Een van de eerste voorstellingen die ik in 2026 zag was Kintsugi. van Patrick Laureij. Laureij brak ooit door als stoere stand-up Rotterdammer uit Zuid met een voorstelling genaamd Dekking Hoog. Tien jaar verder noemt hij zijn voorstelling naar de Japanse kunst van het lijmen van gebroken aardewerk met goudlijm.
Zijn vechtersinstinct, in zijn eerste voorstelling nog een bron van humor, staat hem nu in de weg. Wie heeft hem dat doen beseffen? Zijn driejarige dochtertje. Zij spiegelt hem zijn eigen gebreken, want ze hebben iets gemeen: ‘Wel de emoties, maar niet de vaardigheid om ermee om te gaan.’
Die worsteling met zijn woede en onzekerheid, en zijn behoefte om een beter voorbeeld te geven aan zijn kind levert een mooie, oprechte voorstelling op. Ook is het een traditie: comedians die pas over gevoelens, verantwoordelijkheid of empathie praten na het krijgen van een kind.
Een kleine greep: Jochen Otten voerde zijn dochter op in Troosten (2018) om zich te beklagen over zijn emotionele onbeschikbaarheid, Patrick Nederkoorn zette zichzelf in Hoogtij (2022) neer als een klimaatnegeerder, totdat een nieuwe relatie en pril vaderschap zijn perspectief veranderden. Andries Tunru deed in Marmer (2024) een boekje open over zijn jeugdtrauma’s naar aanleiding van zijn kinderwens, bang om ze door te geven aan een nieuwe generatie.
Dat mannen een leven lang als een soort emotionele onvolwassenen alle gevoelens behalve woede uit de weg gaan, is in mijn ogen een soort irritant cliché. Gevangen in hun onvermogen veroordelen mannen elkaar zo tot eenzame afzondering, met agressie en pesterige humor als enige uitlaatklep. Tenzij… Na het zien van Kintsugi. dacht ik verwonderd: tenzij ze vader worden. Al die jaren van opkroppen, vingerwijzen en andere mannen van de apenrots proberen te duwen zijn voorbij, als je tenminste een kind kan opvoeren als een excuus voor zelfverbetering.
Dat klinkt misschien mooi, maar de volgorde lijkt me niet zo effectief. Sommige mannen zullen hun verlossing nooit kunnen realiseren. Vrouwen hebben tenslotte steeds minder zin om een kind te maken met een emotioneel onvolwassen partner: twee kinderen voor de prijs van één? Nee, bedankt! In plaats van aan hun gevoelsleven te werken, kiezen die mannen liever de slachtofferrol en wijzen vrouwen aan als de oorzaak van het probleem. Met Andrew Tates manosphere als meest extreme toevluchtsoord.
Na jaren luisteren naar comedians die graag heilige huisjes omver zouden trappen, staat er dus toch nog één heilig huisje fier overeind. Dat jonge mannen niet naar elkaar om zouden kunnen kijken, hun problemen voor zichzelf moeten houden en dat andermans problemen slechts een soort irritante vliegen zijn, die je met grapjes op afstand moet houden.
Gelukkig lijkt een nieuwe generatie lak te hebben aan dit narratief: Ruud Smulders en Stefan Hendrickx begonnen het huisje in 2023-2024 al af te breken met persoonlijke, kwetsbare verhalen waar geen enkele baby aan te pas kwam, dit jaar volgden David Linszen en Ayoub Kharkhach. Waar zouden deze stoere, gevoelvolle mannen het over willen hebben tegen de tijd dat ze vader worden?
Beeld Herman van Bostelen
Dossiers
