Recensie

Woiski vs Woiski
Orkater i.s.m. Bijlmer Parktheater
★★★☆☆ Muziektheater
14 januari 2018 - Bijlmer Parktheater, Amsterdam - Speellijst
Surinaams-Nederlandse geschiedenis in perspectief geplaatst
Door gepubliceerd 15 januari 2018

In de jaren ’30 komt Max Woiski sr. (1911-1981) als een van de eerste Surinamers met de boot naar Nederland. Hij wordt vooral bekend door zijn nachtclub La Cubana en zijn vrolijke muziek. In Woiski vs Woiski laten de makers zien dat het mooie leven van Woiski zich enkel buiten zijn eigen huis plaatsvindt.

Zodra Woiski sr. (Mike Libanon) het in Nederland gemaakt heeft, zijn club goed loopt en hij een gitarist nodig heeft voor zijn nieuwe band, laat hij ook zijn zoon Max (Michiel Blankwaardt) naar Nederland overkomen. Die leert zijn vader kennen als een entertainer die er geen moeite mee heeft dat de witte Nederlander vooral naar zijn club komt vanwege de hoge attractiewaarde van zijn donkere huidskleur. Max hekelt de vermomde human-zoo van zijn vader, waar hij direct na zijn aankomst in Nederland deel van uitmaakt. Hij wil niet de zoveelste zwarte man zijn die het trucje doet waarvoor zwarte mensen graag worden ingezet. Max is naar Nederland gekomen om vliegtuigbouwkunde te studeren.

Het krachtige decor, bestaande uit twee zwevende, ontwortelde houtstronken en een enorm bordes hooggehouden door twee trappen, is praktisch tijdens scènewisselingen en symbolisch in het etaleren van (on)gelijkheid in machtsverhoudingen en status. Onder het bordes bevindt zich de band (Vernon Chatlein, Sophie Anglionin en Gery Mendes). De muzikanten springen moeiteloos met plezier van Kaseko naar Bach en Calypso. Het is jammer dat het befaamde flageoletspel (fluit) van Woiski sr. evenals het gitaarspel van Max onderbelicht blijven en maar één keer kort muzikaal voorbij komen. Als dit gebeurt, snap je wel precies waarom de Woiski’s hiermee hun bekendheid verwierven.

Muzikant Mendes speelt af en toe ook de rol van charismatische verteller, wat hem op het lijf geschreven is. Verder hebben de makers ervoor gekozen om Max Woiski jr. vanuit zijn verpleeghuis terug te laten kijken op zijn jeugd en zijn vader. Deze scènes met de tragiek van oude en doorgegeven pijn, worden sterk gespeeld door Blankwaardt en prettig gedoseerd met de comic relief van zijn verpleegster Mieke (Manoushka Zeegelaar Breeveld).

Mike Libanon als Woiski sr. is op zijn sterkst tijdens de scènes waarin hij kwetsbaar mag zijn, maar zijn gezicht als ‘de zon’ niet wil verliezen. De principes van vader en zoon Woiski staan op papier lijnrecht tegenover elkaar. In de ruimte tussen beide beweegt Alma Braaf (de vrouw van Woiski sr., gespeeld door Manoushka Zeegelaar Breeveld) zich tactisch voort.

De frictie en frustratie tussen beide Woiski’s wordt helaas veelal uitgesproken en is daardoor weinig voelbaar. Alle personages laten zich meenemen door Max Woiski sr. die geen tegenspraak duldt. Dat niemand het echt tegen hem opneemt, komt de dramatische laag van deze voorstelling niet ten goede. Beide Woiski’s maken tijdens deze muzikale reis geen ontwikkeling door waardoor de personages plat blijven.

De voorstelling is gebaseerd op het boek Bruine bonen en kouseband (Patrick van den Hanenberg i.s.m. Ronny Woiski). De makers van de theatrale vertaling hebben hun verhaal zeker eer en recht aangedaan. Door het gemis aan drama blijft het alleen wat steken in een geschiedkundige vertelling van een tragische biografie. Als kenner krijg je niet de voelbare dualiteit en rivaliteit van vader en zoon mee, waar je misschien op hoopt.

Als je het verhaal van Woiski sr. & jr. echter nog niet kent of alleen van het nummer ‘B B met R’ dan is het tragische verhaal over identiteit, immigratie en ontworteling in deze vermakelijke vertolking, indrukwekkend genoeg. Deze interessant samenwerking tussen het Bijlmer Parktheater en Orkater smaakt in ieder geval naar meer en het is te hopen dat we dat krijgen. Het is uiterst fraai hoe deze makers zich gewapend met feiten over dit stukje Surinaams-Nederlandse geschiedenis ontfermen en niet schromen om dat kritisch in perspectief te plaatsen.

Foto: Ben van Duin

6 Reacties

  1. Geplaatst op 16 januari 2018 om 14:07 | Permalink

    Ik lees jullie recensie en vraag me af als wij wel dezelfde voorstelling hebben gezien . Ik vond het geweldig neergezet en was juist blij met dat vorm en inhoud elkaar complimenteerden . Ook de regie , spel en muziek keuzes waren doeltreffend! Sorry hoor deze voorstelling verdient op zijn minst 4 sterren .

