Recensie

Thron
Krisztina de Châtel
★★★★☆ Dans
3 oktober 2017 - Stadsschouwburg, Amsterdam - Speellijst
Nieuwe generatie verbazingwekkend goed in jaren '80 minimalisme
Door gepubliceerd 11 oktober 2017

Drieëndertig jaar na de creatie in 1984 haalden choreografen Krisztina de Châtel en VA Wölfl – hij tekende destijds voor het kostuum- en decorontwerp – Thron terug. Thron is, zoals we meer vroeg werk van De Châtel kennen, minimalistisch en hyper consequent.

Het toneelbeeld van VA Wölfl bestaat uit donkere langwerpige houten platen die samen een vierkant vormen waar in het midden van alle verbindingsbalken een opening is. Vlak voor iedere opening ligt een houten plaat, zodat de ingang tot het vierkant nooit via een directe lijn bereikt kan worden. Midden in het vierkant liggen nog twee parallelle platen. Binnen die afgebakende ruimte bewegen de danseressen bijna anderhalf uur lang. De opnieuw bewerkte geluidscompositie met piano, windinstrument of electronica van Patricio Wang geeft een ritmisch kader aan de bewegingen.

De uitvoering van een nieuwe generatie dansers (Marina Bilterijst, Gilda Federica Cesario, Alina Fejzo, Mariagrazia Nacci, Martina Orlandi) is verbazingwekkend goed. Hiervoor is een flinke discipline vereist. Het bewegingsmateriaal begint ogenschijnlijk eenvoudig. De eerste houding, waarbij de armen met een kleine ronding langs het torso hangen en vanuit de heupen gedraaid wordt, wordt vele malen herhaald. In hun fierheid en verfijning doen de bewegingen van de danseressen denken aan die van een stierenvechter.

Wanneer de vijf danseressen zich allen binnen het raamwerk bevinden, volgen allerlei variaties waarin zij zich telkens in een andere formatie tot elkaar verhouden. In hun bewegingen bouwen ze telkens een subtiele verschuiving in, om schijnbaar zonder verandering in een nieuw patroon te vallen. Ook krijgen de bewegingen langzaamaan een ander karakter om later in de voorstelling in de voor De Châtel zo typerende armzwaai vanuit de vuist over te gaan. Ook het bereik van de benen wordt vergroot en leidt tot een soort stap die aan een militaire parade refereert.

Toch is de dans geen continu doorgaand proces, soms staat een danseres in een pose stil en op een aantal momenten verlaten ze om beurten de afgebakende ruimte om aan de zijkant van het toneel een tijdje toe te kijken. Maar door de schijnbaar moeiteloze veranderingen valt dit bijna niet op en zo ontstaat gaandeweg een universum waar uit de wisselwerking van bewegingen, tijd en ruimte een eigen logica voortkomt. Dat maakt Thron tot een bijzondere ervaring die het idee om dit werk uit de jaren tachtig te hernemen om er ook een nieuwe generatie danseressen en bezoekers mee te laten kennismaken meer dan rechtvaardigt.

Foto: Robert Benschop

4 Reacties

  1. Hanneke Koolen
    Geplaatst op 11 oktober 2017 om 22:35 | Permalink

    Waarom dan niet de namen van de danseressen noemen? Zie hier het verschil met het bespreken van muziek en theater. Daar zouden volgens mij altijd namen van performers genoemd worden. Veel ruimte neemt het niet in beslag. Geef dans namen en gezichten, te vaak blijft men anoniem. Deze vrouwen verdienen deze lovende recensie, noem dan ook hun namen.

  2. Marcelle Schots Marcelle Schots
    Geplaatst op 12 oktober 2017 om 11:22 | Permalink

    Goed punt in dit geval. We passen het aan.

  3. Geplaatst op 20 oktober 2017 om 20:29 | Permalink

    Patriocia Wang ??!!!. Mijn voornaam krijgt altijd allerlei variaties: Patrico, Patricia, Mauricio, Fabrizio, Patrizio, enz. enz. maar Patriocia had ik tot nu toe nog nooit gezien :-) :-) Beste Marcelle, het is gewoon: Patricio. Groeten
    Patricio Wang

  4. Sander Janssens Sander Janssens
    Geplaatst op 20 oktober 2017 om 20:37 | Permalink

    Het is inmiddels aangepast Patricio, onze excuses!

Plaats een reactie

Uw e-mailadres zal nooit gepubliceerd of gedeeld worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

U kunt de volgende HTML tags en attributen gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

*
*

LET OP: op deze recensie rust auteursrecht. Voor geheel of gedeeltelijke overname, in welke vorm dan ook, is vooraf toestemming nodig van de uitgever.

Elders

de Volkskrant
★★★★☆
‘Hypnose is een groot woord, maar dit complexe minimalistische dansstuk ademt wel zo’n helderheid en concentratie uit dat je ernaar moet blijven kijken.’ Mirjam van der Linden
Trouw
★★★☆☆
'Na verloop van tijd doet het eindeloze gedribbel wat met je beleving van dimensies: alsof de ruimte vloeibaar wordt en de tijd gaat stromen.' Alexander Hiskemuller
NRC Handelsblad
★★★★★
'Minimalistisch betekent bij De Châtel ook écht minimalistisch. Een kristalheldere opbouw van steeds verschuivende patronen, zoals in de destijds speciaal door Patricio Wang gecomponeerde muziek ook telkens iets verandert. Een langzaam uitdijende beweging, waarin elke kleine verandering, zoals een freeze of een plotse tegenbeweging, tot een gebeurtenis wordt.' Francine van der Wiel

Speellijst

De eerstvolgende drie speelbeurten van deze voorstelling:

Verwante artikelen

Tags

, , , , , , ,

  • Elders

    de Volkskrant
    ★★★★☆
    ‘Hypnose is een groot woord, maar dit complexe minimalistische dansstuk ademt wel zo’n helderheid en concentratie uit dat je ernaar moet blijven kijken.’ Mirjam van der Linden
    Trouw
    ★★★☆☆
    'Na verloop van tijd doet het eindeloze gedribbel wat met je beleving van dimensies: alsof de ruimte vloeibaar wordt en de tijd gaat stromen.' Alexander Hiskemuller
    NRC Handelsblad
    ★★★★★
    'Minimalistisch betekent bij De Châtel ook écht minimalistisch. Een kristalheldere opbouw van steeds verschuivende patronen, zoals in de destijds speciaal door Patricio Wang gecomponeerde muziek ook telkens iets verandert. Een langzaam uitdijende beweging, waarin elke kleine verandering, zoals een freeze of een plotse tegenbeweging, tot een gebeurtenis wordt.' Francine van der Wiel