Wie als argeloze toeschouwer de solovoorstelling The Very Last Northern White Rhino bekijkt, ziet een uitstekende danser die met beweging en gebaren een reeks uiteenlopende sferen en emoties neerzet. Maar de discrepantie is groot tussen wat we feitelijk zien en horen, en de pretentieuze teksten in het programmaboekje. (meer…)
Tot twee keer toe begint de voorstelling Afrikan Party als het tegenovergesteld van wat de titel belooft: bij een sterk tegenlicht ontdekken we lichamen op de grond. Drie mannen liggen gevloerd, terwijl een vierde ze bij elkaar sleept en op elkaar stapelt. Dit roept zeker geen associaties op met partytime, tenzij we te maken met de ochtend ná het feest, als iedereen nog katerig en slap zich probeert te herinneren wat er zich allemaal de avond ervoor afgespeeld heeft. (meer…)
