Het werk van choreograaf Nicole Beutler draait om samenwerking, volharding, overleven, en het opbouwen en onderhouden van relaties. Recent werkte ze langere tijd aan een reeks projecten met een groot theaterhuis: Opera Ballet Vlaanderen. Door alleen al de omvang van dit Antwerps instituut ging er een nieuwe wereld open voor onderzoek en experiment. De samenwerking werd mogelijk gemaakt door het Fast Forward Traject van Fonds Podiumkunsten.
Misschien is het wel de aangrijpendste episode uit Vake Poes; of hoe God verdween van de Vlaamse theatermaker Lisaboa Houbrechts: de eerste scène uit de derde akte. Waarin de grootvader (vake) en de grootmoeder (moeke) elkaar met verwijten om de oren slaan, zo snoeihard en wreed, dat als je nog dacht dat (de idee van) een god ergens goed voor zou kunnen zijn – dat die gedachte op dat moment ter plekke verdwijnt. (meer…)
Berlin schrijft dat het na een voorstelling van Zvizdal tijdens de Berliner Festspiele een oude man ontmoette die het gezelschap een onwaarschijnlijk Götterdämmerung-verhaal vertelde dat zich afspeelde aan het einde van de oorlog in 1945. Na enkele gesprekken beslisten de makers om zijn persoon en zijn verhaal het centrum te maken van hun laatste stadsportret. (meer…)
Volharding en grondige voorbereiding kunnen een antwoord zijn op de stelselmatige achterstelling van de kunsten tijdens de pandemie door de autoriteiten in het Nederlandse taalgebied. Dat bewijst het Ghent International Festival (GIF), dat dezer dagen debuteert, ondanks een zoveelste last minute afgelasting, in dit geval door de Belgische overheid. (meer…)
Boy is een jongetje van zes jaar. Hij wordt door de kinderrechter uit huis geplaatst en komt bij tamelijk aardige, onzekere pleegouders terecht. Maar hij verlangt naar zijn moeder, die niet voor hem kan zorgen. Toch houdt hij van haar. Waar zijn vader is horen we aanvankelijk niet. (meer…)