  2. Marina
    Geplaatst op 31 januari 2018 om 18:32 | Permalink

    Ik ben het met John Leerdam eens, deze voorstelling verdient zeker vier sterren. Een voorstelling waar de acteurs moeiteloos switchen van jeugd naar ouderdom, verschillende muziekstijlen, mij wel het drama lieten voelen en de moeizame relatie tussen vader en zoon Woisky.
    Prachtig verhaal, geweldige acteurs/actrice, kortom een voorstelling die ook wel wat meer publiciteit verdient !

  3. Doris Tactor
    Geplaatst op 15 februari 2018 om 07:46 | Permalink

    Zeer ontroert door deze prachtig vertolkte voorstelling.
    Gaat het zien mensen!
    Een stukje bewustwording van onze geschiedenis.
    Chapeau voor de regie en alle acteurs /muziekanten👏👒

  4. Sherill Lisse
    Geplaatst op 15 februari 2018 om 10:05 | Permalink

    Snippet: {De frictie en frustratie tussen beide Woiski’s wordt helaas veelal uitgesproken en is daardoor weinig voelbaar. }
    Uitermate merkwaardig… Want de clashes tussen vader en zoon waren heftig en knetterend en daarom juist zeer invoelbaar. De personages kwamen prima uit de verf en waren verre van plat. Een voorstelling met diepgang, die staat als een huis. Prachtig alsook krachtig gespeeld/gezongen (!) en tussendoor mooi verweven en verluchtigd met de muziek. U, Ayden Dijkstra, doet met 3 sterren (middelmatig…) deze voorstelling echt te kort. Minimaal 4 sterren zijn hier op zijn plaats.

  5. Ellen Herten
    Geplaatst op 10 maart 2018 om 10:51 | Permalink

    Genoten van Woiski vs Woiski. Soms adembenemend dan weer met de neus op de feiten drukkend. Ik vermoed dat de recensie van A.Dijkstra is over de premiere: vaak groeien acteurs nog in hun rol. En m.i. passen deze rollen deze acteurs inmiddels als een maatpak. 👏👏👏 voor allen die deze voorstelling hebben gemaakt.

  6. Reaux
    Geplaatst op 26 maart 2018 om 09:24 | Permalink

    Ook ik ben het niet eens met de waardering voor dit stuk. 4 sterren zou niet meer dan verdiend zijn!

Plaats een reactie

Uw e-mailadres zal nooit gepubliceerd of gedeeld worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

U kunt de volgende HTML tags en attributen gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

*
*

LET OP: op deze recensie rust auteursrecht. Voor geheel of gedeeltelijke overname, in welke vorm dan ook, is vooraf toestemming nodig van de uitgever.

Medewerkers

Gegevens uit de Theaterencyclopedie (beta)

auteur: Bodil de la Parra / Geert Lageveen / Maarten van Hinte / Esther Duysker
naar ... van: Patrick van den Hanenberg / Ronny Woiski
regie: Geert Lageveen
choreografie: Dionne Verwey
muzikale leiding: Alvin Lewis
dramaturgie: Maarten van Hinte
kostuums: Arien de Vries
decor: Ruben Wijnstok
techniek: Bram Anneveldt / Femke van Kuijk
uitvoerende: Mike Libanon / Manoushka Zeegelaar-Breeveld / Michiel Blankwaardt / Gery Mendes
uitvoering muziek: Gery Mendes / Vernon Chatlein / Sophie Anglionin

Meer info over deze voorstelling op Theaterencyclopedie.nl

Elders

Trouw
★★★★☆
'Ondanks het dramatische verhaal is de voorstelling een groot feest door de heerlijke muziek. De drie acteurs zingen en dansen geweldig, bijgestaan door de muzikanten Gery Mendes, Vernon Chatlein en Sophie Anglionin.' Sandra Kooke
NRC Handelsblad
★★★★☆
'De botsingen tussen vader en zoon en tussen Max en zijn vrouw Alma geven de voorstelling diepte en een emotionele lading. Maar de confrontaties tonen ook knap hoe ontworteling, racisme en overlevingskracht doorwerken van generatie op generatie.' Ron Rijghard
Het Parool
'Mike Libanon zet Woiski senior neer als een mondaine showman die in zijn gele kostuum niet loopt maar paradeert over het podium van zijn club met dubbele showtrap. Een gladde prater, opportunist en overlever, die in iets te lang uitgesponnen scènes ook nog zijn vrouw belazert (mooie rol van Manoushka Zeegelaar Breeveld).' Hans Smit
de Volkskrant
★★★★☆
'Grappig en wrang tegelijk, dat is Woiski vs. Woiski. En dat is knap. Hoogtepunt wat dat betreft is een scène waarin Woiski sr. met zijn gebruikelijke charmes aan een SS'er zijn Pruisische afkomst probeert uit te leggen, waarmee hij wil aantonen Ariër te zijn.' Vincent Kouters

Speellijst

De eerstvolgende drie speelbeurten van deze voorstelling:

Verwante artikelen

Tags

, , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

  • Elders

    [cf "quote1_krant"]
    ★★★★☆
    [cf "quote1_dequote"] [cf "quote1_auteur"]
    [cf "quote2_krant"]
    ★★★★☆
    [cf "quote2_dequote"] [cf "quote2_auteur"]
    [cf "quote3_krant"]
    [cf "quote3_dequote"] [cf "quote3_auteur"]
    [cf "quote4_krant"]
    ★★★★☆
    [cf "quote4_dequote"] [cf "quote4_auteur"]