Katelijne Damen

In het huis van de familie Höller ligt overal stof. De gordijnen zijn grauw, het servies gebutst. Er hangt weliswaar een kroonluchter, maar er staat ook een emmer waarin het lekwater wordt opgevangen. Door de glas-in-lood-ramen is nauwelijks nog iets te zien, zo vuil zijn ze geworden. Zonlicht dringt hier niet meer binnen. (meer…)

Het ruikt naar zomer, naar hooi en koeien in de Rabozaal. (meer…)

Regisseur Guy Cassiers kennen we als een theatermaker van serieus werk. Sinds 2006 maakt hij als artistieke leider van het Toneelhuis menig pittig, maatschappelijk, politiek beladen stuk. Denk aan zijn trilogie over macht, zijn bewerkingen … Lees verder

Als je veel Europese politici, al dan niet in verkiezingsstrijd, hoort spreken over de vluchtelingenproblematiek, dan voel je de hete bange adem van hun eigen volk in hun nek, en dan gaan de debatten al … Lees verder

Goed idee, om de bijdragen van Toneelgroep Amsterdam aan de Ruhrtriënnale te wijden aan werk van Louis Couperus. Vorig jaar werd De stille kracht bewerkt voor het festival, nu speelt het ensemble De dingen die … Lees verder

‘Laat me vertellen hoe het ging.’ Zo begint het hoofdpersonage Max Aue, Obersturmführer, zijn verhaal, een triest verhaal, een lang verhaal. Met moraal. De sterke beginmonoloog duidt het hele drama dat volgt. Op de plaats … Lees verder

Belgisch is de productie Passions Humaines van het Toneelhuis zeker: De acteurs komen uit Wallonië en Vlaanderen, de twee talen vloeien in elkaar over. De voorstelling draait om een bas-reliëf: een Belgisch kunstwerk dat beeldhouwer … Lees verder

De titel van het theaterstuk suggereert een ingekorte Macbeth. En deze versie is inderdaad ook een inkrimping van personages en teksten, maar een bewerking tot een essentieel minimum à la Jan Decorte is deze … Lees verder

Hij, Guy Cassiers, speelt het weer klaar. Of beter: zij, Katelijne Damen, doet het toch maar. Beiden wilden een ode aan de verbeelding maken. Aan de taal. Aan de schoonheid. Aan de zintuigen. Aan het … Lees verder