In onberispelijke witte jurken knielen drie vrouwen voor hen neer: de zich onaantastbaar wanende zakenmannen, de vastgoedmagnaten, Zuidas-types, ITA-bezoekers, sugerdaddy’s. Hemelse koorzang klinkt. Met hun overvolle bankrekeningen, netwerken en BlackandDecker-boormachines staan deze vermogende mannen voor een haast goddelijke verlossing. (meer…)
In een rituele vorm geeft De Warme Winkel ruimte aan rouw voor de dieren die door menselijk handelen zijn uitgestorven. De samenwerking met Princess Isatu Hassan Bangura levert de beste voorstelling van het collectief in jaren op. (meer…)
Florian Myjer stopt bij De Warme Winkel, het Amsterdamse theatergezelschap waar hij samen met Vincent Rietveld en Ward Weemhoff de artistieke leiding deelde. De theatermaker vindt het tijd om op eigen kracht zijn theaterpraktijk voort te zetten. ‘Het is tijd voor een nieuw avontuur.’ (meer…)
Hoe gaan we om met de erfenis van de Holocaust nu de generaties hier steeds verder van af komen te staan? In hun eerste Duitse productie, die half januari te zien is in Internationaal Theater Amsterdam, onderzoekt theatercollectief De Warme Winkel samen met Schauspielhaus Bochum hoe de manier waarop we over deze genocide vertellen verandert.
(meer…)
Of er iemand in de zaal zit die zo de pizzabezorger wil spelen? Het betreft een tekstloze, niet al te prominente rol, en liefst melden zich meerdere vrijwilligers, dan hebben ze wat te kiezen. Nadat er een geschikte kandidaat gevonden is en voor instructie meegenomen wordt, wordt er ook nog een briefopbrenger, cameraman en een professionele actrice uit het publiek geronseld. En de rest mag vanavond publiek spelen. (meer…)
‘We hebben er zin in!’ De spreekstalmeester van dienst, uitgerust met Stetson op het hoofd en pistool in de holster, brult het in de microfoon. Zijn kirrende sidekicks, twee cowgirls die linedancend het bal mochten openen, laten zich zijn handtastelijkheden welgevallen. Want het is showtime! De glittergordijnen zijn opzij geschoven, het feest kan beginnen. (meer…)
De Warme Winkel is een theatercollectief dat opereert op de scheidslijnen tussen hoge literatuur, afstotelijke beelden en platte lol. Soms levert dat afstandelijk theater op, dikwijls mooi, vaak geestig, altijd ironisch. Je kunt je voorstellen dat ze na bijna twintig jaar weleens van dat predicaat ironisch af willen. Dan ga je dus iets uiterst serieus en ondubbelzinnigs doen, zou ik zeggen. (meer…)
Het uitgangspunt van Afscheidstournee is bijzonder interessant: wat betekent het om werkelijk duurzaam theater te maken, en wat moeten we dan vooral ook allemaal niet meer doen? Dat de dappere poging om daar interessant theater van te maken niet helemaal slaagt is dan niet eens zo erg. (meer…)
