Ze wonen in hetzelfde blok. Een betonnen blok waar de appartementen klein zijn en naar oude pis ruiken. Dat blok blijft aan je voeten kleven, eens in het blok altijd in het blok. Het blok is gemeen, maar zij spelen er. Ze zoeken elkaar op, maken muziek en dromen van rust tussen de sterren en een ‘huis met een puntdak en een achtertuin’ voor iedereen. (meer…)
Doorgaans is een einde het einde, is er daarna niets meer, is het afgelopen, klaar. Maar voor de protagonist in The World Is As You Are is het einde niet zo definitief. In een uitgerekte fractie tussen leven en dood maakt hij nog een laatste dwaaltocht door het woud van zijn eigen hoofd en wordt geconfronteerd met zijn angsten, twijfels en verlangens. (meer…)
Alleen al die titel (!) wekt nieuwsgierigheid op, en dat doet de hele voorstelling constant. Waar zijn die twee speelsters nu toch mee bezig? Wat gebeurt er allemaal? Waar komen die kinderstemmen vandaan? Wat is dat nu weer? Jong en oud gaan volledig mee in de mafheid van de verbeelde wereldjes. (meer…)
