Bij binnenkomst ontmoeten zes dansers ons op de vlakke vloer van Theater Bellevue in Amsterdam, zittend of staand rondom een oud en verfomfaaid bankje dat uit welk park en dorp dan ook gehaald had kunnen worden. Ze hangen wat rond het bankje heen. Terloops groeten ze de toeschouwers die op de stallen aan wederzijdse kanten van het podium gaan zitten. (meer…)
De drie bijdragen aan de Virtual Residencies van de Nederlandse Dansdagen 2023 konden onderling niet verschillender zijn. Terwijl Vlad Detiuchenko komt met een urgent dansverslag vanuit oorlogsgebied brengt Charlotte Goesaert een rafelig egodocument. Olympia Kotopoulos en Veerle Van Overloop nodigen hun publiek uit om als medeschepper aan de slag te gaan met een digitaal archief. (meer…)
Het platform voor jonge choreografen, Moving Futures, doet acht steden aan, afgelopen weekend landde het in Theater Kikker in Utrecht. In het hoofdprogramma onder meer What Lies Beneath van theatermaker Veerle van Overloop (Shelfish) en danseres Olympia Kotopoulos uit Groningen, een voorstelling die op fascinerende wijze vormen als graffiti en documentaire verweeft maar inhoudelijk ook veel vragen oproept. (meer…)
Voor aanvang weet je één ding al heel zeker: van het oorspronkelijke sprookje van Assepoester blijft in de handen van Moniek Merkx weinig over. En dan doet het er niet toe of je die oorsprong zoekt bij de oude Grieken, ergens in de middeleeuwen of bij de bekendere versies uit Moeder de Gans of van de gebroeders Grimm. (meer…)
Een vrouw (Olympia Kotopoulos) bevindt zich alleen in een witte ruimte, omsloten door felle lichtbalken. Ze draagt een lange, witte jurk, het haar is lang en iets asblond, ze lijkt aan de tijd ontheven. In de openingsscène ligt, zit en staat ze in verschillende houdingen waarin het spotlicht haar telkens ‘bevriest’. (meer…)
Doede denkt niet zoals de meeste mensen denken. Hij mist een sociale antenne, hij snapt niet zo goed waarom mensen met elkaar omgaan op de manier waarop ze met elkaar omgaan. Doede heeft ‘een lichte vorm van autisme’, zegt hij zelf in zijn lange openingsmonoloog. ‘Mijn hoofd werkt net wat anders dan bij anderen.’ (meer…)
Voorproefjes waren er al. In maart 2015 presenteerde Club Guy & Roni de eerste versie van Mechanical Ecstasy in Paradigm Club, de hotspot van de dance scene in Groningen. In het hol van de leeuw, zogezegd. Die pillenslikkende feestvierders zouden wel even keihard met de neus op hun escapisme gedrukt worden. Toch? Guy Weizman en Roni Haver zijn maatschappelijk betrokken kunstenaars, dus zomaar een ‘ordinaire’ rave-party neerzetten, nee, dat zouden ze niet snel doen. Zou je denken. (meer…)
