Recensie

In de ban van Broadway
DeLaMar Producties
★★★★☆ Musical
4 juni 2016 - DeLaMar Theater, Amsterdam - Speellijst
Een wervelwind aan hilarische momenten
Door gepubliceerd 5 juni 2016

Wie denkt dat alles in het theater aan elkaar hangt van bordkarton en plakband, heeft bij In de ban van Broadway helemaal gelijk. De vijfde zomervoorstelling van DeLaMar Producties, natuurlijk wéér met Tjitske Reidinga, is een overdadige performance vol typetjes en visuele vondsten, in regie van Pieter Kramer.

Toneelschrijver Nathan Vecht baseerde In de ban van Broadway op de film All about Eve (1950). Soms bleef Vecht heel dichtbij het origineel, maar hij maakte ook een aantal opvallende aanpassingen. Zo werd macho-recensent Addison op de planken de lesbische Alice (Marisa van Eyle) en heet titelpersonage Eve Harrington in zijn bewerking ‘Grace Rogers’.

Na een avond kleumen bij een artiesteningang op Broadway ontmoet de jonge Grace haar idool, de oudere actrice Margo (Loes Luca). Zij neemt Grace onmiddellijk op in haar entourage, bestaande uit regisseur en echtgenoot (Martijn Nieuwerf), assistente Hazel (Leny Breederveld), toneelschrijver Lloyd (Peter Blok) en zijn vrouw Karen (Bianca Krijgsman). Margo staat elke avond, vechtend tegen haar leeftijd, op de planken als personages die veel jonger zijn dan zij eigenlijk is. Grace is een welkome gast, die haar ophemelt en klusjes uit handen neemt. Totdat door haar groeiende rol in de coulissen anderen in de verdrukking dreigen te komen.

Kramer maakte de voorstelling geheel in stijl van zijn familieproducties bij het Ro Theater. Als Grace en Margo elkaar in een parkje treffen, lijken hun honden zelfs letterlijk uit Woef Side Story gewandeld. In de ban van Broadway wordt voortgestuwd door de humor van stevig aangezette personages. Zangstemmen zijn niet altijd even zuiver en het ene decorstuk blijft wel eens hangen achter het andere, maar dat is juist de charme van deze voorstelling. Het is een houtje-touwtje (schijn)werkelijkheid, vol dubbele bodems. Dan breekt een acteur weer door de vierde wand, verwijst terug naar ‘vóór de pauze’ of roept een tegenspeler tot de orde: ‘dat je nu in een andere rol zit, betekent niet dat je dat nog een keer kan proberen!’

Al die ogenschijnlijke nonchalance maakt deze voorstelling zo verleidelijk. Naast de subliem spelende acteurs is dit ook de verdienste van Vecht, die zijn tekst doordrenkte met grappen, maar niet te plat wordt of de originaliteit uit het oog verliest. Dat maakt In de ban van Broadway tot een wervelwind van hilarische momenten.

Foto: Leo van Velzen

2 Reacties

  1. Henk Stipdonk
    Geplaatst op 6 juni 2016 om 18:51 | Permalink

    Wij hebben de voorstelling opgevat als een persiflage op de perfectie van de Van den Ende producties. Niet perfecte zang, decors die over elkaar heen hangen, de vierde wand die doorbroken wordt, de verwijzingen naar toen nog niet beroemde beroemdheden, de bordkartonnen piano, de auto’s die overduidelijk met de benen worden voortbewogen, de honden die door acteurs worden bediend, de grap over de regie-aanwijzingen van die grote regisseur (dat zal toch wel Van den Ende zelf zijn), alles is op te vatten als een persiflage op de gebruikelijke kwaliteitsnormen. Een erg geslaagde en ontspannende persiflage, en in dat opzicht ook weer een resultaat van hoog niveau.

  2. O. Schrover
    Geplaatst op 16 juni 2016 om 08:38 | Permalink

    De voorstellng was amusant. Goed gespeeld, ambachtelijk vakwerk. Goede visuals, geslaagde slapstick en een leuke gag op het toneelvak, met daarin verpakt de nodige grappige effecten. Waar voor je geld. Het was een leuke avond maar het script deed mij aanvankelijk de tenen wel erg krommen. Dat de regisseur een film als All about Eve, een melodramatische draak uit het verleden omgezet heeft tot een farce dat leek me een interessant gegeven. Er zaten zeker een paar juweeltjes in het stuk. Maar de cliché’s waren aan het begin echt heel ergerlijk. Zo’n toneelscene met een zuidelijke staten sfeer, een spiegelbeeld van een Gone with the wind drakig verhaal, was niet leuk, maar vooral effect-bejag. Wat een vervelende stereotype die dikke man die bijna gekleed als de Afro-amerikaanse Hatty McDaniels. Wie weet wat zij heeft meegemaakt als Afro-amerikaanse acteur maakt geen parodie waarin ze als stereotype optreedt. En dan de teksten. Cliche-matig, en dat is toch niet leuk of ontroerend? En waarom kiezen voor de achtergrond van Hollywood en Broadway? Het Gooi levert ook zulke verhalen op. Juist als de voorstelling over menselijke emoties ging werd het boeiend. En ontroerend, met op eenzame hoogte was Bianca Krijgsman. Zij was de toneelster. De vervangster van Loes Luca was sympathiek, en dat zij niet ontsnapte aan de tekst, volgespoten met bloemrijke cliche’s was de verdienste van de regisseur. Já veel valse romantiek gezien en commentaren op de vergankelijke roem van het toneelvak, maar weinig mededogen en nauwelijks intellect in het verhaal en daarin faalde de regisseur. En dan: geweldige, echt geweldige scenografie. Wanneer decors en props voor applaus en kachslavo’s zorgen moet je je als regisseur afvragen of de effecten niet teveel de boventoon zijn gaan voeren.

