Recensie

The promised land
Orkater
★★★☆☆ Muziektheater
8 juli 2012 - Festival Over het IJ - Speellijst
Een mix van vreugde, verdriet en frustratie
Door gepubliceerd 9 juli 2012

‘Mind your step, it might be slippery! Please keep up the pace. Please walk in a straight line.’ Met scherpe stemmen begeleiden de in streng zakelijk grijs geklede dames de stroom bezoekers over pont, kade en rommelveldje. De bezoekers maken onderdeel uit van een grote migrantenstroom, zoals die begin twintigste- eeuw plaats vond in Amerika. Orkaters theatermakers Ria Marks en Titus Tiel Groenestege maakten The promised land, een dynamische voorstelling over immigratie en alles daaromheen, samen met onder anderen vijf New Yorkse acteurs.

De samenwerking met de New Yorkers maakt dit project extra bijzonder. Wat dragen zij bij aan dit in de kern zo Nederlandse team? In een interview met TM (juni 2012) legde Tiel Groenestege uit dat de Amerikanen een meer realistische speelstijl hebben. Ze werken meer vanuit psychologische inleving dan de Nederlanders, die eerder het fysieke als uitgangspunt nemen. Misschien is dat mede een reden geweest om de voorstelling met een uitbundig dans- en muziekspektakel te laten beginnen. Op opzwepende livemuziek putten de acteurs zich uit in een bruisende choreografie, een Lindy Hop-variatie, die even innemend als aandoenlijk is. Innemend door hun aanstekelijk enthousiasme, aandoenlijk door de zichtbare moeite die het sommigen kost. Twee uitersten die de rest van de voorstelling zichtbaar blijven.

Migratie brengt een mix van vreugde, verdriet en frustratie, zo toont The promised land. In een grote loods met flexibele publieksopstelling volgt het ene ‘bekende’ beeld na het andere. Bekend, omdat ze onderdeel uitmaken van ons collectief geheugen. Wachten, hopen, in de rij staan, formulieren invullen, afscheid nemen en dan nog langer wachten en hopen. In stille choreografieën en korte, heftige uitbarstingen komen alle aspecten van immigratie voorbij, tot en met het eerste migrantenpension, de armoede en het harde werken.

Het geheel is gesitueerd in een voorbije tijd, op een soort Ellis Island. Ontroering welt bij vlagen op, zoals in de scène waarin een moeder drie van haar kinderen een cadeau geeft en drie anderen niet. Hun cadeau is dat ze mee mogen naar het beloofde land. Of de scène waarin een slovende poetsvrouw zo overtuigd raakt van haar eigen viesheid, dat ze zichzelf obsessief begint te poetsen. Ontroering op het randje van edelkitsch, met name door de emotionele gezichtsexpressie van enkele acteurs. Een valkuil die steeds op het nippertje wordt omzeild.

Hilarisch is de achtervolging over twee rijen bedden door een Amerikaanse man en zijn Russische vrouw die zonder het te weten hun huwelijksakte heeft ondertekend. De confrontatie aan de eettafel tussen een man en de moordenaar van zijn familie, onder ritmische begeleiding op pannen en borden, verrast door het groteske spel. De muzikale begeleiding door de opzwepende vijfkoppige Kofferband is steeds haarscherp. Alle hoeken van de loods worden gebruikt en het publiek wordt steeds gedwongen zich te verplaatsen. Van de individuele acteurs hoef je het in deze voorstelling niet te hebben, de kracht schuilt in het ensemblespel. Zo wordt The promised land een aangename totaalervaring.

(foto: Saris & Den Engelsman)

Lees ook het interview met Ria Marks en Titus Tiel Groenestege in het zomernummer van TM.

Plaats een reactie

Uw e-mailadres zal nooit gepubliceerd of gedeeld worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

U kunt de volgende HTML tags en attributen gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

*
*

LET OP: op deze recensie rust auteursrecht. Voor geheel of gedeeltelijke overname, in welke vorm dan ook, is vooraf toestemming nodig van de uitgever.

Elders

NRC Handelsblad
'Aan de inzet van de spelers ligt het niet, zij dansen en rennen zich in het zweet, en zingen en schreeuwen de longen uit hun borst.' Herien Wensink
Het Parool
'Maar een spannende voorstelling wordt het niet, al is de muzikale begeleiding puik, met invloeden uit net zo veel windstreken als de immigranten zelf.' Simon van den Berg
Trouw
'The promised land is vooral vorm, die er prachtig uitziet en een mooie historische sfeer oproept, maar nauwelijks enige diepgang krijgt.' Robbert van Heuven
Volkskrant
★★★☆☆
'Er wordt rondgedoold met handenvol koffers. Er is een grappig gechoreografeerde medische inspectie. Iemand wordt afgewezen bij de douane.' Vincent Kouters
De Telegraaf
★★★☆☆
'Dat levert absoluut een aantal prachtige beelden en ontroerende momenten op, zoal wanneer duidelijk wordt dat een moeder slechts een deel van haar kinderen mee kan nemen naar het "beloofde land".' Esther Kleuver

Speellijst

De eerstvolgende drie speelbeurten van deze voorstelling:

Verwante artikelen

Tags

, ,

  • Elders

    NRC Handelsblad
    'Aan de inzet van de spelers ligt het niet, zij dansen en rennen zich in het zweet, en zingen en schreeuwen de longen uit hun borst.' Herien Wensink
    Het Parool
    'Maar een spannende voorstelling wordt het niet, al is de muzikale begeleiding puik, met invloeden uit net zo veel windstreken als de immigranten zelf.' Simon van den Berg
    Trouw
    'The promised land is vooral vorm, die er prachtig uitziet en een mooie historische sfeer oproept, maar nauwelijks enige diepgang krijgt.' Robbert van Heuven
    Volkskrant
    ★★★☆☆
    'Er wordt rondgedoold met handenvol koffers. Er is een grappig gechoreografeerde medische inspectie. Iemand wordt afgewezen bij de douane.' Vincent Kouters
    De Telegraaf
    ★★★☆☆
    'Dat levert absoluut een aantal prachtige beelden en ontroerende momenten op, zoal wanneer duidelijk wordt dat een moeder slechts een deel van haar kinderen mee kan nemen naar het "beloofde land".' Esther Kleuver