Tegenlicht onthoudt het publiek aanvankelijk een duidelijk zicht op de performers, die als zwarte silhouetten over een met lichte rook versluierd toneel waren. Alle aandacht gaat uit naar een stem die via de boxen Qaqnas uitspreekt, een aangrijpend gedicht van Tarza Jaff. (meer…)
Franz Kafka staat er niet om bekend de makkelijkste teksten te schrijven. Sterker nog, tijdens het schrijven van Het proces raakte hij zo verstrikt in zijn eigen materiaal, dat hij het werk nooit afmaakte. Pas na zijn dood werd het verhaal gepubliceerd, precies honderd jaar geleden. (meer…)
‘Jij weet niets van de gruwel van het leven – jij wilt schoon zijn’, roept Giovanni (Jesse Mensah) tegen zijn geliefde David (Eelco Smits) aan het einde van hun stormachtige relatie. Tegen die tijd dringt de vraag zich steeds meer op of dat verwijt niet ook van toepassing is op de makers van de voorstelling waar we naar kijken – Giovanni’s Room, een bewerking van de gelijknamige roman uit 1956 van James Baldwin. (meer…)
Donder en bliksem, wind, water, rookwolken en regendruppels. In After Us neemt de natuur het over van de mens. Na CRISPR (2022), Not All Is Lost (2023) en HEAT (2024) is dit het slotdeel in een vierluik van Davy Pieters over ‘opgroeien in een toekomstige wereld’. De vervreemdende voorstelling doet de grond onder je voeten verdwijnen. (meer…)
De jaren van Het Nationale Theater, in regie van Eline Arbo, wordt door de verzamelde theatercritici het vaakst genoemd als beste voorstelling van het afgelopen seizoen. Dat blijkt uit de jaarlijkse critici-enquête die deze week verscheen in het Theaterjaarboek 2022-2023. (meer…)
Hoewel Penthesilea niet de eerste voorstelling van Eline Arbo bij ITA is, is het wel haar eerste creatie sinds bekend werd dat ze vanaf volgend seizoen artistiek directeur van het Amsterdamse stadsgezelschap zal worden. De verwachtingen waren dus hooggespannen, maar getuige de première gaat ITA een stralende toekomst tegemoet. (meer…)
Een spiegeltje en een pistool: misschien zijn dat wel de twee spannendste attributen die Winnie uit Happy Days (1961) van Samuel Beckett uit haar handtas tevoorschijn haalt. In dit stuk, door hemzelf omschreven als ‘Female. Solo’, zit een vrouw gevangen in een zandheuvel, eerst tot aan haar middel, daarna zien we alleen nog haar hoofd. Die handtas vormt haar wereld, haar universum. (meer…)
De openingsscène van CRISPR is prachtig beklemmend. We zien een oud gewelf, een bedompte kelder of verlaten grot. Langzaam vult die duistere, lage ruimte zich met een ondiepe laag water. We horen het geluid van druppels, een hartslag bonkt, ebt weg, stokt. Een grote opening, een donker niets, hint naar een andere, nog diepere wereld. (meer…)
Een zachte, wollige wereld is het, die van The Sheeptown Project. Fluisterende engelen in witte overalls ontvangen het publiek dat – schoenen uit, jas en tas opgeborgen – een plek mag zoeken op kussentjes op de grond. (meer…)
