1914
Het minst geslaagd scheen mij de belichaming van het Dogma, welke figuur in strijd met haren aard weifelend en eer week was, terwijl men hier juist den meest onverzettelijken weerstand tegen het Geweten hadden kunnen verwachten.
(C. A. Vaillant over De Dienstknecht in het Huis in Het Toneel jg. 44, nr. 3)
1928
Bij het lezen van het stuk dacht ik eraan hoe sindsdien zich veel gewijzigd heeft. Het publiek heeft zijn reactionairen weerstand heelemaal laten varen, en juicht nu de meest gedurfde waagtoeren toe. En — horesco referens — Van Overbeke, de revolutionair van vijf jaar her, is nu een deftig professor geworden aan het Gentsch conservatorium, en de kubist Karel Maes heeft de dochter van Herman Teirlinck gehuwd en bestuurt thans een fabriek, waar men meubelen maakt, die heelemaal geen uitstaans meer met kubisme hebben. Sic transit..
(Belgische Kroniek door Willem Putman in Het Tooneel jg. 14, nr. 6)
1935
We moeten alle weerstand opzij zetten. We moeten niet den schouwburg binnen gaan met het voornemen ons niet te laten overtuigen. Integendeel.
(Eduard Veterman in De Tooneelspiegel-Het Tooneel jg. 6, nr. 7)
1940
Tendentieuze stukken, die, in welke richting ook partij kiezen of propaganda inhouden, zal het publiek vermijden. Een publiek wil op dat gebied „met rust gelaten” worden in spannende tijden. Dat is de les uit den vorigen oorlog.
(H.P. Aardweg in De Tooneelspiegel-Het Tooneel jg.11, nr. 7)
1955
Het spreekt na dit alles wel vanzelf, dat deze stukken slechts voor een zeer beperkt publiek overtuigend kunnen zijn. Voor een groter publiek echter zijn zij boeiend, want er worden door deze auteurs zoveel ethische, sociale en aesthetische „zekerheden”, wetten en tradities aangerand, dat dit werk wel in het teken van de tegenspraak móet staan en het dus dwingt tot partij kiezen. Er is slechts keus tussen: fel voor of fel tegen. De „choc” die dit werk geeft, kan alle soorten van weerstand oproepen in alle graden van hevigheid, maar nooit: verveling!
(Kees Van Iersel in Het Toneel jg. 76, nr. 3-4)
1964
De weerstand, welke Miller heeft opgeroepen, lijkt veel op de woede, die bij nagenoeg ieder mens ontstaat als men hem op fouten wijst, die hij zichzelf moet bekennen.
(Ben Stroman over Na de zondeval in Het Toneel jg. 85 nr. 5)
1977
Nu gaat de bijval, gaan de bravo’s ver boven de normale geluidssterkte uit, het geringe gefluit wordt overstemd; gezelschap en publiek bevestigen elkaar, klappen elkaar toe; het is een stemming van algemene verbroedering. Zoals te konstateren is vinden ook verder, bij Peymanns Faust bijvoorbeeld, de veel aangekondigde ordeverstoringen niet plaats; in Stuttgart gaat het theater heel gewoon door.
(Nic Brink verslaat de zaak Claus Peymann in Toneel Teatraal jg. 98 nr.9)
1988
Dat is een ernstig principiële zaak… Natuurlijk moet er gespeeld worden. Natuurlijk moet er ook tegen geprotesteerd kunnen worden.
(Dirkje Houtman citeert Martin Schouten over de Fassbinderaffaire in Toneel Teatraal jg. 109, nr. 1)
1993
In ieder geval is d’r commotie genoeg in de wereld, en om commotie gaat ’t tenslotte in onze branche… heel primair… Als d’r maar commotie is dan komt de kunst vanzelf wel… zo simpel is dat…
(Kas & de Wolf in Toneel Theatraal jg.114, nr. 2)
2001
Eventjes lijkt het alsof de cast van Die Fledermaus zich het boegeroep en het fluitconcert heeft aangetrokken. Maar in wezen gooit ze alleen maar olie op het vuur.
(Pieter Bots over de regies van Gerard Mortier in TM jg. 5, nr.8)
2013
Lange tijd riepen hun grappen weinig weerstand op. Tot ze in PAU!L een sketch maakten over de aanslag in Londen waarbij een militair op klaarlichte dag op straat werd doodgestoken. Plotseling waren er mensen die hén dood wilden hebben.
(Joukje Akveld spreekt Van der Laan en Woe in Theatermaker jg. 17, nr. 6)
2025
‘Mensen werden vaak woedend. Maar over vijf jaar weten zowel de spelers als de bezoekers nog wel iets te vertellen over die avond. Dus vraag ik me dan af: wat is iets waard?’
(Rosalie Fleuren spreekt Gover Meit in Theaterjaarboek 2024-2025 jg. 146 nr. 6)
Dossiers
