Recensie

Was getekend, Annie M.G.
Stage Entertainment Nederland
★★★☆☆ Musical
24 september 2017 - DeLaMar Theater, Amsterdam - Speellijst
Jukeboxmusical is genieten voor de liefhebbers
Door gepubliceerd 25 september 2017

‘Ik zou je het liefste in een doosje willen doen’, ‘Zeur niet’ of ‘Margootje’: met Annie M.G. Schmidt als onderwerp van een musical weet je je als maker verzekerd van een enorm repertoire om uit te putten. De liedjes zijn dan ook ruim vertegenwoordigd in de musical Was getekend, Annie M.G., de nieuwste jukeboxcreatie van Stage Entertainment. Ze illustreren het verhaal rondom Flip van Duijn (William Spaaij), de zoon van Annie (Simone Kleinsma) die op een zolderkamer een doos met brieven van zijn moeder vindt. Als hij de doos opent, verschijnt zijn moeder en samen duiken ze in haar levensverhaal in een poging dichter tot de persoon achter het icoon ‘Annie M.G. Schmidt’ te komen.

De liefhebber komt in ieder geval ruim aan zijn trekken en kan genieten van alle hoogtepunten uit Schmidts repertoire (vaak op muziek van Harry Bannink en regelmatig op die van Cor Lemaire): van cabaret- en musicalnummers tot hits uit De Familie Doorsnee en Ja Zuster, Nee Zuster. Maar het lastige van een jukeboxmusical is altijd om bestaande nummers een goede plek in een origineel verhaal te geven, en dat is bij deze voorstelling helaas niet altijd even goed gelukt. Van een groot aantal nummers klinkt maar een enkel couplet en veel hebben geen duidelijke relatie tot het verhaal. Zo zetten Kleinsma en ensemble halverwege de eerste akte met sprankelende dans en uitbundige zang een vlammende versie van ‘De laatste dans’ neer, maar heeft de politieke tekst (“de misdaad die neemt toe / maar fluister ’t alstublieft / want wie ’t hardop zegt / die is niet progressief”) weinig van doen met de voorgaande scène, waarin een jonge Annie naar de grote stad trekt. ‘Altijd wordt er in musicals iets met de haren bijgesleept’, schreef Annie M.G. Schmidt eens. Regelmatig bekruipt de toeschouwer het gevoel dat dat ook in deze musical zo is.

Ook de korte scènes worden niet altijd genoeg uitgediept om tot de verbeelding te spreken. Zo zien we een jonge Annie een vliegritje maken met piloot Jan (een leuke anekdote) en verliefd worden op een homoseksuele jongen (ook een leuke anekdote). De twee scènes komen op zich goed uit de verf, maar het niveau van anekdote weten ze niet echt te ontstijgen. In het geval van de homoseksuele geliefde lijkt zijn personage in de eerste plaats een kapstok om een bekend nummer (‘Sorry dat ik besta’) aan op te hangen. Omdat hij maar enkele minuten in beeld is en bovendien wordt neergezet als een karikatuur (zijn we inmiddels niet klaar voor een meer gevarieerd aanbod van homoseksuele personages in musicals?) blijft het van oorsprong ontroerende lied hier aan de oppervlakte.

‘Je loopt om de hete brij heen’, merkt Annies moeder op in de musical. ‘Weer een anekdote, nog een grap.’ Het feit dat Annies moeder dit zo sterk benoemt, doet je afvragen of dat misschien wel juist het punt is van de voorstelling. Als monument voor een icoon staat Was getekend, Annie M.G. inderdaad sterk, met kleurrijke ensceneringen en een levendig ensemble dat hits als ‘Herr Heinzelmann’ vol overgave vertolkt en met ‘Wil joe hef a kup of tie’ een bijzonder leuk tijdsbeeld creëert. Soms sprankelt het even, maar over het geheel blijft de musical in de eerste en het grootste gedeelte van de tweede akte een serie van korte momenten en soms willekeurige nummers waarbij een spanningsboog lijkt te ontbreken. Een van de liedjes die wél mooi in het verhaal past is ‘Nooit een acht’, ontroerend gezongen door zoon Flip, die ermee uitdrukking geeft aan het gevoel altijd in de schaduw van zijn moeder te staan. Hier is het lied perfect op zijn plek in de scène en komen we eindelijk iets dichterbij de kern.

Foto: Annemieke van der Togt

2 Reacties

  1. M. Carpentier Alting
    Geplaatst op 28 september 2017 om 17:12 | Permalink

    Ik mis de NRC-recensie (5 sterren) in de lijst!

