De voorstelling is nog maar nauwelijks begonnen, of de eerste peuters kraaien en kletsen er al doorheen. Als dat maar goed gaat, denkt de recensent bij zichzelf. Spoedig blijken zijn zorgen volledig misplaatst. (meer…)
De toeschouwers zitten op kussentjes, in rechte rijen tegenover elkaar, een rechthoekige speelvloer afzomend. Dan begint een van hen te spreken. Al pratend begeeft hij zich de vloer op. Hij heeft het over water. ‘Ik ben jou uit het oog verloren.’ Wie spreekt hij toe? Een (voormalige) geliefde? De zee? (meer…)
De voorstelling Spiegel wordt even opgehouden door een moeder die net voor het begin met haar zoon naar de wc moet. En zelfs wanneer Hannegijs Jonker en Philipp Cahrpit hun performance kunnen inzetten, hebben sommige andere kinderen daar geen boodschap aan. Ze staan met hun rug naar het podium, en zijn vooral, tamelijk luidruchtig, met elkaar bezig. (meer…)