Voor u ligt een van de meest bijzondere uitgaves van dit Magazine van de afgelopen jaren. Al langer had de redactie de behoefte om aandacht te geven aan het sociaal-artistieke theaterwerk dat in Nederland wordt gemaakt. De projecten die onder die zeer brede noemer vallen, zijn veelvormig, impactvol en buitengewoon interessant. Toch blijven ze vaak een beetje onzichtbaar en losstaan van het ‘reguliere’ theater. (meer…)
Het Rotterdams Wijktheater gaat uit van de ontmoeting. De artistieke keuzes volgen uit wat er zich aandient. Dat gaat zover als het loslaten van het – te – talige script van hun nieuwste project Waar is Mo?. Zodat je als publiek nu een route door de wijken bewandelt en steeds een stukje voorstelling ziet waarin mensen zonder (t)huis voornamelijk via beweging hun verhalen vertellen. (meer…)
Arm theater, Theater van de Onderdrukten, Werkteater, wijktheater, relationele esthetiek, ontmoetingskunst – een kleine duik in de rijke historie leert dat de neiging tot categoriseren niet leidt tot een eenduidige definitie van wat sociaal-artistiek theater – zoals we het nu in Nederland veelal noemen – precies is. Een babylonische spraakverwarring is niet zelden een gevolg. Tegelijkertijd is de veelheid vooral verheugend. (meer…)
Geen gebrek aan cultuur, maar een gebrek aan aansluiting, zo constateerden de pioniers die in Amsterdam Oost het buurtverbindend cultuurproject Leven in je buurt! opzetten. ‘Onze uitdaging was de ramen en deuren van deze gesloten gemeenschappen open te zetten om hun rijkdom te delen.’ Theaterkrant liep mee om te kijken hoe dat werkte. (meer…)
Wat ís een volkswijk eigenlijk, en waarin schuilt haar kracht? In het informele zorgsysteem wellicht, dat enkel voor ingewijden zichtbaar is? De Makkers betrokken een leegstaand pand in de Indische buurt in Zwolle, een plek met een slecht imago. Ze dompelden zich erin onder, en realiseerden het project Hier horen wij. ‘Ik hoop echt dat we mensen van buiten kunnen laten zien dat goed samenleven juist hier vanzelfsprekend is.’ (meer…)
De sociaal-artistieke sector bruist en dat vertaalt zich in makers en organisaties die zich verenigen in netwerken. Voor dit nummer brengt Theaterkrant vier van deze netwerken met elkaar om de tafel: het ICAF Nationaal Netwerk, de Participatie Federatie, het Sociaal-Artistiek Netwerk (SAN) en De Vennoten. Samen bespreken zij de kracht en het belang, de uitdagingen en dilemma’s van een sociaal-artistiek netwerk. (meer…)
BECOMING is geen voorstelling in de klassieke zin. Het is een reeks avonden waarin performance, gesprek en ontmoeting in elkaar overlopen en waarin ook het publiek onderdeel wordt van wat er gebeurt. Voor Theaterkrant volgde Selm Merel Wenselaers vier edities. Dat begint best een beetje ongemakkelijk: de rol van observator lijkt hier eigenlijk niet te bestaan. (meer…)
In de pilot Zie de mens drongen de locatietheatermakers van Peergroup door tot in de haarvaten van het Gronings universitair ziekenhuis. Gaandeweg kwamen ze samen met AiHG en UMCG tot de intrigerende conclusie dat veel medewerkers binnen de zorginstelling zich helemaal niet gezien voelden. Kunst kan verbindend werken, zo dachten ze, ‘omdat medewerkers emoties delen en hun ware identiteit laten zien in een omgeving die altijd om de patiënt draait.’ (meer…)
De Britse theaterwetenschapper James Thompson werkte jarenlang in conflictgebieden voordat hij zijn aandacht verlegde naar de relatie tussen kunst en zorg. In zijn boek Care Aesthetics geeft hij inzicht in de werking van sociaal-artistieke maakprocessen. Hoe kunnen we het belang daarin zien, benoemen en waarderen en wat is daar artistiek aan? ‘Het proces ís het werk’. (meer…)
