Recensie

De Blackout van ’77
Orkater / De Nieuwkomers - Sir Duke
★★★★☆ Muziektheater
15 juni 2017 - Oerol, Kom Oost, Terschelling - Speellijst
Virtuose soundtrack bij het leven van een jonge zwarte schrijfster
Door gepubliceerd 16 juni 2017

De eerste regels van Stevie Wonders Sir Duke, met zijn blazers-intro die iedereen standaard naar de dansvloer jaagt, luiden ‘Music is a world within itself / With a language we all understand’. De jongste loot aan de stam van Orkater/De Nieuwkomers heeft zichzelf naar dat nummer genoemd en dan weet je al een beetje hoe laat het is. Meer nog dan bij de andere jonge makers die onder de vlag van Orkater muziektheater maken, zal de nadruk liggen op de muziek. Zwarte muziek, swingende muziek.

De Blackout van ’77 vertelt aan de hand van de herinneringen van schrijfster en journaliste Amina een persoonlijke geschiedenis van de zwarte gemeenschap in het naoorlogse Amerika. En lardeert dat met muziek, veel muziek. De voorstelling laat zich bijna zien als een soort spoedcursus  zwarte muziek in de USA na WO II. Blues, funk, jazz, soul, rap, hiphop: geen stroming blijft onbehandeld.

Schrijver Esther Duysker en regisseur Nita Kersten vertrekken hun verhaal vanuit de befaamde nacht in 1977 toen in heel New York de stroom uitviel. Terwijl velen plunderend door de straten trokken, trekt de jonge Amina zich terug om te schrijven. Schrijven om te begrijpen wie ze is. Zonder commentaar van anderen, zonder aan hun eisen en verwachtingen te hoeven voldoen, probeert ze grip te krijgen op haar leven. Een leven dat begon in het door segregatie en rassenhaat gedomineerde zuiden en haar later, via de Civil Rights Movement en de Black Panthers, naar Chicago en New York bracht. Elke periode krijgt een eigen soundtrack.

Ze zijn slechts met zijn vieren, de twee mannen en twee vrouwen van Sir Duke, maar met behulp van pruiken, hoedjes, nepsnorren en razendsnelle kostuumwisselingen wordt er een verhaal verteld met veel meer personages. Van bibberig oud vrouwtje naar een gladde Little Richard, van zwart naar blank, van Supremes-achtige danspasjes naar een jazzy dwarsfluitsolo (denk aan Roland Kirk): het is bijna te virtuoos wat Sir Duke af en toe laat zien. Het kan swingen als een dolle, ontroert als het moet, grijpt je bij de strot. Dionne Verwey, Gery Mendes, en Francesca Pichel acteren en musiceren in elke rol volstrekt overtuigend. Vernon Chatlein is de stuwende kracht op slagwerk.

De virtuositeit doet soms een enige afbreuk aan het te vertellen verhaal. Het is natuurlijk ook amper mogelijk binnen een uur te vertellen wat ze willen vertellen. De herinneringen van Amina worden tastend onderzocht, het is geen afgerond verhaal. Ook de twijfels moeten een plek krijgen, er moeten vragen gesteld worden bij het waarheidsgehalte van sommige herinneringen. En van commentaar voorzien.

Dat laatste leidt bijvoorbeeld tot een krankzinnige versie van Proud Mary. We zien voor onze ogen Dionne Verwey transformeren naar een Tina Turner, het trage intro klinkt, we zitten klaar voor de overgang naar de ritmeversnelling. Maar die komt niet. Het wordt een gedeconstrueerde versie. Tina druipt af. Er wordt niet gedanst. Automatisch denk je dan aan de losse handjes van Ike en aan de omstandigheden waaronder Tina moest werken.

Veel Oerol-voorstellingen zijn, vanwege het locatiegebonden karakter, na deze week niet meer te zien. De Blackout van ’77 gaat komend seizoen de theaters in. Op voorhand een van de hoogtepunten van het seizoen.

Foto: Ben van Duin

3 Reacties

  1. Margot Bary
    Geplaatst op 16 juni 2017 om 19:06 | Permalink

    Oerol gemist helaas. Ik kan niet wachten deze voorstelling dit najaar te zien!

  2. Willem
    Geplaatst op 17 juni 2017 om 01:50 | Permalink

    Na het gelezen hebben van de recensie over de BLACK OUT krijg ik voor het eerst het gevoel iets gemist te hebben op het Oeral.
    Ben dan ook blij te lezen dat de missers het komende jaar nog een kans krijgen in het theater.

    W.frank
    Bangkok
    Thailand

  3. Geplaatst op 17 juni 2017 om 23:34 | Permalink

    bijvoorbeeld in Amsterdam in Theater de Meervaart.

Plaats een reactie

Uw e-mailadres zal nooit gepubliceerd of gedeeld worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

U kunt de volgende HTML tags en attributen gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

*
*

LET OP: op deze recensie rust auteursrecht. Voor geheel of gedeeltelijke overname, in welke vorm dan ook, is vooraf toestemming nodig van de uitgever.

Elders

de Volkskrant
★★★★☆
'De swingend zingende Nieuwkomers van Orkater laten dat knap zien in De Blackout van ‘77, fragmentarisch opgebouwd rond gedachten van een jonge zwarte Amerikaanse schrijfster. Ze laten zien dat alles gekleurd is: politiek, verwachtingen, ambities. Stap één is benoemen. Stap twee: serieus nemen. En stap drie: eerlijk antwoord geven op de vraag: do we really care?’ Annette Embrechts
NRC Handelsblad
'De Blackout van ‘77 is louter opgetrokken uit goede bedoelingen, clichés en kretologie. Het is muziektheater, dus er wordt veelvuldig geplukt uit de funky muziek van de jaren zeventig en tachtig. Het is prettig meetikken met de percussionist en één vrouw kan ook soulvol zingen, maar dat kan het gebrek aan ideeën en het matige acteren niet camoufleren.’ Ron Rijghard
Het Parool
'In deze voorstelling is bijna elke overgang origineel, alles is van een hoog muzikaal niveau, inclusief zinnen die hun effect niet missen: 'Neem de bus. Het zal stil zijn buiten. Neem het leven, het is van jou.' Rajko Disseldorp

Speellijst

De eerstvolgende drie speelbeurten van deze voorstelling:

Verwante artikelen

Tags

, , , , , , ,

  • Elders

    de Volkskrant
    ★★★★☆
    'De swingend zingende Nieuwkomers van Orkater laten dat knap zien in De Blackout van ‘77, fragmentarisch opgebouwd rond gedachten van een jonge zwarte Amerikaanse schrijfster. Ze laten zien dat alles gekleurd is: politiek, verwachtingen, ambities. Stap één is benoemen. Stap twee: serieus nemen. En stap drie: eerlijk antwoord geven op de vraag: do we really care?’ Annette Embrechts
    NRC Handelsblad
    'De Blackout van ‘77 is louter opgetrokken uit goede bedoelingen, clichés en kretologie. Het is muziektheater, dus er wordt veelvuldig geplukt uit de funky muziek van de jaren zeventig en tachtig. Het is prettig meetikken met de percussionist en één vrouw kan ook soulvol zingen, maar dat kan het gebrek aan ideeën en het matige acteren niet camoufleren.’ Ron Rijghard
    Het Parool
    'In deze voorstelling is bijna elke overgang origineel, alles is van een hoog muzikaal niveau, inclusief zinnen die hun effect niet missen: 'Neem de bus. Het zal stil zijn buiten. Neem het leven, het is van jou.' Rajko Disseldorp