Move to Move
Nederlands Dans Theater 1
© Joris-Jan Bos
- 11 mei 2012 - Lucent Danstheater, Den Haag - Speellijst
Boeiend programma met betoverende dansers

Move to Move

Een enigmatische figuur op hoge plateauzolen wiens rijzige gestalte grotendeels aan het oog wordt onttrokken door lange grijswitte lokken, van het voorovergebogen hoofd tot aan zijn knieën reikend. Vier soldaten, slechts een sjerp over de ontblote bovenlichamen, broek en hoofddeksel. Een sfeerbeeld sterk bepaald door de suspenserijke composities van Max Richter, maar ook luid en beangstigend gegrom van honden en gefluister in onverstaanbare talen.

Sol León en Paul Lightfoot betreden met hun wereldpremière van Shine a light een nieuw universum in hun onderzoek naar danstheater. Ook in dit werk is hun taal sterk dramatisch geladen, waarbij de klanken van de Sogno di Stabat Mater van de Russisch-Amerikaanse componist Lera Auerbach de dansers tot grote hoogten brengen.

De duistere wereld die León en Lightfoot in Shine a light oproepen is fascinerend, maar het werk bevat ook herkenbare elementen in de opbouw en dramaturgische ontwikkeling. Dat wordt mede zichtbaar door het daarop volgende Silent screen dat als afsluitende choreografie van het programma werd hernomen.

Voor Secus, de openingschoreografie van Ohad Naharin, maakten de dansers zich eerst zijn Gaga-techniek eigen. Het openingsbeeld toont zeventien dansers verspreid over het toneel in strakke broeken en hemdjes, allerlei kleuren in vale tinten. In de kakafonie van krachtige bewegingen in verschillende richtingen die volgt, valt een enkele klassiek geörienteerde beweging op in het overwegend eigentijdse dansmateriaal, waar een frisse energie en vrijheid vanuit gaat. De afwisseling met helder gestructureerde delen zoals de vier verschillende frasen die door evenzovele duo’s tegelijkertijd synchroon worden gedanst, werkt goed. Secus bevat mooie duetten, zoals het uiteengaan en elkaar terugvinden van man en vrouw, doorsneden met black-outs of het ballroomduet van twee mannen. Toch komt naarmate de choreografie vordert, onvoldoende over het voetlicht wat Naharin de dansers wil laten vertellen. Vooral als zij in drie rijen zichzelf een voor een, steeds uitbundiger aan het publiek tonen.

Move to move is een boeiend programma met betoverende dansers als Natalia Horečna, Ema Yuasa en Brett Conway. Het laat al aardig zien welke richting artistiek leider Paul Lightfoot hiermee met het Nederlands Dans Theater wil inslaan.

(foto: Joris-Jan Bos)

©Theaterkrant 2014

Dit bericht was geplaatst inDans and tagged , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink. Plaats een reactie of laat een trackback achter:Trackback URL.

Plaats een reactie

Uw e-mailadres zal nooit gepubliceerd of gedeeld worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*
*

U kunt de volgende HTML tags en attributen gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

  • Elders

    Volkskrant
    'Brutale energie ontbreekt; het is licht en retrohip, maar niet complex genoeg voor het topniveau dat deze dansers van het Nederlands Dans Theaters aankunnen.' Annette Embrechts
    Het Parool
    'Secus is geen enkel moment veilig of voorspelbaar - iets wat je Silent screen wellicht wel zou kunnen verwijten - en het werkt. NDT toont eindelijk weer eens een keertje ballen.' Bregtje Schudel
    De Telegraaf
    'De toeschouwers worden meegesleurd in een spannend verhaal, met een stomme film als begin- en eindpunt van fascinerende droombeelden, terwijl de muziek van Philip Glass bijdraagt aan een coherente structuur.' Eddie Vetter
    Trouw
    'Als er ooit een canon van de Nederlandse dans wordt opgesteld, zal Silent screen van Sol León en Paul Lightfoot daar een plek in moeten krijgen. Een va die zeldzame stukken waarin het applaus na afloop enige momenten op zich laat wachten; totaal overdonderd door het universum waarin men is meegezogen.' Sander Hiskemuller [sterren toegekend door de redactie van theaterkrant.nl]
    NRC Handelsblad
    'Zo overweldigend aards als de dansers van Ohad Naharins Batsheva Dance Company zijn de NDT'ers niet, maar Secus blijft een fascinerende expositie van Naharins zogeheten 'gaga'-idioom.' Francine van der Wiel