Terwijl het publiek de zaal van DeLaMar nog binnenstroomt, is de voorstelling Amor Fati al een beetje begonnen. Op grijze panelen en doeken zijn beelden van natuurlijke elementen geprojecteerd: bladeren, steen, mos misschien. Rook ontneemt het zicht op de vloer, in het midden zit een danser van Isabelle Beernaert The Company op een stoel, gekleed in een soepel vallend gewaad in natuurlijke tinten. (meer…)
Niets aan het openingsbeeld van voorstelling Loev van Danstheater Aya en Maat Saxophone Quartet doet vermoeden dat hier een hartverwarmend schouwspel zal plaatsvinden. Achterop het verder lege toneel staat een rij aan elkaar geschoven bureaus voor een wit projectiescherm. Eenzelfde wit scherm hangt schuin onder de nok. (meer…)
Choreograaf Mauro Bigonzetti heeft met zijn nieuwste, speciaal voor Introdans gecreëerde werk Bambù een nieuwe stem gevonden, losgezongen van zijn Italiaanse wortels en toch even authentiek als zijn vroegere creaties. Maar niets gaat boven zijn meesterstuk Cantata uit 2001. (meer…)
In de eerste minuten van de The Neverending Story leren we Basje Beatrijs Boeckx in een paar doeltreffende, sobere scènes kennen. Het meisje heeft een vader met wie ze moeilijk contact maakt en die gebitten maakt. Haar moeder is overleden. En ze wordt gepest. (meer…)
Het driedelige programma Illuminate voor NDT 2 voelt als een proefondervindelijk onderzoek met geslaagde en minder geslaagde interventies. De avond eindigt met een stuk waarin alles op zijn plek valt. Het programma schijnt licht op drie opkomende choreografen, maar de dansers zijn de ware sterren van de avond. (meer…)
Terwijl de laatste bezoekers de zaal van de Meervaart binnenlopen, komen door dezelfde deur duistere figuren binnen. De zeven dansers van ICK dragen zwarte maskers die hun gezichten volledig bedekken en witte capuchons met lange wijde mouwen, als de beschermende kleding van onderzoekers op een ramplocatie. De nog niet brandende lampen op hun voorhoofd, turen als een derde oog het publiek in. (meer…)
Wanneer je het uiterst charmante maar kleine theaterzaaltje op de eerste verdieping van Kantine Walhalla in Rotterdam binnenloopt, is het moeilijk voor te stellen dat op dit ondiepe toneel – voor een groot deel in beslag genomen door drie eenvoudige kamerschermen – de komende vijftig minuten een wervelstorm aan werelden voorbij zal komen. (meer…)
Introdans opent het seizoen met Fall, een programma dat verwijst naar het najaar en naar de gelijknamige choreografie van Sidi Larbi Cherkaoui, waarmee de avond eindigt. Het is een samengesteld programma van drie stukken waarbij muziek, beweging en toneelbeeld elkaar continu volgen en versterken. Prachtig, maar het wordt pas spannend op de momenten dat het schuurt en blijkt dat het individu een bijzondere rol heeft in elk van de stukken. (meer…)
Gekleed in een zwart pak, witte blouse en stropdas leidt choreograaf en performer Zora Snake het in de hal verzamelde publiek swingend en met een aanstekelijke glimlach naar de grote zaal. Uit de ghettoblaster op zijn schouders klinkt James Browns Get Up (I feel Like Being a Sex Machine). (meer…)
