In de nieuwe voorstelling Ik ben hier niet om vrienden te maken zegt L’Amour Toujours eigenlijk het tegenovergestelde: we zijn juist wél op aarde om vrienden te maken. Het levert een aangenaam maar weinig verrassende verzameling sketches op. (meer…)
In de nieuwe voorstelling Ik ben hier niet om vrienden te maken zegt L’Amour Toujours eigenlijk het tegenovergestelde: we zijn juist wél op aarde om vrienden te maken. Het levert een aangenaam maar weinig verrassende verzameling sketches op. (meer…)
Wat een goed idee! Op dit moment een nieuwe versie maken van Lof der Zotheid van Desiderius Erasmus van Rotterdam. Nu overal de zotheid aan de macht lijkt te komen, is het de moeite waard terug te kijken naar wat deze denker en theoloog daarover 500 jaar geleden te zeggen had. (meer…)
Aan de zijkant van het speelvlak ligt op een aanhangwagen alvast een enorm rotsblok klaar. Want wie kunst maakt, sjouwt in feite een rotsblok een berg op in de wetenschap dat-ie vlak voor de top weer naar beneden rolt. Kunst is zinloos en absurd, en desondanks of daardoor noodzakelijk en prachtig. ‘En tussendoor ga je dood.’ (meer…)
De verwachtingen waren terecht hooggespannen voor het derde deel in het drieluik De Klap van toneelauteur en regisseur Joeri Vos. Na De Klap I: Krant, over de dilemma’s binnen de journalistiek, en De Klap II: Recht, waarin politiek en internationale mensenrechten worden geanalyseerd, volgt De Klap III: Hulp. Hierin komen we terecht in een problematische wereld van hulpverleners en hun goede bedoelingen. (meer…)
In Vietnam eindigen alle sprookjes met ‘en toen stonden de volgende avonturen alweer voor de deur’. Oké, misschien is dat niet waar, is dat verzonnen door hoofdpersoon Wie – zoals wel meer in deze voorstelling waarschijnlijk niet waar is en toch klopt. Zijn moeder is bijvoorbeeld een draakfee, zijn vader een koning. (meer…)
In de lichtvoetige collagevoorstelling Ik vind het nu al kut dat het voorbij is onderzoeken Lilou Dekker en Leon Brill – twee spelers uit de ‘Generatie Droomshow’ – hun hang naar nostalgie, in een theatrale ‘ruimtetijdreis’ vol herkenning, spoilers en comfortabele herhaling. Vertrekpunt: ‘Waarom missen we Henny Huisman?’ (meer…)
Stel dat de evolutie anders ging dan we dachten. Dat het niet geleidelijk ging, maar plotseling. Er ineens, kilometers diep in de oceaan, vissen zonder kieuwen geboren werden, die van niks wisten, alleen dat ze daar geen adem krijgen. Maar hoe weet je in welke richting je moet zwemmen om de oppervlakte te bereiken? (meer…)