Vrouwen bewegen als golven. Ze klotsen en kletteren. Zoals de golven van emancipatie, die opkomen en weer verzwakken. Zoals gedachten die komen en gaan. Zoals een voorstelling over twee vrouwen die schrijven als daad van verzet, waar ze soms naar elkaar toe bewegen en dan weer hard tegen elkaar aan storten. (meer…)
‘Ik begin met een waarschuwing’, zegt theatermaker Hanneke van der Paardt, ‘alles wat hier vanavond wordt verteld, is de waarheid’. Staande op een kruk probeert ze boven de groep mensen uit te komen die langzaam een plekje probeert te vinden in het kleine zolderzaaltje van Theater de Richel. (meer…)
Nauwelijks is de voorstelling Schetsen en sporen begonnen of Miranda Prein somt minutieus op wat er tot dan toe is gebeurd: ‘Ik herinner me dat we het achterdoek neerlieten en op de grond legden, ik herinner me dat we over dat doek papiersnippers uitstrooiden, ik herinner me dat iemand te laat binnenkwam, dat de zaalwacht met een blauw mutsje op de deuren opende…’ (meer…)
In het gezicht van de ander worden we tot verantwoordelijkheid geroepen: het confronteert ons met ethische vragen. De mantra, naar een ideologie van de Franse filosoof Levinas (1906-1995), vormt de rode draad door het dertiende deel van Weiblicher Akt. Van naamwisselingen tot de voor- en nadelen van ChatGPT. Met De ander (v.) onderzoekt Maatschappij Discordia ‘het andere verhaal’, en de theorieën die daarmee gepaard gaan. (meer…)
Daphne was overduidelijk niet gediend van de avances van Apollo, maar hij gaf maar niet op. Eerdere potentiële minnaars had ze makkelijk kunnen afschudden, zo niet de zoon van oppergod Zeus. Deze ‘Harvey’ bleef haar belagen, vertelt Maureen Teeuwen en de vergelijking met de oppermachtige filmbaas Weinstein is uiteraard niet toevallig. (meer…)
Een opvallend fenomeen in het Nederlandstalige theater sinds de jaren zestig van vorige eeuw is de opkomst van het collectief en de rol die het in de artistieke vernieuwing heeft gespeeld. Die geschiedenis was nog niet in kaart gebracht. Dat is nu tot op zekere hoogte wel gebeurd met de publicatie van De collectieven. Een unieke theatergeschiedenis (2022). (meer…)
‘Discordia speelt mooi’ is de uitdagend dubbelzinnige ondertitel van de voorstelling. Ze spelen een stuk dat Mooi heet. Maar wat is er hier wel of niet mooi? In de tekst van Gerardjan Rijnders is er sprake van een boek met plaatjes, maar dat is er nu niet te zien. (meer…)
Maatschappij Discordia is in zijn bijna veertigjarige bestaan zo’n begrip geworden dat het moeilijk is om bij het lezen van Liebe Jelinek niét concreet te denken aan Annette Kouwenhoven, Miranda Prein en Jan Joris Lamers en aan de manier waarop zij die woorden in de mond nemen, aan hun gestalte, hun manier van spreken en bewegen. (meer…)
