Amos Ben-Tal, OFFprojects
Seconds
Oog in oog met de danser
Dick van Teylingen
27 januari 2019
Gezien op 26 januari 2019, Cadance, Korzo, Den Haag

Amos Ben-Tal danst graag out of the box en doet dat in Seconds in een kubus. Zijn groep heet niet voor niks OFFprojects: hij komt nooit zomaar met choreografie, maar laat die samengaan met andere disciplines, zoals beeldende kunst of Spinvis (Howl). In dit geval staat de toeschouwer letterlijk oog in oog met de danser, met soms maar enkele tientallen centimeters ertussen.

Misschien leek het Amos Ben-Tal een goed idee om het publiek weer eens echt benieuwd te maken naar dans, om de mensen te laten kijken alsof ze die kunstvorm voor het eerst zien. In de studio van Korzo liet hij van stalen pijpen en witte gordijnen een kubus bouwen, die van binnen weer verdeeld werd in vier compartimenten die allemaal apart toegankelijk zijn. De toeschouwers mogen niet zomaar naar binnen, ze moeten wachten. Eerst op de uitleg van de choreograaf, dan tot ze aan de beurt zijn.

Er mogen namelijk maar vier mensen tegelijk naar binnen. En dat mag alleen als je een andere toeschouwer een hand geeft. De een blijft buiten, de andere gaat de kubus in. De buitenstaander bepaalt hoe lang de ander mag blijven. Vier toeschouwers zien apart vier dansers: Aurélie Cayla, Rubén Garcia Arabit, Luca Cacitti en Wolf Govaerts. Seconds kun je een een-op-een-dansinstallatie noemen.

Wat iedereen kan horen zijn ritmische teksten met verschuivende woorden, in de trant van ‘It’s not the end that we fear, it’s the pain.’ Pain wordt dan vervangen door shame, en zo verder. Dat levert een poëtisch aandoende opsomming van de condition humaine op, maar wat de relatie is met de dans wordt me niet duidelijk. Misschien is de boodschap dat het vak van danser een zware, pijnlijke, maar ook bevredigende en waardevolle vorm van zwoegen is.

Wie binnen staat, ervaart dat met zijn neus op de dansers. De spieren, het zweet en blikken van de dansers zul je zelden intenser meemaken dan hier. De kleine ruimte beperkt de bewegingen en dwingt tot dans op de vierkante millimeter.

Zo maakt Ben-Tal je opnieuw een nieuwsgierige kijker. Als je staat te wachten met je hand in die van de kijker en je hoort het gebonk op de vloer en het gehijg van de danser, neemt het verlangen toe. Met een gebeurtenis van een kwartier, waarbinnen je maar een paar minuten dans ziet, is het meer proeven dan ervaren. Missie geslaagd?

Elders

Trouw
★★★★☆

'De toeschouwers moeten voor elkaar bepalen hoelang ze een kijkje in een afgesloten box mogen nemen. Deze in vier ruimtes opgedeelde box is toegankelijk aan vier kanten, en in elk van de 'kamers' is een andere dansperformance gaande. Wat zie je, wat mis je? Mateloos fascinerend wat Ben-Tal hier doet met perceptie van ruimte, tijd en menselijk handelen.' Alexander Hiskemuller

NRC Handelsblad
★★★☆☆
'Privé-miniperformances in een tent zijn geen nieuw concept, wel het gegeven dat de toeschouwer en/of een van zijn medebezoekers bepaalt hoe lang hij de verschillende onderdelen (er is ook een auditief onderdeel via koptelefoons) kan beleven. Altijd prettig, zo’n experiment.' Francine van der Wiel

Reageer

Uw E-mail adres zal niet gepubliceerd worden.