Hoog op de kam van de duintoppen bij Midsland-Noord op Terschelling tekenen de silhouetten zich af van vijf dansers; eerst één, tot slot alle vijf. Dit is Oerol Festival 2026, een van de eerste voorstellingen op de 45ste editie. (meer…)
In Mama’ku verweeft Cheroney Pelupessy documentaire, dans en intergenerationeel onderzoek tot een intieme verkenning van moeder-dochterrelaties binnen de Indonesische en Molukse cultuur. Welke offers brengen moeders voor hun kinderen? Wat betekent het wanneer een dochter antwoorden zoekt, maar haar moeder blijft zwijgen? (meer…)
Vijf dansers staan met hun gezicht naar het publiek en trekken een setje kleding aan. Ze staan even stil en schuiven dan door om de volgende outfit te passen. Verschillende looks passeren de revue; backpacker, sporter, zakenman, casual en alledaags. Een tastbare metafoor voor alle identiteiten die de huidige dertiger zichzelf aanmeet. (meer…)
Bij entree van de locatievoorstelling Sabbath krijgen de bezoekers een gifgroen drankje uitgereikt, een heksendrankje zogezegd. We zijn op het Karavaan Festival in Landgoed Ter Coulster in Heiloo, een buitenplaats met dicht bos die al in de late middeleeuwen wordt genoemd. (meer…)
Silver Lining van choreograaf Constantin Trommlitz begint extatisch: vier performers dansen dicht op elkaar op clubmuziek. Ze gaan op in de muziek, bewegen uitzinnig en moedigen elkaar aan. Soms staat een van hen even stil, een moment van vertraging in deze opwindende proloog. (meer…)
Een man is compleet op zichzelf teruggeworpen in Pushing Waves, van choreograaf Jasper van Luijk. En in Transcendance van Ruben Chi gaat een sjamaanachtige figuur de dialoog aan met artificieel gemanipuleerde beelden. Samen vormen de twee zeer verschillende danssolo’s het programma Sensing Bodies. (meer…)
In het Zuiderpark in Den Bosch is tijdens Theaterfestival Boulevard een aantal korte dansvoorstellingen te zien, zowel buiten als binnen in de tenten. Nasib Katong Dua is een virtuoos duet van Cheroney Pelupessy in samenwerking met danser Jefta Tanate, dat reflecteert op de onderdrukte positie van de Indonesische en Molukse bevolking. (meer…)
In Run Quiet zoomt de sociaal bewogen, jonge choreograaf Dalton Jansen in op de problematiek rondom huiselijk geweld. Wat begint met speels aantrekken en afstoten ontspoort tot een drama van herhalingen. In een intieme setting wordt het publiek meegezogen. Illustratie loert als duetten schijngevechten worden, estheet Jansen wurmt zich door dat gevaar heen samen met zijn virtuoze dansers. (meer…)
