de voorstelling. Alleen aan het eind, als Lamsvelt even mag uitpakken met een dramatisch lied, is dat gewicht op zijn plaats.' Simon van den Berg
Volkskrant
★★★☆☆
'De laatste zomer is een matig blijspel. De grappen bevinden zich ergens in het spectrum tussen flauw en grinnikgrappig. Een diepere betekenislaag lijkt Sanders bovendien te willen vermijden. Mogelijke thematieken als overdadig materialisme of verschuivende identiteiten blijven ongeëxploreerd. Gelukkig staan daar zeven jonge acteurs die zich met plezier uitleven in dubbelrollen, verkleedpartijen en accenten.' Vincent Kouters
De Telegraaf
★★★☆☆
'En hoewel deze groep spelers wel degelijk voor een prettige dynamiek zorgt, was de toevoeging van een aantal wat oudere, meer ervaren acteurs misschien toch wel een mooie aanvulling geweest om het grappige, wat oppervlakkige schouwspel dat het nu toch vooral is naar een wat gelaagder niveau te tillen. Tijdens de première leek bovendien ook de muziek van Alberto Klein Goldewijk nog wat los te staan van de voorstelling en dat was jammer, want juist de aanstekelijke klanken van onder meer "Volare" kunnen zo goed dat typische Italiaanse sfeertje oproepen. Er valt wat dat betreft nog wel wat te winnen en dat geldt eigenlijk voor de hele voorstelling.' Esther Kleuver
Trouw
★★★☆☆
'Het speelt zich af in een fraai, als reusachtige lommerd ogend decor (Reier Pos), waarin oud zilver uit koffers komt rollen, plastic terrasstoelen van stellages kletteren en binnen secondes van kostuum kan worden gewisseld. Dat laatste is nodig, want er worden veel dubbelrollen gespeeld. Die transformaties gaan steeds opener en sneller, wat het publiek een mooi kijkje in de theaterkeuken biedt.' Hanny Alkema

Speellijst

De eerstvolgende drie speelbeurten van deze voorstelling:

Verwante artikelen

Tags

, , , , , , , , , , ,

  • Elders

    NRC Handelsblad
    ★★★☆☆
    'Toch is De laatste zomer niet de verwachte eclatante voorstelling. Het versnijden van Goldoni’s werk tot vele verwikkelingen en kleurrijke dubbelrollen zorgt voor briljante scènes, maar een hechte compositie ontbreekt. Wat bewondering afdwingt is de souplesse van de spelers telkens in een andere gedaante te voorschijn te komen. Maar dat maakt het lastig je met de personages te identificeren. Het is alsof ze zich steeds verschuilen achter uiterlijkheden. Hierdoor mist een diepere gevoelslaag.' Kester Freriks
    Het Parool
    ★★★☆☆
    'Het is jammer dat de verbale kant - het pingpongen van eloquente grapjes, dat de komedie naar een hoger plan kan tillen - nog niet op hetzelfde niveau is. Dat wordt gedurende de speelperiode vast beter, maar de muziek helpt niet. De liedjes die Alberto Klein Goldewijk speelt - popliedjes en Italiaanse klassiekers als "Volare" - zijn te sloom en halen het tempo uit de voorstelling. Alleen aan het eind, als Lamsvelt even mag uitpakken met een dramatisch lied, is dat gewicht op zijn plaats.' Simon van den Berg
    Volkskrant
    ★★★☆☆
    'De laatste zomer is een matig blijspel. De grappen bevinden zich ergens in het spectrum tussen flauw en grinnikgrappig. Een diepere betekenislaag lijkt Sanders bovendien te willen vermijden. Mogelijke thematieken als overdadig materialisme of verschuivende identiteiten blijven ongeëxploreerd. Gelukkig staan daar zeven jonge acteurs die zich met plezier uitleven in dubbelrollen, verkleedpartijen en accenten.' Vincent Kouters
    De Telegraaf
    ★★★☆☆
    'En hoewel deze groep spelers wel degelijk voor een prettige dynamiek zorgt, was de toevoeging van een aantal wat oudere, meer ervaren acteurs misschien toch wel een mooie aanvulling geweest om het grappige, wat oppervlakkige schouwspel dat het nu toch vooral is naar een wat gelaagder niveau te tillen. Tijdens de première leek bovendien ook de muziek van Alberto Klein Goldewijk nog wat los te staan van de voorstelling en dat was jammer, want juist de aanstekelijke klanken van onder meer "Volare" kunnen zo goed dat typische Italiaanse sfeertje oproepen. Er valt wat dat betreft nog wel wat te winnen en dat geldt eigenlijk voor de hele voorstelling.' Esther Kleuver
    Trouw
    ★★★☆☆
    'Het speelt zich af in een fraai, als reusachtige lommerd ogend decor (Reier Pos), waarin oud zilver uit koffers komt rollen, plastic terrasstoelen van stellages kletteren en binnen secondes van kostuum kan worden gewisseld. Dat laatste is nodig, want er worden veel dubbelrollen gespeeld. Die transformaties gaan steeds opener en sneller, wat het publiek een mooi kijkje in de theaterkeuken biedt.' Hanny Alkema