Recensie

Symphysis
NDT2 / Inger, Pokorný, Clug, Ekman
★★★★☆ Dans
19 maart 2015 - Lucent Danstheater, Den Haag - Speellijst
Eenvoud versus overdaad
Door gepubliceerd 21 maart 2015

Aan de programmering van hun vorige programma, 25 years León Lightfoot, was nog wel het een en ander af te dingen, maar het openings- en sluitstuk van Symphysis leek op maat gemaakt voor de jonge dansers van NDT2: de weemoedige zomerzotheid in I New Then van Johan Inger (met hulp van Van Morrison), de aanstekelijke energie in Left Right Left Right van Alexander Ekman (met hulp van lopende band).

Maar hoe zit het met het middendeel, de twee wereldpremières van nieuwkomer Jiři Pokorný en de in Nederland nog vrijwel onbekende Edward Clug?

Oud-NDT-danser Pokorný, die voor NDT al eerder werk maakte in het Up & Coming Choreographers programma, trekt in Honeydew Hunt, zijn debuut bij de reguliere programmering, alle registers open. De decors (ook van Pokorný) zijn duister en sprookjesachtig, de muziek (Yukari Sawaki) dreigend en sfeervol, en de rekwisieten zijn talrijk. Hier een paspop, daar een armprothese, verderop een rode paraplu. En dan hebben we het nog niet eens over de danseres (Casia Vengoechea) in haar glitterende sm-bodysuit gehad, die wanneer het licht haar raakt oplicht als een discobal.

Toch ben je als kijker al snel het spoor bijster. Wat wil deze voorstelling ons vertellen? Gaat het over Hans en Grietje, zoals Katarina van Wouwer en Gregory Lau ronddolen door een betoverd bos? Is het de laatste ijldroom van een stervende vrouw (Imre van Opstal) over een geliefde (Spencer Dickhaus)? Of vergeten materiaal uit de eerste serie van American Horror Story? De vier dansers komen samen en vallen uiteen – zelfs Vengoechea maakt nog een keer in normale kledij haar opwachting – maar de grote vraag blijft: waarom? Honeydew Hunt zit vol ideeën, maar mist nog een duidelijke lijn. Al maak je met zo’n glitterpak natuurlijk wel de blits in een disco, of een darkroom.

Edward Clug laat met Mutal Comfort juist zien hoe verrassend eenvoud kan zijn. Op een verhoging staan vier muzikanten (van Het Balletorkest), op het toneel drie dansers (Alice Godfrey, Alexander Anderson, Lau). De allereerste minuut is goud. De hypnotiserende muziek (PEpeTuumOVIA van Milko Lazar) begint, de twee heren deinen mee. De deinbeweging – in feite weinig meer dan een hoofdknik die doorgolft in het bovenlijf – is besmettelijk: je moet jezelf inhouden niet ook mee te deinen. Alleen Godfrey beweegt zich door de ruimte, los in de heupen, op de bal van de voet, met het uiterlijk van een jonge Julie Delpy en de sensualiteit van Catwoman (de Michelle Pfeiffer-versie dan). Zwijgzaam kijken de heren haar al hoofdknikkend na, als de jongens die te stoer zijn om te dansen in de discotheek, maar zeker waarderen wat ze zien.

Het effect is magisch: als kijker kun je je ogen niet van het schouwspel afhouden, zonder dat de dansers elkaar ook maar een keer aangeraakt hebben. Daarom is het ook jammer wanneer er een tweede danseres (Yukino Takaura) binnenkomt. Niet om de danser zelf, maar puur vanwege de compositie. Een driehoeksverhouding is toch net iets spannender dan twee koppels. Mutual Comfort is dan ook het sterkst wanneer alleen de blikken van de dansers elkaar raken. Al zijn de bewegingen dat allerminst, wanneer het viertal echt samen danst, maakt dat de verhoudingen op de een of andere manier toch wat gewoontjes.

Toch zijn we het eens met de heren: we definitely like what we see!

Foto Honeydew Hunt: Joris-Jan Bos

Plaats een reactie

Uw e-mailadres zal nooit gepubliceerd of gedeeld worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

U kunt de volgende HTML tags en attributen gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

*
*

LET OP: op deze recensie rust auteursrecht. Voor geheel of gedeeltelijke overname, in welke vorm dan ook, is vooraf toestemming nodig van de uitgever.

Elders

de Volkskrant
★★★★☆
'In alle vluchtigheid [in Mutual comfort] zit, heel subtiel, toch ook houvast. Door prachtige momenten van beeldrijm – benen die op exact gelijke hoogte zweven, twee vrouwen die unisono dopdansen – en een reikhalzende beweging van de nek die als leidmotief telkens weer opduikt.' Mirjam van der Linden
Trouw
★★★★☆
'We worden in een surreële zwarte wereld gezogen waarin vijf personages in vluchtige ontmoetingen van herfst naar de lente gaan, van regen naar vogelgezang. Dat horen en zien we met ronduit fantastische licht- en geluidseffecten in een mistroostig woud van grijze bomen. De mens is hier het Fremdkörper, met staccato schokkerige bewegingen, in buitenaards contact met de elementen. Mooi hoe dat idee samenbalt in het spiegeltjeskostuum van de dolende ziel, maar Pokorný's Bram Stoker-achtige esthetiek is toch ook wat al te barok.' Sander Hiskemuller
Telegraaf
★★★★☆
'De afsluiter, Left right left right van Alexander Ekman, is een droom van een uitsmijter, die je niet vaak genoeg kunt zien. Aanvankelijk variërend tussen stills en korte vechtsportachtige bewegingen culmineert het werk in een groepsstrijd op loopbanden, waarbij de zestien dansers compleet uit hun dak gaan. Gesproken commentaar erop is ronduit hilarisch, vooral als een mysterieus aandoende eenzame vrouw, langzaam schrijdend in een rode jurk, zich beklaagt dat dát ook het enige is wat ze te doen heeft.' Bertjan ter Braak

Speellijst

De eerstvolgende drie speelbeurten van deze voorstelling:

Verwante artikelen

Tags

, , , , , , , , , , , , , , , , ,

  • Elders

    [cf "quote1_krant"]
    ★★★★☆
    [cf "quote1_dequote"] [cf "quote1_auteur"]
    [cf "quote2_krant"]
    ★★★★☆
    [cf "quote2_dequote"] [cf "quote2_auteur"]
    [cf "quote3_krant"]
    ★★★★☆
    [cf "quote3_dequote"] [cf "quote3_auteur"]