Plaats een reactie

Uw e-mailadres zal nooit gepubliceerd of gedeeld worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

U kunt de volgende HTML tags en attributen gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

*
*

LET OP: op deze recensie rust auteursrecht. Voor geheel of gedeeltelijke overname, in welke vorm dan ook, is vooraf toestemming nodig van de uitgever.

Elders

de Volkskrant
★★★★☆
'Soms leidt zijn bewust campy aanpak tot al te veel meligheid, maar als hij binnen de grenzen blijft, maakt Kramer volkomen authentiek theater. Dat is In de ban van Broadway grotendeels ook: een vernuftig spel met waan en werkelijkheid, een ode aan de (valse) romantiek van het theater en prettig vilein over het ijdele acteursgilde. Productioneel bovendien perfect uitgevoerd.' Hein Janssen
Telegraaf
★★★★☆
'Waar het stuk vooral van gaat vliegen, is het bevlogen spel van de acteurs die deze muzikale komedie volledig naar hun hand zetten. Met name Leny Breederveld en Bianca Krijgsman vallen - ondanks hun wat kleinere rollen - op door hun vlekkeloze timing en briljante fysieke spel.' Esther Kleuver
Trouw
★★★★☆
'Dat veel acteurs matig zingen, vergeef je ze. Het draait hier niet om mooizingerij maar om spelplezier, en dat is er in overvloed. De voorstelling ademt liefde voor het theatervak, staat bol van de humor en het decor is overdadig en op zichzelf al vaak grappig.' Bianca Bartels
NRC Handelsblad
★★★★☆
'Het wonder van deze voorstelling is dat de komedie te midden van alle grappen soms toch hout snijdt. Zo scheppen Loes Luca en Tjitske Reidinga in hun hoofdrollen twee vrouwenfiguren die tevens iets van waarachtigheid laten zien. En datzelfde geldt voor alle anderen: Peter Blok, Bianca Krijgsman, Leny Breederveld, Martijn Nieuwerf, Marisa van Eyle en Hans Leendertse – komediespelers op hoog niveau, die niet in loze kluchtigheid vervallen.' Henk van Gelder
Parool
★★★★☆
'Thomas Rupert mocht uitpakken met een duizelingwekkende hoeveelheid doeken en attributen, vaak gekoppeld aan ludieke regievondsten. Er zijn trappen, er zijn liften, er is een tweedimensionale piano waarop 'echt' gespeeld wordt. Personages tuffen voorbij in bordkartonnen auto's en de bedscène van Luca en Nieuwerf is even vernuftig als hilarisch.' Joukje Akveld

Speellijst

De eerstvolgende drie speelbeurten van deze voorstelling:

Verwante artikelen

Tags

, , , , , , , , , , , ,

  • Elders

    de Volkskrant
    ★★★★☆
    'Soms leidt zijn bewust campy aanpak tot al te veel meligheid, maar als hij binnen de grenzen blijft, maakt Kramer volkomen authentiek theater. Dat is In de ban van Broadway grotendeels ook: een vernuftig spel met waan en werkelijkheid, een ode aan de (valse) romantiek van het theater en prettig vilein over het ijdele acteursgilde. Productioneel bovendien perfect uitgevoerd.' Hein Janssen
    Telegraaf
    ★★★★☆
    'Waar het stuk vooral van gaat vliegen, is het bevlogen spel van de acteurs die deze muzikale komedie volledig naar hun hand zetten. Met name Leny Breederveld en Bianca Krijgsman vallen - ondanks hun wat kleinere rollen - op door hun vlekkeloze timing en briljante fysieke spel.' Esther Kleuver
    Trouw
    ★★★★☆
    'Dat veel acteurs matig zingen, vergeef je ze. Het draait hier niet om mooizingerij maar om spelplezier, en dat is er in overvloed. De voorstelling ademt liefde voor het theatervak, staat bol van de humor en het decor is overdadig en op zichzelf al vaak grappig.' Bianca Bartels
    NRC Handelsblad
    ★★★★☆
    'Het wonder van deze voorstelling is dat de komedie te midden van alle grappen soms toch hout snijdt. Zo scheppen Loes Luca en Tjitske Reidinga in hun hoofdrollen twee vrouwenfiguren die tevens iets van waarachtigheid laten zien. En datzelfde geldt voor alle anderen: Peter Blok, Bianca Krijgsman, Leny Breederveld, Martijn Nieuwerf, Marisa van Eyle en Hans Leendertse – komediespelers op hoog niveau, die niet in loze kluchtigheid vervallen.' Henk van Gelder
    Parool
    ★★★★☆
    'Thomas Rupert mocht uitpakken met een duizelingwekkende hoeveelheid doeken en attributen, vaak gekoppeld aan ludieke regievondsten. Er zijn trappen, er zijn liften, er is een tweedimensionale piano waarop 'echt' gespeeld wordt. Personages tuffen voorbij in bordkartonnen auto's en de bedscène van Luca en Nieuwerf is even vernuftig als hilarisch.' Joukje Akveld