Studio 52nd, Orkater en Black Sheep Can Fly integreren elk in hun werk steeds twee domeinen: artistiek en sociaal, productie en talentontwikkeling, gesubsidieerd en commercieel. Deze combinatie zien zij als hun grote kracht. Al blijft het zoeken naar een structurele financiële basis. ‘Wij zitten nu op de ader van de tijd, maar dat gaat weer veranderen.’
Orkater annuleert de geplande herneming van zijn volledige Suriname-trilogie. Die zou in het kader van 50 jaar onafhankelijkheid van Suriname komend seizoen 10 dagen lang in Internationaal Theater Amsterdam te zien zijn, maar kan door het verlies van rijkssubsidie niet meer doorgaan. (meer…)
Biedt Oerol Festival op Terschelling nog steeds ontwikkelingskansen aan nieuwe makers? Sinds het verdwijnen van Atelier Oerol bestaat daarover ongerustheid. Maar misschien is het tijd om het begrip ‘ontwikkeling’ te herdenken, want wat of wie ontwikkelen we eigenlijk? En hoe zichtbaar mag of moet dit proces worden? (meer…)
Theatermakers van Orkater en Theater Bellevue organiseerden woensdag 17 april een intieme benefietavond om woordkunst uit Palestina te delen, muziek voor te dragen en samen context te geven aan de genocide in Gaza. (meer…)
Wieke ten Cate volgt Marc van Warmerdam op als directeur van Orkater. Per 1 september neemt ze de leiding over van het Amsterdamse muziektheatergezelschap. De Raad van Toezicht van Orkater kiest met Ten Cate voor ‘een maatschappelijk betrokken leider die oorspronkelijk denkt en haar talent ten dienste stelt van Orkater als geheel’.
(meer…)
Wie naar ‘Zwart vierkant’ van Malevitsj kijkt, kan ervoor kiezen om een zwart vierkant te zien. Net zoals je door het dorpje Schermerhorn kan lopen, zonder meer te zien dan een dorp. Maar wie goed kijkt ziet geen dorp, geen zwart vierkant. Wie goed kijkt ziet verval, liefde, stil verzet. (meer…)
Recensenten Herien Wensink (de Volkskrant), Sander Janssens (NRC, Theaterkrant), Simon van den Berg (Het Parool, Theatermaker) en Hans Smit (Het Parool, Theaterkrant) bespreken opvallende voorstellingen en het theaternieuws van de afgelopen maand. (meer…)
Age of Rage, de titel verwijst naar de tijd waarin we leven en de manier waarop volwassenen graag over tieners denken: hormonaal, hysterisch, irrationeel. Met die beeldvorming hebben duizenden jonge klimaatstakers deze week effectief afgerekend. Niks irrationeel, ze weten precies wat ze doen. Ook het zestienjarige meisje in Age of Rage wordt van alle kanten betutteld, maar wist precies wat ze deed toen ze een politica aanviel. Dit roept een ongemakkelijk dilemma op: als we tieners serieus nemen als activisten, nemen we ze dan ook serieus als delinquenten? (meer…)
‘Als ik toen wist wat ik nu weet, had ik hetzelfde gedaan.’ Aan het woord is het standbeeld van Anton de Kom, naamgever van het plein bij het Bijlmer Parktheater. Het is de sleutelzin van Pavements of Gold, een op vele niveaus zeer gelaagde voorstelling waarin kleine en grote verhalen met elkaar versmelten, herkenbare plekken in de wijk een grote rol spelen en dans, toneel, muziek en video allemaal even belangrijk zijn. (meer…)
