‘Nederlandse critici noemen geen kleuren’, stelde theaterwetenschapper en critica Hana Bobkova ooit in dit tijdschrift (1998, nr.4). De observatie komt uit een lezing over de functie die theaterkritiek heeft bij de geschiedschrijving van de discipline. ‘Een kritiek bemiddelt niet alleen tussen voorstelling en publiek, maar ook tussen déze gebeurtenis en soortgelijke gebeurtenissen in het verleden.’ (meer…)
Theaterkrant.nl groeide in tien jaar uit tot het grootste Nederlandse theaterplatform voor liefhebbers en professionals en een belangrijke kweekvijver voor nieuwe critici. Het theaterveld én haar publiek hebben behoefte aan reflectie, stelt Simon van den Berg, sinds 2016 hoofdredacteur van de site en samen met zijn voorganger Constant Meijers nauw betrokken bij de oprichting ervan in 2012. (meer…)
De klap van Zijlstra was nog steeds voelbaar toen de pandemie zich aandiende. Inmiddels wordt de veerkracht van de theatersector ook door de politiek ruimschoots geroemd, maar de roep om een hernieuwde visie op het veld is alleen maar urgenter geworden. Wat heeft de kunst te verwachten uit Den Haag?
Waar in het dagelijks leven iedereen elkaar vol wantrouwen de maat neemt via social media, op televisie en in de politiek, poogt het theater van nu een tegengeluid te bieden als het gaat om afwijkende standpunten, of anders zijn dan de norm. Waar vindt deze ontwikkeling haar oorsprong?
In de afgelopen tien jaar was ‘macht’ een van de meest veelbesproken thema’s in de theatersector. Hoe zijn onze ideeën over hiërarchie, goed leiderschap, horizontale of verticale organisaties en sociale veiligheid in het voorbije decennium veranderd?
De afgelopen decennia maakte het aantal festivals in Nederland een forse groei door. In die informele arena’s versmolten de wereld van de makers met die van – vaak nieuw – publiek. Daarmee zorgden de podiumkunstfestivals voor een zachte revolutie.
Wil comedy puur gaan voor de lach, of kan het inmiddels ook anders? Wat leert comedy van (nieuwe) theatervormen en omgekeerd? Beïnvloeding is een diffuus proces en werkt doorgaans niet via een direct te traceren lijn. Maar er is zeker sprake van verschuiving. Wie weet ten gunste van de komedie, die een harde dood is gestorven, het afgelopen decennium.
In dertig jaar gingen we kortweg van ‘allochtonen’ via ‘diversiteit’ naar ‘inclusie’ en het bleek geen simpel traject. Twee actuele initiatieven tonen dat we nu wel wat beter weten hóé ingewikkeld dergelijke processen zijn. Ietsje dan. Twee makers van kleur delen hun ervaringen over hun beider – avontuurlijke – operaprojecten.
Recent verschenen er drie boeken over dramaturgie die onderling heel uiteenlopend zijn qua inzet en reikwijdte. Een van de drie springt eruit als radicaal emanciperend, waar het vertrouwen stelt in het theatermaken als een open proces en in het theater als een open veld.
Naast de reguliere critici-enquete vroegen we de critici naar de voorstellingen uit de afgelopen tien jaar die hen het meest zijn bijgebleven. Welke voorstellingen doorstaan de tand des tijds? Welke ontwikkelingen zien de beroepskijkers als de belangrijkste over deze langere periode? En welke dingen hebben ze zelf over het hoofd gezien?
