‘De tijd lacht ons recht in het gezicht uit’, zegt de dokter aan het begin van Oom Wanja. ‘Teruglachen, dokter. Teruglachen’, luidt het laconieke antwoord. In dat kleine dialoogje zit de kern van deze nieuwe voorstelling van Toneelgroep Maastricht al besloten. (meer…)
In de foyer worden we opgewacht in vrolijke pep rally-achtige sferen. Er worden petjes uitgedeeld (blauw en rood, uiteraard), interviewers van ‘KNN’ spreken mensen aan met microfoons en borden met verkiezingsbeloften worden opgehangen en weer weggehaald. (meer…)
Daar staat hij: Napoleon Bonaparte. Overal hangt de Franse driekleur. Als publiek zijn we via de majesteitelijke deuren van het laad- en losgedeelte van de Haarlemse Stadsschouwburg bij hem op audiëntie. Op een bekende melodie van chansonnier Stromae zingt en rapt de Keizer der Fransen zijn broertje Lodewijk toe. (meer…)
OustFaust, de afscheidsvoorstelling van Theu Boermans als huisregisseur bij Het Nationale Theater, begint tamelijk veelbelovend: via gedurfde keuzes en indringende beelden halen Boermans en schrijver Tom Lanoye de brontekst rigoureus naar deze tijd. (meer…)
Helden zijn we, op sokken of blote voeten, dat wel, maar toch: helden! We gaan op zoek naar de Minotaurus. Want wij durven het labyrint te betreden waar nog nooit iemand uit is gekomen. Ouders al helemaal niet, dus die mogen niet mee. Maar wij zijn een echt team dat onder leiding van Ariadne met hulp van een draadje wol het monster zal verslaan. (meer…)
‘Het leven zou tragisch zijn als het niet zo komisch was’, schreef astrofysicus Stephen Hawking. En hij had recht van spreken met zijn geniale geest in zijn verminkt lichaam. George en Eran doen hetzelfde in deze voorstelling: lachen op het slagveld van de diversiteit. (meer…)
De voorstelling Noumi, zusje zeven gaat over een meisje in een Anne Frank-achtige situatie dat er Pipi Langkous-achtige dromen op na houdt. Het Marokkaans-Nederlandse meisje Noumi ervaart de benauwdheid van een huis vol familie, maar … Lees verder
