Een dialoog in het donker. Twee zachte mannenstemmen praten over zoeken, over vinden, over niet (wíllen) vinden, over de kracht van fantasie, aandacht, van betekenis geven. Ze bevragen elkaar. Wat bedoel je? Ah – ja. Zo begint Sneeuwpanter, de nieuwe voorstelling van Kuno Bakker en Mokhallad Rasem – op die voor hen herkenbare, zachtmoedige en humorvolle manier van communiceren. (meer…)
Kuno Bakker stopt per 1 februari als kernlid van Dood Paard. Bakker was in 1993 een van de mede-oprichters van het toneelgezelschap. Hij gaat zich onder meer richten op eigen projecten en werk in België, waar hij ook woont. (meer…)
Een vader die sterft, dat maakt natuurlijk duizend gevoelens los. Wat moet je daarmee? Zijn drie kinderen plus partner proberen er op zijn moment van sterven wijs uit te worden. Het vangen van emotie in woorden blijkt echter vooral voor eenzame – en naargeestig grappige – eilandjes te zorgen. (meer…)
‘’t Leven op zee is geen vertelsel – Door ’n duimsplankie zijn ze van de eeuwigheid gescheijen’: actrice Manja Topper van Dood Paard is Knier, dus niet Kniertje, in ‘het spel van de zee’ ofwel Op hoop van zegen (1900), het grootse sociaal-realistische toneelstuk van Herman Heijermans. Ze spreekt de woorden gelaten en ijzig uit, verweesd bijna. (meer…)
De lach heeft een imagoprobleem. Komedies leggen het af tegen tragedies in theater dat ertoe doet. Serieus, heeft er ooit een acteur een Louis d’Or gewonnen voor een komische rol? Enfin, vast wel, maar toch komen we er zo snel niet op als de twee grapjassen in het kleine zaaltje die vraag opwerpen. Wat wel meteen oppopt: de herinnering aan een stel hilarische voorstellingen die Kuno Bakker en Jorn Heijdenrijk eerder lieten zien hier in Frascati. En de notie dat je alvast blij bent dat dit duo het weer even opneemt voor die underdog: de lach. (meer…)
Toneelspeler, theatermaker en toneelschrijver Tomer Pawlicki wordt onderdeel van de artistieke kern van Dood Paard, naast Kuno Bakker en Manja Topper. Ze werkten in 2021 al samen in de voorstellingen STOKJESMAN en WOMEN IN TROY, as told by our mothers. (meer…)
Terwijl in Oekraïne de strijd opeens volop losbarstte, voorzag Portugees theatermaker Tiago Rodrigues Dood Paard van een tijdloze tekst over de oorlog vanuit feminien perspectief. Het leverde veelkleurig verteltheater op, een voorstelling als een gesprek bijna – dat de acteurs hier graag voortzetten. Ook Rodrigues laatzich horen. (meer…)
Voor de nieuwe voorstelling van Dood Paard gingen de makers bij hun moeders te rade. Hun interpretaties van Homerus’ Ilias leiden tot een verpletterend mooie voorstelling over oorlog, patriarchale onderdrukking en de manier waarop we verhalen vertellen. (meer…)
Zoals je een moedervlek op je schouder altijd bij je draagt, zo zou je geliefde moeten zijn: altijd bij je. Met deze vergelijking zet de voorstelling Looking For Habibi de liefde meteen op scherp. Natuurlijk ben je verliefd, wil je altijd bij de ander zijn. Maar bestaat dat wel, eeuwigdurende liefde, pas je wel een leven lang samen? (meer…)
