Precies op de dag dat de campagne Lessen voor het leven werd gelanceerd, vond maandagavond in de Leidse Schouwburg de première van de voorstelling Adem plaats. Deze productie van Theaterbolwerk Punch – een productiehuis dat het schrijven van nieuwe Nederlandse toneelteksten stimuleert – gaat over hetzelfde onderwerp: suïcide onder jongeren. (meer…)
Veel (bewerkte) klassiekers op de planken, stoelendans onder theaterdirecteuren en de tienduizendste (!) theaterrecensie op Theaterkrant. Op de valreep van 2025 blikt Theaterkrant traditiegetrouw vooruit op het komende jaar: wat staat de theaterwereld in 2026 te wachten en op welke voorstellingen kunnen we ons verheugen? (meer…)
Al aan het begin van de voorstelling Anatomy of a Suicide bekruipt je een claustrofobisch gevoel. Het wordt donkerzwart in de zaal en een aanzwellende grondtoon dreunt indringend je oren in. Het intergenerationele trauma van drie vrouwen dat zich daarna op het toneel voltrekt lijkt een onontkoombaar noodlot. Maar de levendige enscenering van regisseur Erasmus Mackenna laat ook lichtpuntjes zien. (meer…)
Na Eindhoven en Den Haag is De Parade met Utrecht op de helft. De theateroase aan het Moreelsepark trekt een gemêleerd publiek. Stelletjes, vriendengroepen en hele families bezetten de tafels en houten opklapstoelen. Voor de zweefmolen staat een lange rij, bij de wijnbar worden flessen biologische natuurwijn besteld. (meer…)
Een drone metal murder ballad, noemen de makers van het collectief LENZ (Marit Hooijschuur, Erasmus Mackenna en Roel Pronk) hun voorstelling Katie Cruel zelf. De verhalende traditie van angelsaksische moordballades, waarin gruwelijke geweldsmisdrijven werden beschreven, is de inspiratiebron voor een drieluik dat begon met het prachtige Sheath and knife. (meer…)
De taal is kaal en koud. Kaal als het landschap rondom het dorp met één straat; koud als de regen, de mist die overal in kruipt. Op de lege scène staat een vrouw van weinig woorden, maar met wat ze zegt, transformeert het toneel voor je geestesoog in een desolate Schotse vlakte, een omgeving van wanhoop en woede, het decor van Sheath and Knife. (meer…)
De wereld is een zinkend schip. De komende tweehonderd jaar gaan er niet leuker op worden. De mens gaat verdwijnen in z’n huidige vorm, we zijn aan het afbreken, we zijn over onze top. Hoe gaan we dat afbreken vormgeven? Zouden we radicale vormen van empathie en verbinding, kunnen ontwikkelen met het einde in zicht? (meer…)
Zelfhaat, paniekaanvallen, besluiteloosheid en nogal wat gênante situaties als gevolg daarvan – voor de personages in Love Song lijkt er soms geen eind aan te komen. Nils, Zoë en Linde, wankele millennials op zoek naar wat houvast, hunkeren naar romantische liefde en pijnigen zichzelf tegelijkertijd met gedachten over de zin van dat alles in een wereld als deze. (meer…)
Wat is de toegevoegde waarde van waarheid als de leugen zoveel bevredigender is? De vraag staat centraal in een duizelingwekkende monoloog waarin Teun Donders zijn toeschouwers alle hoeken van de kleine zaal in Bellevue laat zien. Tot ze amechtig moeten beamen: Hendrik IV heeft gelijk. (meer…)
Hoe studeer je af in tijden van corona? De Amsterdamse Academie voor Theater en Dans vond er een goede vorm voor. De uitzwaaiers worden in beeld gebracht in het online festival re-CONNECT. In het tweede weekend van dit ‘festival’ de gemonteerde registraties van de afzwaaiende regisseurs. Sommigen van hen moesten de plannen aanpassen aan de nieuwe realiteit; geen grote groepswerken, geen locatievoorstellingen. (meer…)
