Als de Beren Komen
DAK
★★☆☆☆
Omgevingslawaai overschreeuwt intieme voorstelling
Mieke Zijlmans
4 juli 2015
Gezien op 3 juli 2015, Over het IJ Festival, Amsterdam

Je kunt het als theatermaker fantastisch treffen met je speellocatie in de open lucht, maar je kunt ook terechtkomen op een plek waar nauwelijks te spelen valt. Dat laatste overkomt theatergroep Als de Beren Komen op het Amsterdamse Over het IJ Festival. De Utrechtse groep speelt de voorstelling DAK op het uiteinde van een pier die ver het IJ insteekt. Op dat IJ is het zo druk met lawaaiige boten dat de realiteit op het water de bedachte wereld in de voorstelling overschreeuwt.

‘Dapper moet je zijn!’ roept de man; hij probeert zichzelf moed in te spreken om zelfmoord te plegen. Het valt warempel nog niet mee de sprong naar de dood te wagen. De suïcidale man staat niet op het dak uit de titel, maar op een bolder aan het IJ: zo’n enorm metalen gevaarte waar vrachtschepen hun touwen omheen slaan als ze aanmeren. De man praat zichzelf het graf in, niets in zijn leven is de moeite waard. In zijn zelfmoordtirade wordt hij gestoord door de aanblik van twee vliegtuigen die in de lucht crashen. En door een vrouw die ook getuige is van die crash. Die vrouw heeft op haar beurt haar eigen problemen: ze is verlaten door haar vriend en verloor daarmee de zin in het leven.

Als de Beren Komen speelt op een uitzonderlijke locatie: de uiterste punt van de pier waaraan het Veronica-schip aangemeerd ligt, meer in dan aan het IJ. Een super-plek, ware het niet dat het ook zo’n beetje het drukst-bevaren punt van de rivier is. Bas Keijzer, die de man speelt, bindt met zijn headset voor zijn mond de strijd aan met schlagers-schetterende partyboten, sloepen waar techno-house vanaf dreunt, overvliegende vliegtuigen en hangjongeren die de naburige steiger onveilig maken. Dat is wel heel erg veel afleiding voor zo’n intieme en bescheiden voorstelling over grote thema’s als de dood en de zin van het leven.

Bas Keijzer is op dreef als de suïcidale man; zijn timing en mimiek zijn sterk. Beurtelings ingetogen en luidkeels wanhopig. Zijn zware gestalte is gekromd gericht op de sprong. Malou van Sluis is minder op haar plaats als de vrouw die zijn zelfmoord verhindert. Van Sluis is vooral schreeuwerig en springerig, alsof ze over de grootse locatie heen moet spelen. De chemie tussen de twee spelers ontbreekt, ze hebben te weinig met elkaar, hun verhalen en motieven gaan ook niet gelijk op.

Nu biedt een voorstelling van ruim een half uur ook geen ruimte voor uitweidingen en bespiegelingen. Tekst (Koen Caris) en regie (Olivier Diepenhorst) geven de acteurs echter te weinig gelegenheid om in te gaan op wat er in de realiteit van het IJ gebeurt, terwijl dat toeschouwers en spelers wel afleidt. De acteurs en het verhaal waren beter uit de verf gekomen als die ruimte er wel was geweest. Per slot van rekening weet je vooraf dat bij theater op locatie de plek zelf een grote rol zal spelen.

Foto: Saris & Den Engelsman

Elders

De Volkskant
★★★☆☆

'In korte, kale zinnen beschrijft toneelschrijver Koen Caris hoe de twee het onverbiddelijke einde telkens uitstellen. Uiteindelijk geeft de korte tekst te weinig prijs over de personages, maar acteurs Bas Keijzer en Malou van Sluis spelen een mooi bedwelmend spel.' Vincent Kouters

2 Reacties op "DAK"

  1. Bonne schreef:

    Hi mieke,

    Wat jammer dat je niet zo lovend bent, ik was ook bij exact deze voorstelling (incl partyboot) en heb juist erg genoten. Wat mij betreft had je wel meer credits aan dit jonge gezelschap mogen geven. dat er af en toe afleiding was deed voor mij geen afbreuk aan het mooie verhaal. Ik vond het juist wel hilarisch en een mooi contrast: de frans bauer fans vs. een poging tot zelfmoord en een vliegtuigramp.
    Maar genoeg daarover, het verhaal vond ik prachtig, jammer dat je daar niet inhoudelijk op in gaat, wat mij betreft had dat meer aandacht mogen krijgen. Er zaten namelijk zulke diverse en unieke samensmeltingen van gebeurtenissen en emoties in, daarin werd ik echt meegenomen en ontroerd. De Scene waarbij zij bij hem op de schouder hangt was mijn favoriet, een prachtige aanblik en een emotioneel moment.
    Ik vind het erg Jammer dat je je voornamelijk hebt gericht op de ruis bij de voorstelling, inhoudelijk lees ik weinig kritiek, terwijl daar in mijn ogen zoveel schoonheid lag.

  2. Michiel schreef:

    Wat een flinterdunne recensie. Zo te lezen is de enige die het lawaai van de schlagers niet te boven is gekomen, de recensente zelf. De acteurs hebben naar mijn mening een ijzersterke prestatie geleverd: ze waren vaak in staat de omgeving en langsvarende boten juist naar hun hand te zetten.
    Ik heb genoten van een intieme en ontroerende voorstelling. Dat de recensente slechts één aspect van deze bewuste voorstelling uitvergroot, vind ik buitengewoon jammer en bovendien onprofessioneel.

Reageer

Uw E-mail adres zal niet gepubliceerd worden.