Kilometers diep, daar waar wij mensen met onze boormachines niet kunnen komen, is er altijd beweging van een onvoorstelbaar hete brij. Slechts op een paar plekken ter wereld wringt, spuwt of werpt dat binnenste zich naar buiten en laat vernietigende sporen van lava en rookwolken na. (meer…)
Het afgelopen jaar heb ik naar veel fictieve daders op het podium gekeken; in voorstellingen als Hoge bomen, The Imposter en The Actor zag ik personages die grenzen hadden overschreden. Nu staat er voor mij een echte dader: Thijs Römer, drie jaar geleden veroordeeld voor online zedendelicten met minderjarige meisjes, blikt in Een vorm van eenzaamheid terug op zijn misstappen en gevangenisstraf. (meer…)
Er hangen wolken in de zaal. Ze glijden langs de hoge muren van Theater Rotterdam tijdens operafestival O., alsof de buitenwereld zich naar binnen probeert te verplaatsen. Maar wie even de XR-bril afzet, zal zien dat de zaal onveranderd is gebleven: een vierkante, lege ruimte waar zo’n zestig mensen met XR-brillen op doorheen wandelen. (meer…)
Een witte vluchtelingentent. Een plek waar je genoodzaakt bent te leven omdat je huis is verwoest of omdat je gedwongen was te vluchten. Het is een plek waar vast veel verdriet heerst, waar mensen rouwen om het verlies van een geliefde of een thuis. Maar in de installatie What Will We Do Without Exile? van de Palestijnse kunstenaar Basel Zaraa op festival Spring herbergt zo’n tent juist een idylle. (meer…)
Een vroegtijdige, onrechtvaardige dood komt hard binnen. Iemand had nog een heel leven voor zich, maar kreeg niet de kans om de wereld te ontdekken. Wie had je nog kunnen zijn als je niet was vermoord? In Zo’n prachtige dag, en ik moet gaan verdiepen we ons in het leven van zo’n persoon. (meer…)
‘Den Haag, stad van vrede en recht’, aldus de Minister van Defensie in Operation Hellfire. Nederland pronkt maar al te graag met het Internationaal Strafhof (het ICC). Heeft het bestaan ervan een diep verankerde waarde voor ons land of is het slechts goede citymarketing? (meer…)
Onmogelijke liefdes zijn er genoeg in de kunst: geliefden die niet voorbestemd zijn om samen te zijn vanwege fundamentele verschillen. Voor Ali en Nino geldt dat ook; ze groeien tijdens de Eerste Wereldoorlog op in Bakoe, waar moslims en christenen niet met elkaar horen te trouwen. (meer…)
Xanuun van choreograaf Mohamed Yusuf Boss begint met videobeelden die geprojecteerd worden op vijf langwerpige, geometrische witte vlakken. Dit wanordelijke projectievlak maakt de zwartwitbeelden moeilijk te vangen, de snelheid waarin ze voorbijtrekken draagt eveneens bij aan de ongrijpbaarheid. (meer…)
‘Welkom in het niets’, zegt de in het zwart geklede figuur in de solovoorstelling Archief van de verlorene. ‘Je bent gestorven.’ Theatermaker en acteur Jelmer Verheij heeft ons meegenomen naar het dodenrijk, naar dit niets. Maar in deze originele voorstelling is het niets niet leeg – het zit vol onverwachte verrassingen. (meer…)
