Duo Heintz & Kop neemt het publiek mee op een handmatig tevoorschijn getoverde ruimtereis waarvoor je je luie stoel niet hoeft uit te komen. Contemplatief en ambachtelijk wil het werk je doen beseffen hoe klein en kwetsbaar het leven op dit piepkleine bolletje is in het oneindige heelal. (meer…)
Ergens tussen het tjirpen van een krekel en een ademtocht, zit het niets – een tussenruimte voorbij taal: betekenisvol en ongrijpbaar. Dat niets, dat in vleugjes rondom ons zweeft, is wat Imi richting geeft, in haar zelfopgeroepen wereld die centraal staat in Het meisje dat de wereld schreef. (meer…)
De openingssequentie van de voorstelling Hide and Seek trekt je meteen het thema in: eerst komt een van de twee performers op en geeft een demonstratie vendelzwaaien met een spierwitte vlag. Vervolgens worden schaduwen geprojecteerd van een miniatuurveldslag van vijandelijke troepen die al opgesteld staan bij het betreden van de voorstellingsruimte. (meer…)
Marie Ramakers en Rob Logister hebben hun techniek wat betreft het manipuleren van toverlantaarns inmiddels na jaren zo weten te perfectioneren dat ze erin slagen gezamenlijk onder alle omstandigheden verbazingwekkende beelden te creëren. (meer…)
Wat als je de menselijke danser overbodig maakt? Wat blijft er over van dans wanneer het lichaam verdwijnt, en alleen de beweging blijft? In Moving Skin (tijdens Tweetakt) neemt de Vlaamse choreograaf Ugo Dehaes zijn publiek mee op een wonderlijke, bij vlagen lugubere expeditie naar de grens tussen mens en machine, tussen leven en programmering. (meer…)
Het leukste theater is wanneer je vanuit het schijnbaar niksige, gewone alledaagse aan het denken komt over je leven als mens in de wereld van vandaag. De Vlaamse theatermakers Josse De Broeck en percussionist Jef Callebaut slagen daar met glans in met hun verrassende muzikale balanceeract voor een publiek vanaf 8 jaar, Ob•joie. (meer…)
De nieuwe voorstelling van Plankton borduurt voort op de opmerkelijk consistente artistieke signatuur van het collectief. Vooral de laatste tien minuten voegen nog een interessant nieuw element toe aan hun post-antropocentrische theater. (meer…)
In vele vorige producties was het Annelies Van Hullebusch zelf die haar wereld van en met papier schiep, nu mag het publiek zelf aan de slag. In Vouw inspireren verhalen van oudere vrouwen kinderen en hun (groot)ouders om een eigen landschap samen te stellen met stukjes papier die ze uit een boekje scheuren. (meer…)
Linde Schinkel en Martine van Ditzhuyzen zitten naast elkaar op het podium. Ze schenken geen aandacht aan het publiek. Hun ogen zijn gericht op hun handen, die met nauwgezette halen met een onzichtbare naald en draad aan een borduurring werken. (meer…)
Een wens is eigenlijk een omgekeerd probleem, zegt Marlyn Coetsier in haar welkomstwoord bij Bovenkamers. Je hoeft een probleem maar binnenstebuiten te keren en je hebt je wens, zo simpel kan het leven soms zijn. Tg. Winterberg bouwde op basis van de wensen van Zaanse basisschoolleerlingen een wonderlijk miniatuuruniversum waar stiekeme dromen, onvervulde verlangens en warme herinneringen wonen. (meer…)
