Hoe is het idee van ‘impact’ zo diep verankerd geraakt in het culturele beleid? Hoe hangt dit samen met het neoliberalisme? Waarom zouden we die vraag naar sociale impact niet eens omkeren, en in plaats van te kijken naar hoe kunst haar impact kan maximaliseren, uitzoeken hoe artistieke praktijk mogelijke schade kan minimaliseren? Een pleidooi. (meer…)
Wie het belang van een kunstwerk wil beargumenteren, doet dat vaak op basis van de inhoud. Maar ligt de maatschappelijke waarde wel in wat dat werk te zeggen heeft? Filosoof en dramaturg Roel Meijvis raadpleegt verschillende denkers op zoek naar alternatieve begrippen om de waarde van kunst uit te drukken. In deel 2 van een serie: Susan Sontag en haar pleidooi tégen interpretatie en vóór een toneel van de zintuigen. (meer…)
Veel theatermakers willen de wereld verbeteren: het moet duurzamer, rechtvaardiger, menselijker. Maar hoe zet je je kunst daarvoor in? Door innovatiever te werken en activistische verhalen te vertellen? Filosoof en dramaturg Roel Meijvis betwijfelt dat. Op zoek naar alternatieve taal om over theater te spreken, laat hij zich inspireren door verschillende denkers. In dit eerste deel van een nieuwe serie: Adorno, en diens antwoord op het fascisme (meer…)
Als je de toneelschrijfkunst met een prijs wilt stimuleren, moet je in de beoordelingscriteria op zijn minst ruimte laten voor het feit dat ze mag innoveren. Dat de toneelschrijfkunst mee mag groeien met de wereld waarin we leven en waarvan ze als het goed is een afspiegeling is. Hoe verhoudt die gedachte zich tot de reglementen van de Toneelschrijfprijs 2025?
De toekomst van theatraal AI bevindt zich waarschijnlijk niet per se op het podium, maar in het maakproces van voorstellingen. Als sparringpartner van kunstenaars, bijvoorbeeld. Voor nu hebben de meeste handzame AI systemen nog te veel nadelen, maar de technologie zelf heeft prachtige potentie. En menselijke professionals worden daarbij niet onnodig, integendeel.
Zodra het podiumlicht aangaat bij Mama Dada van Ludwig Bindervoet, zie ik dat de schim achter op het toneel een levende hond is. Ze heet Soula, zo zal actrice Elvis de Launay later vertellen. In deze voorstelling speelt De Launay de dadaïstische performancekunstenaar Elsa von Freytag-Loringhoven en Soula speelt Elsa’s hond Pinky. (meer…)
