‘Het moet weg.’ De buren – meneer Oorwurm van de ene kant, mevrouw Azijn van de andere kant – doelen op het graf in de tuin. Daar, onder een houten zeilboot, ligt Giels broer Ben. Giel wendt zich nog geregeld tot zijn overleden broer. ‘We zouden toch nog gaan varen?’ (meer…)
Het is niet voor alle mensen even gemakkelijk om te weten wanneer en hoe je met andere mensen moet praten. En zeker ook niet voor alle kinderen. Ook voor de jonge Trixie in Milan Boele van Hensbroeks T-rex tirade is het lastig een balans te vinden tussen het delen van alles wat ze weet over dinosaurussen (en dat is veel) en ‘gewoon’ aanhaken bij sociale situaties. (meer…)
Op zolder voelt Fief zich het fijnst. Daar kan ze haar fantasie de vrije loop laten en nieuwe werelden bedenken met alle spullen die ze er vindt. Niemand zegt er bovendien dat ze gek doet, te snel praat of stil moet zitten. Rare snuitert houdt een vriendelijk pleidooi voor het omarmen van jezelf, juist als je je anders voelt dan de mensen om je heen. (meer…)
Het aller-, allervieste van De vreselijk vieze voorstelling wordt tot het eind bewaard. De held Pierre Jean-Jacques heeft zijn queeste volbracht en langs vele obstakels eindelijk prinses Lavendel gevonden. Nu kan hij met haar trouwen en nog lang en gelukkig leven. (meer…)
Een wit doek verhult een groot object, dat aan weerszijden wordt gelardeerd door twee – ja, wat zijn het? Vreemde, felgekleurde vormen, een verzameling willekeurige spullen? Geen idee: dan moet het wel moderne kunst zijn. Inderdaad, we begeven ons in een museum. (meer…)
