Berg&Bos/Bellevue Lunchtheater
Drive-in
★★★★☆
Gevoelens van onbehagen knap verbeeld

8 december 2013
Gezien op 8 december 2013, Bellevue, Amsterdam

Het is nacht en er is slecht weer op komst. Slecht weer voor hakken. Toch parkeert de vrouw met de hoge schoenen haar auto op de vluchtstrook en loopt het weiland in richting een drive-in restaurant. Voor de praatpaal plaatst ze haar bestelling. Achter de paal zit Brian. In het gesprek dat zich tussen de twee ontspint raakt de bestelde hamburger steeds verder op de achtergrond.

Berg & Bos staat voor de jonge theatermakers Maurits van den Berg (acteur, 1983) en Rik van den Bos (schrijver, 1982). Eerder speelden ze op zomerfestivals. Nu is er de lunchvoorstelling Drive-in, een toneeltekst voor twee acteurs over de beknellende banden van de moderne maatschappij. Net als Van den Bos’ debuut Berm (2009), destijds gespeeld door moeder en dochter Henny Orri en Diane Lensink,  is het stuk gesitueerd op een desolaat stukje niemandsland waar zich een existentieel, vervreemdend gesprek ontrolt.

De vrouw, Shirley (Sarah Moeremans) en de man kennen elkaar niet. Aanvankelijk overheerst in hun contact verbazing (hij), agitatie (zij) en onbegrip (beiden). Hij probeert hun gesprek formeel te houden (‘we hebben met bepaalde omgangsnormen te maken, als we die laten vieren is het eind zoek’), maar zij laat zich niet wegsturen. De vrouw is gedesillusioneerd door haar werk, de man durft nog te dromen dat hij een verschil kan maken. Beiden zijn op zoek naar iets wezenlijks, naar troost. Maar daarvoor moet je je wel durven blootgeven.

Sanne van Rijn koos voor een regie die even statisch als intrigerend is. Na een monoloog van een voice-over waarbij de acteurs onherkenbaar vermomd op de hoeken van de speelvloer staan, verdwijnen ze achter een zwart gordijn. Als ze weer verschijnen is dat geprojecteerd op een filmisch triptiek: links zijn hoofd, rechts het hare, ertussen een wolkenlucht. Met kleine veranderingen in hun mimiek zetten ze hun woorden kracht bij. Subtiel is het, net als de tekst; natuurlijk klinkende dialogen waarvan de betekenis onder de woorden ligt en pas in tweede instantie duidelijk wordt.

Knap hoe deze jonge makers met hun onconventionele vorm weten te raken aan een algemeen heersend gevoel van onbehagen. Aan het eind van de voorstelling lijkt de strijdbaarheid van de twee vervlogen; hun woorden klinken niet langer militant, eerder berustend. Maar dan geven ze zich bloot, letterlijk, en volgt alsnog de troost.

Foto: Ben van Duin

Elders

Het Parool
★★★☆☆

'Ook tussen publiek en spelers is geen contact. Dat lijkt geen bezwaar; de tekst weet knap een bepaalde onvrede te vatten zonder in clichés te vervallen, en met name Moeremans speelt soms zo intens dat ze bijkans door het doek knalt. Maar op de fiets naar huis blijkt dat er behalve het mooie, bijna religieuze eindbeeld heel weinig is blijven hangen.' Simon van den Berg

Trouw
★★★★☆
'Door de focus op die pratende gezichten, gescheiden door de onheilspellende luchten, word je als vanzelf in het onderbewuste van dat tweetal gezogen. In hun ongewilde isolement. Met alleen stem en gelaatsexpressie erg mooi en suggestief gespeeld door Sarah Moeremans en Maurits van den Berg. Geestig en goed getimed ook. Roerend om te zien hoe beider onvermogen in kwetsbare naaktheid verglijdt. Parelend lunchtheater.' Hanny Alkema
Volkskrant
★★★☆☆
'Het resultaat is een goed geschreven en goed gespeeld verhaal van personen die zich verloren voelen in hun eigen leven en in het grotere geheel, een verhaal van kleine ergernissen en grote angst.' Karin Veraart
NRC Handelsblad
★★★★☆
'De acteurs, met als instrument enkel hun stem en gezichtsuitdrukking, weten met subtiel maar indringend spel hun onmacht en vertwijfeling over te brengen – razend knap. Met name de intense Moeremans maakt indruk.' Herien Wensink

1 Reactie op "Drive-in"

  1. Gerda vam Cappellen schreef:

    Fascinerend! Na een wat (te) lang monotoon gesproken introductie word je meegezogen in het prachtig gespeeld spel met een oersterke tekst. Ik kon mijn ogen niet van het prachtig gevormde gezicht van Sarah Moeremans loslaten. Mooi beeld van de huidige prestatie maatschappij, met nog gelukkig veel wensen maar ook teleurstellingen.
    Muziek, piano gepingel vaak irritant.
    Gezien 20 december, vaste bezoeker (Gerda) lunchtheater.

Reageer

Uw E-mail adres zal niet gepubliceerd worden.