  2. Joke Beeckmans Joke Beeckmans
    Geplaatst op 28 september 2017 om 18:35 | Permalink

    M. Carpentier Alting, dank voor je bericht. NRC-recensie hadden we inderdaad gemist. We hebben inmiddels een quote toegevoegd.

Plaats een reactie

Uw e-mailadres zal nooit gepubliceerd of gedeeld worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

U kunt de volgende HTML tags en attributen gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

*
*

LET OP: op deze recensie rust auteursrecht. Voor geheel of gedeeltelijke overname, in welke vorm dan ook, is vooraf toestemming nodig van de uitgever.

Medewerkers

Gegevens uit de Theaterencyclopedie (beta)

auteur: Dick van den Heuvel
muziek: Annie M.G. Schmidt
arrangementen: Ad van Dijk / Marco Braam
regie: Paul Eenens
muzikale leiding: Frans Heemskerk
choreografie: Stanley Burleson
kostuums: Maya Schröder
decor: Jos Groenier
productie: Wendy Verhappen
licht: Uri Rapaport
geluid: Jeroen Bas
uitvoerende: Simone Kleinsma / William Spaaij / Marjolijn Touw / Wim van den Driessche / Jeske van de Staak / Doris Baaten / Martijn Vogel / Willemien Dijkstra / Sjoerd Spruijt / Liss Walravens / Bart van Veldhoven / Nandi van Beurden / Jules Vermei / Leanne Lena / Jonas Bouckaert / Nadine Bastiaansen

Meer info over deze voorstelling op Theaterencyclopedie.nl

Elders

de Volkskrant
★★★☆☆
'In het overvolle script komt alles aan bod, soms in flitsende scènes, dan weer te lang uitgesponnen. Annies biografische gegevens zijn de bouwstenen van Was getekend, de liedjes en shownummers het cement.' Hein Janssen
Het Parool
★★★★☆
'Simone Kleinsma maakt van Annie M.G. Schmidt een vrouw van vlees en bloed, vol twijfel en onzekerheid, maar tegelijk de stoere verschijning die ze ook was, ondeugend, non-conformistisch en bij vlagen vilein.' Arno Gelder
Telegraaf
★★★★☆
‘Wat voor de pauze toch vooral een vrij luchtig feest der herkenning is, krijgt na de pauze alsnog de broodnodige emotionele verdieping. Zeker de felle confrontatie tussen moeder en zoon die zich uit in het grimmige shownummer Foxtrot - de dertiger jaren is sterk. Het zet de verhoudingen tussen Flip en zijn moeder op scherp, maar toont ook prachtig het paradoxale aan.’ Esther Kleuver
Trouw
★★★★☆
'Tijdens de intense toenadering van Flip en de oudere Annie in de slotscènes trilt de lucht van de beladen stiltes. Moeder en zoon fluisteren kwetsbare woorden na al hun onhandige en vaak mislukte pogingen om te laten zien dat ze van elkaar houden. Ze hunkeren naar liefde en erkenning en kunnen elkaar dat eindelijk geven - jaren na haar overlijden.' Bianca Bartels
NRC Handelsblad
★★★★★
'Goed beschouwd is deze Annie M.G. Schmidt-musical vooral een ode aan de fantasie. In de eerste plaats die van de canonieke schrijfster zelf, die haar ooit de vrijheid gaf zo’n overdonderende veelheid aan verhalen te verzinnen. Maar bovendien is het de fantasie van regisseur Paul Eenens die vaak nieuwe, verrassende ensceneringen vond waarin het bestaande repertoire als nieuw kan opklinken.' Henk van Gelder

Speellijst

De eerstvolgende drie speelbeurten van deze voorstelling:

Verwante artikelen

Tags

, , , , , , , ,

  • Elders

    [cf "quote1_krant"]
    ★★★☆☆
    [cf "quote1_dequote"] [cf "quote1_auteur"]
    [cf "quote2_krant"]
    ★★★★☆
    [cf "quote2_dequote"] [cf "quote2_auteur"]
    [cf "quote3_krant"]
    ★★★★☆
    [cf "quote3_dequote"] [cf "quote3_auteur"]
    [cf "quote4_krant"]
    ★★★★☆
    [cf "quote4_dequote"] [cf "quote4_auteur"]
    [cf "quote5_krant"]
    ★★★★★
    [cf "quote5_dequote"] [cf "quote5_auteur"]